Whack a Banker
Laatste overzicht 2000 - 2010
Op naar een mooi 2010
Hoe ontstaan en vergaan wereldrijken?
Barack stuurt een kaart
Did you know 2010 ...
Business-cliches
Gaan we naar 10 miljard?
{klik op foto voor Deel 1 van BBC Horizon en volg aan einde Deel 1 de YouTube-links naar Deel 2 t/m 6}
Achterhoede-gevecht
Rijnlands wordt een trend!
Tip 1 voor 2010: Office Kid
Je koopt een pakket van The Office Kid en zet een namaak-foto van je zoon of dochter op je bureau, hangt zijn/haar namaak-tekening aan de muur en voor $10 meer heb je zelfs je eigen hoofd, als dat van de coach, in een foto van ‘zijn’ voetbal-team. Geen slappe excuses, gewoon even eerder weg omdat het kan!
Gijs bedank voor de Tip en ik zou zeggen; zelf snel 1 bestellen!
SlowCapital
2009 in Foto's
2009 Zal de herinnering ingaan van ‘Change’, Hoop, maar ook veel Desillusie en Ellende; maar wellicht moeten we ‘change’ zien in een wat langer perspectief. Zoals Mabel laatst zei op TedxAmsterdam: ‘vaak overschatten we wat we kunnen bereiken op de korte termijn, maar onderschatten we wat we kunnen bereiken op de lange termijn’.
Dat is de ‘spirit’ voor 2010!
Dikke kat
Dat is wat Obama ze noemt; bankiers zijn ‘fat cats’ die er niks van begrepen hebben!
‘Het is ze nog altijd een raadsel waarom de mensen boos op ze zijn ... Laten we eens kijken: jullie halen ieder tien, twintig miljoen dollar aan bonussen op terwijl Amerika het slechtste economische jaar in decennia heeft doorgemaakt. En jullie hebben het probleem veroorzaakt ....En het zijn dezelfde banken die hebben geprofiteerd van de hulp van de belastingbetaler, die zich nu samen met hun lobbyisten met hand en tand verzetten tegen toezicht en controle'', aldus Obama.
Wie volgt?
Managers en Leiders
Nu geloof ik dat het van waarde is om het onderscheid te maken blijven maken, omdat het twee verschillende dingen blijven, maar ben het met hem eens dat je het beste goede leiders als managers kunt hebben:
Dit is een sheet uit mijn Speakers Academy verhaal over Leiderschap! Mintzberg concludeert in zijn boek:
‘To be a successful manager, let alone—dare I say—a great leader, maybe you don’t have to be wonderful so much as more or less emotionally healthy and clearheaded.’
Zoals Peter Drucker al zei in zijn Concept of the Corporation (1946): ‘No institution can possible survive if it needs geniuses or supermen to manage it. It must be organized in such a way as to be able to get along under a leadership composed of average human beings’.
Gelukkig maar.
Kerst Inspiratie (gratis)
Nobelprijzen en nederigheid
‘I am at the start and not the end of my labors .... Compared with some of the earlier recipients, my accomplishments are slight ... Others are far more deserving of this honor.’
Gelukkig ziet hij zelf in wat het Nobel-commitee zelf niet goed ziet; de Nobel-prijs is toch geen aanmoedigingsprijs? Hier zijn hele tekst.
Eufemisme voor Eufemisme
Eufemismen voor eufemismen zijn het taal-equivalent van ‘financiële derivaten’ (afgeleiden van afgeleiden die daarmee niet meer erg zijn). Gelukkig hebben de bedenkers van dit financiële eufemisme weer veel te maken met ‘rightsizing’.
Ironisch?
Hoe ziekte zich verspreidt
{klik op kaart voor vergroting}
Waar gaat je geld aan op
Henry Mintzberg gaat zich ermee bemoeien
The system simply can't be fixed. Executive bonuses—especially in the form of stock and option grants—represent the most prominent form of legal corruption that has been undermining our large corporations and bringing down the global economy. Get rid of them and we will all be better off for it.
...
Actually, bonuses can serve one purpose. It has been claimed that if you don't pay them, you don't get the right person in the CEO chair. I believe that if you do pay bonuses, you get the wrong person in that chair.
Nu is Mintzberg een van de meeste vooraanstaande management-denkers van de afgelopen 100 jaar en dan hoop ik maar dat het meer indruk maakt.
SNS en Delta Lloyd vallen door de mand
Maar wat gebeurt gisteren?
Tijdens een bijzondere aandeelhoudersvergadering bracht Rob Zwartendijk, voorzitter van de raad van commissarissen, daarop gisteren een belangrijke nuancering aan. Hij zei dat het besluit om geen bonussen meer in aandelen te betalen 'in de eerste plaats is ingegeven door de volatiliteit op de aandelenmarkten op dit moment.' Zwartendijk: 'Als de volatiliteit weer uit de markt loopt of als de concurrentiepositie daartoe aanleiding geeft, komt de bonus in aandelen terug.'
Anders gezegd als het (beurskoers) tegenzit dan bonussen in cash en als het meezit in aandelen. Dit zijn precies de dingen die bij consumenten het vertrouwen in deze sector aantast! Ik hoor ze al gillen: ‘graaicultuur’ en ik weet niet of ik ze dan ongelijk moet geven.
En het wordt nog erger; verzekeraar Delta Lloyd, die tegen het voorstel (om de bonussen los te koppelen van de beurskoers) stemde, zei een bonus in aandelen te prefereren omdat de belangen van bestuurders en aandeelhouders dan zijn gelijkgeschakeld. Alsof de enige taak van de bestuurder het dienen van de aandeelhouder is; waar zijn klanten en medewerkers?
De oproep van Al Gore in het FT is terecht, maar bij Delta Lloyd aan dovemansoren; de crisis lijkt bijna voorbij en nu al vergeten!
RijnlandInstituut een feit
Het is zover; na veel voorbereiding zijn we met Prof. Dr. Ir. Mathieu Weggeman het RijnlandInstituut begonnen! Het RijnlandInstituut is een onafhankelijke instelling die onderzoek doet naar en publiceert over de voordelen van het Rijnlandse managementmodel ten opzichte van het Angelsaksische model. Dit doen we door onderzoek binnen grote bedrijven, not-for-profit organisaties en overheden; enerzijds door het organiseren van 'Bestuurstafels' en anderzijds door uitgebreid kwantitatief 'onderzoek op de werkvloer'.
Het RijnlandInstituut stelt zich tevens ten doel het debat tussen wetenschap, bedrijven en organisaties te stimuleren door het organiseren van een jaarlijks RijnlandCongres. Op dit moment werken we hard aan de uitnodigingen voor de 1e ronde Bestuurstafels; de genodigde voorzitters van Raden van Bestuur zullen met ons een scherp debat aangaan over ‘wat ze zeggen’ en ‘wat ze doen’. Het thema voor de Bestuurstafels 2010 is: ‘Rijnlands bestuur als hoeder van de vrije markt’.
Hoe gelukkig bent u?
1. Hij stijgt weer boven het niveau van 2008:
2. Mensen met een eigen zaak vormen de gelukkigste beroepsgroep. Maar ook managers en vakmensen voelen zich goed in hun vel. Onderaan de lijst staat personeel in de transportsector en mensen die in de productiesector actief zijn. Toch is het resultaat opmerkelijk omdat uit eerder onderzoek blijkt dat zelfstandige ondernemers veruit de langste uren maken, zeker in vergelijking met werknemers. Traditioneel worden mensen in beroepen die hoog op de sociale ladder scoren, zoals artsen, advocaten, musici en architecten, als het gelukkigst aangemerkt. Maar de index toont aan dat een zelfstandige kapper gemiddeld genomen veel tevredener door het leven gaat. De artsen en advocaten staan overigens wel op de tweede plaats, op de voet gevolgd door leidinggevenden.
De studie bekeek verschillende deelgebieden, zoals lichamelijke en psychische gezondheid en de toegang tot basisbehoeften. Zo scoren mensen die werkzaam zijn in landbouw en natuurbeheer sterk op het gebied van emotionele gezondheid en gezond gedrag. De uitkomsten van het onderzoek onderschrijven bevindingen van psychologen, die het belang van vrijheid van beroepskeuze en de invulling van de werkzaamheden benadrukken.
Gewoon schitterend ....
Door slim Google Maps met realtime gegevens van vliegtuigen te combineren krijg je deze info tot je; klik op een bewegend vliegtuig en zie ook nog eens een foto van het type en het vluchtnummer en plaats van herkomst en bestemming. Zoals wel vaker gesteld is innovatie vaak niet het werk van uitvinders en ‘Eureka’-momenten, maar veel vaker hard zwoegen en slim combineren van dingen die er al zijn:
Dank aan Andre vd Marck voor tip!
TEDxAdam
Was gisteren met zo’n 400 anderen de gelukkige deelnemer aan TEDxAdam het event dat ‘in lijn’ met TED in de USA de wereld wil helpen verbeteren door ‘het verspreiden van ideeën die het waard zijn’. En dat waren ze; de verhalen waren bijzonder met oa Mabel van Oranje over ‘leiderschap’ (we often over-estimate what we can do in the short term, but we often under-estimate what we can achieve in the long run) en een prachtig verhaal van minister Frans Timmermans tegen de ‘makelaars van angst’ (keek u mee heer Wilders?) in onze maatschappij.
Voor mij was het verhaal van Rabbijn Soetendorp het emotionele hoogtepunt van de dag; het Charter voor Compassie kwam hier al eerder voorbij! Soms was het zwaar kraken in de bovenkamer: vooral bij Wubbo Ockels over ‘tijd als menselijk antwoord op zwaartekracht’ en Robbert Dijkgraaf over ‘zwarte energie en de oorsprong van het heelal’: hij wees op de ontnuchterende conclusie dat ons sterren- en planetenstelsel maar vier procent van het heelal vormen. De resterende 96% procent is ‘lege ruimte.’ Maar die lege ruimte is eigenlijk levend met protonen en andere deeltjes die spontaan ontstaan en weer verdwijnen. De lege ruimte breidt zich uit, steeds sneller. The future of the universe is literally dark. Gelukkig hebben we daarvoor nog wel even (een paar miljard jaar of zo).
Een geweldig slot was daar voor Bjarke Ingels, een jonge Deense architect, die de wereld bestormt met zijn talent, humor en energie:
De vraag die steeds nadrukkelijker blijft hangen: wat doe je zelf eigenlijk?
Mixed Feelings
In mijn recente lezing over leiderschap (zie hier) had ik het over de vier aspecten van Leiderschap:
- Purpose (een doel hebben; wat wil je bereiken?)
- Values (je innerlijke waarden: hoe wil je je doel bereiken?)
- Energy (kun je energie mobiliseren; willen mensen je volgen?)
- Conscience (geweten: streef je het moreel goede na?)
Hoewel ik het dossier van beiden niet helmaal ken lijkt het mij dat Thierry Henry in ieder geval op Values en Conscience ‘nat’ gaat (al heeft hij wel toegegeven dat het hands was, maar hij heeft ‘geen spijt’) en lijkt Herman van Rompuy vooral gekozen te zijn omdat hij niet echt een doel (als in Purpose; Nikos Mourkogiannis) lijkt te hebben en al helemaal niet weet te ‘energizen’. Vandaag was een Belgisch journalist op Radio 1 die vertelde dat Herman vooral de man is die de boot op zijn plek weet te houden en juist alle energie (die er in België genoeg was om het land te laten splijten) in de kiem weet te smoren. Dat is waarschijnlijk wat Angela Merkel en Nicholas Sarkozy willen; Tony Blair was te veel een rivaal.
Wellicht hebben Thierry en Herman beiden de hand van God?
Website als plaatje
En dit SlowConsult:
Look 3.0
Level 5 held in 3D
Vakmanschap = Meesterschap
Binnekort veschijnt er een film in de bioscoop, die gebaseerd is op een Roald Dahl verhaal, namelijk 'The fantastic Mr. Fox'. De reden dat ik dat hier meld, is dat de film niet computer-geanimeerd is (ook knap) maar beeldje-voor-beeldje (30 per seconden) op basis van 'stop-motion' tecniek gemaakt is, zoals het vroeger ook wel werd gedaan.
Bijna 157.000 keer moesten de poppen verzet worden en hun ledematen, gezichten etc. een miniscuul beetje verzet worden. Het resultaat is verbluffend en in deze tijd een verademing; het ware vakmanschap laat zich altijd herkennen.
Compassie
Hier de integrale tekst:
Het principe van compassie of mededogen ligt ten grondslag aan alle religieuze, ethische en spirituele tradities; steeds opnieuw wordt daarmee een beroep op ons gedaan alle anderen te behandelen zoals wij zélf behandeld willen worden. Compassie is onze drijfveer om ons onvermoeibaar in te zetten voor het verzachten van het leed van onze medeschepselen, om terug te treden uit het middelpunt van onze wereld en een ander voor het voetlicht te plaatsen, en om recht te doen aan de onschendbare heiligheid van ieder mens en een ieder, zonder enige uitzondering, te behandelen met volstrekte waardigheid, gelijkheid en respect.
Daarbij hoort tevens de opdracht om er zowel in het openbare als in het privé-leven voor te waken geen enkele vorm van leed te veroorzaken. Door gewelddadig te handelen, door de kwaliteit van het leven van een ander te verslechteren, door de grondrechten van die ander te misbruiken of te ontkennen, en door haat te zaaien met laatdunkende uitingen over anderen - zelfs over onze vijanden - doen wij de menselijkheid die wij allen met elkaar delen geweld aan. Wij erkennen dat wij er niet in zijn geslaagd een leven te leiden vervuld van compassie en dat sommigen uit naam van hun religieuze overtuiging het totale menselijke leed zelfs groter hebben gemaakt.
Daarom roepen wij iedere man en vrouw op om ~ compassie opnieuw te maken tot de kern van moreel handelen en van religie ~ terug te keren naar het oude principe dat iedere interpretatie van geschriften die aanzet tot geweld, haat of minachting geen enkele legitimiteit heeft ~ garant te staan voor de verstrekking van correcte en respectvolle informatie over andere tradities, godsdiensten en culturen aan jongeren ~ positieve waardering van culturele en religieuze verscheidenheid te stimuleren ~ bij te dragen aan medeleven, gebaseerd op kennis, voor het leed van alle mensen, ook van hen die wij als onze vijanden zien.
Het is van wezenlijk belang dat wij compassie in onze gepolariseerde wereld maken tot een duidelijke, lichtende en dynamische kracht. Indien compassie is geworteld in principiële vastbeslotenheid om uit te stijgen boven egoïsme, kan zij politieke, dogmatische en religieuze grenzen slechten. Als product van onze wezenlijke afhankelijkheid van elkaar, speelt compassie een fundamentele rol binnen menselijke relaties en bij een volwaardig mensdom. Compassie voert naar verlichting en is onmisbaar voor het realiseren van een eerlijke economie en een harmonieuze wereldgemeenschap die in vrede leeft met elkaar.
Hier de PDF.
Eigen TV-kanaal met nieuwe video
Onderzoekje via Linkedin
In de commentaren lees je veel over het 'herstellen van vertrouwen', maar kennelijk zijn velen het met me eens dat 'herstel van vertrouwen' alleen maar kan door het vergroten van de Eenvoud en werken aan de Echtheid van de producten en de organisatie. Nooit meer woekerpolissen, nooit meer lijfrenten met 80% provisie, nooit meer callcenters die alleen maar scripts kunnen opdreunen of waar je alleen maar bijkomt na door tien meerkeuzevragen geworsteld te hebben. Overigens kiezen vrouwen nadrukkelijk voor Eenvoud en Echtheid en zijn mannen wat verdeelder:
Wat ook nog opvalt is dat de omvang van de organisatie leidt tot verschillen in de antwoorden; er is toch significant verschil tussen de diverse bedrijfsgrootten (vraag me niet wat Enterprise, Large, Medium, Small is, dat weet alleen Linkedin):
Even opfluffen
Achter ons kantoor ligt een winkelstraat waar ING in hoog tempo het Postkantoor/Postbank aan het ombouwen is tot een ING Bankshop, compleet met een wand met flesjes water, behang met vogeltjes (zou dat het nieuwe logo worden?), zitzakken en hangende oranje eieren met terminals erin.
Dit alles om het gaan naar de bank 'een belevenis' te maken. Maar wie zit daar nou op te wachten? In deze tijd waar het draait om het herstellen van Vertrouwen en het werken aan Eenvoud en Echtheid, is het maar de vraag of een bank er als een grand-cafe of lounge-tent moet uitzien. Het komt allemaal zo trendy en vluchtig over en is dat nu juist wat je niet wil van je bank: vluchtigheid? Waarom mag een bank er niet gewoon als een bank uitzien? Ook ABN en anderen zijn driftig hun filialen aan het pimpen en opfluffen.
Het lijkt erop dat dit bedacht is door mensen die van Unilever of Procter & Gamble zijn gekomen naar de banken en het boek de Beleveniseconomie waarschijnlijk onder hun hoofdkussen hebben liggen. Geef mij maar een Bankier met een Bank-kantoor en de 'belevenis van een Bank', dus wat solide, saai, degelijk, tijdloos, kleurloos, van alle tijden en zo voort. Opvallend is overigens dat de meest pimpende banken, allemaal staatssteun hebben moeten ontvangen om te overleven. Kennelijk is Marketing een vak, maar Bankieren dus ook!
Waarschijnlijk gaat er over twee jaar een 'ontpimp programma' lopen.
Zo komt Vertrouwen nooit meer goed
Het filmpje is bijna 6 miljoen keer bekeken en United Airlines heeft er veel last van:
Het ergste komt nog: Dave Carrol vloog recent weer een keer (noodgedwongen) met UA en verliezen ze zijn bagage!! Je zou verwachten dat als iemand je al zo veel (terechte) last heeft veroorzaakt, dat dan alle alrambellen afgaan als hij op je passagierslijst komt. Ik zou persoonlijk zijn bagage lopend gaan brengen zodat niks kwijtraakt, breekt of wat dan ook.
Maar ja een zelfreferentieel systeem wordt wellicht nooit meer anders. Sic!
Een 'lijstjesman'
Nee .....
Ook nee ......
Niet mijn geliefde Harvard, maar IESE uit Spanje. Ik had er nog nooit van gehoord, maar dat ligt aan mij klaarblijkelijk. Hier het overzicht, en raad eens: we, Nederland met Rotterdam en Nyenrode, staan er niet bij!. Nu kunnen we zeggen dat die Amerikanen wat nationalistisch zijn, maar met Spanje op 1 houd je dat niet lang vol!
Formule voor Schuld(gevoel)
Remorse laat zich vertalen door 'berouw'; dus de mate waarin je je schuldig 'toont' is de mate waarin je berouw beleidt (met de mond), gedeeld door je feitelijke gedrag.
Religie; simpele beslisboom
Nout W. in Shakespeariaans drama
Gelukkig valt Sweder van Wijbergen mij bij en ook collega-blogger Martin Hoorn gaat al enige tijd terecht tekeer tegen Dirk/Boukje, Nout, Gerrit en alle andere hoofdrol-spelers in dit Shakespeariaanse drama.
Coaching voor bankiers
Vrouwen naar de top
Maar ook kunt vergelijken op het % vrouwen in de faculteiten en het bestuur van de universiteit; en dan komen we er in Europe erg slecht vanaf:
Wordt het toch tijd dat we daar wat aan gaan doen, willen we een kennis-economie worden! Gelukkig scoort 'mijn' Harvard allebei goed.
Weird Art
Nu ben ik met een vrouw van de Kunstacademie wel wat gewend, maar was toch even verrast van de kunst van de Koreaan Gwon Osang die foto's op levensecht formaat weer aan elkaar plakt tot een 100% getrouwe kopie; zeg maar kunstzinnig klonen. Ik vond het mooi!
Weird Science
Of bijvoorbeeld de Nobelprijs voor 'diergeneeskunde' aan Catherine Douglas en Peter Rowlinson van Newcastle University, die bewezen dat 'koeien met namen, meer melk geven dan koeien met nummers'.
Maar dat laatste is interessant en relevant, want geldt het dan ook voor medewerkers dat ze beter presteren als ze 'als naam' behandeld worden dan 'als nummer'? Ik denk van wel! Dus managers, kom uit je kamer, leer je mensen kennen bij naam en behandel ze als 'goede bekenden'.
Met 'fun' meer resultaat
Zo is er de 'piano-trap' en 's werelds diepste afvalemmer! FunWorks!
Is dat nou 'VOC'-mentaliteit?
Gisteren was Connie Braam bij Kunststof op Radio1 en haar nieuwe boek legt deze geschiedenis bloot:
Is dat nou die VOC-mentaliteit van JP?
Da's veul
Geen enkele schaamte, maar wat blijkt, Dick Fuld is een 'kleinverdiener':
De mythe van multi-tasken
Nu blijkt uit onderzoek van Professor David Meyer (Universiteit van Michigan) dat jonge volwassenenen die twee wiskunde-opdrachten tegelijk deden, daar langer over doen, dan als je ze sequentieel doet; het resultaat was bij mannen en vrouwen gelijk!
En dat komt omdat onze hersenen fysiek zo 'bedraad' zijn dat ze maar 1 taak tegelijk kunnen; dat blijkt uit het onderzoek van professor Earl Miller, een neuro-wetenschapper van MIT, die onderzocht met een MRI-scan (oid) wat er gebeurt in de hersenen als je meerdere objecten neerzet voor iemand zijn/haar ogen. De hersenen reageren maar op 1 van de stimulatoren en kunnen dus, of je dat wilt of niet, echt maar op één ding echt goed tegelijk focussen.
Dus MultiTasking is 'Uit' en MonoTasking is 'In'.
Toblerone en verstopte beren
En dat is omdat Toblerone uit Bern (CH) komt en dat een verbastering van 'Baeren' (beren) is. Waar gaat deze blog naartoe, hoor ik u denken, maar het gaat over inspiratie door (goed) design, zoals bijvoorbeeld ook deze:
U ziet (bij een tweede keer kijken) vast ook de kaart van Australie in de boog tussen rug, bil, arm en been? Hier vindt u een prachtige verzameling mooie logo's ter inspiratie.
En waarom is goed design belangrijk? Zie hier het pleidooi van Philip Starck ('He is so French, it hurts'):
60 Jaar later
Wat wel interessant is, is hoe het land ondanks/dankzij (?) een totalitair, communistisch regime veranderd is:
Wat wij er in het Westen van vinden is één ding, maar wat de Chinezen zelf vinden is wellicht belangrijker; in dat kader is het interessant te constateren dat het land niet leegloopt, terwijl men gemakkelijk over de hele wereld kan reizen. Dat was in de tijd van communistisch Rusland/Oost-Duitsland wel anders! Chinezen reizen de hele wereld af, maar gaan wel weer gewoon naar huis .......
Twitteren in real life
Hoe zou de wereld eruit zien, als je altijd maar 140 karakters mocht gebruiken?
G20 en de BBB
Ook in 'De economist' van juni 2009 stond een artikeltje van Gerrit Zalm (zie hier; zware kost) over bonussen met een oproep aan Risk Managers, dat zij in hun modellen rekening moeten houden met de risico-verhogende effecten van 'financial incentives'. Zalm doet een oproep om:
1. bonussen alleen aan lange termijn resulaten te koppelen
2. risk-managers bonussen te laten 'doormeten'
Waar iedereen echter aan voorbij gaat is dat bonussen NIET werken. Vandaar in de titel BBB oftewel: Bonus Bullshit Bingo!
In 1945 bewees Karl Duncker dat het zelfs AVERECHTS werkt bij niet standaard-taken; het verschijnsel is al lang bekend in de psychologie en heet daar 'functionele fixatie'. Ook in recente andere onderzoeken (MIT) komt hetzelfde naar boven (hier link naar origineel):
We found that as long as the task involved only mechanical skill, bonuses worked as would be expected: the higher the pay, the better the performance. But when we included a task that required even rudimentary cognitive skill, the outcome was always the same ...: the offer of a higher bonus led to poorer performance.
Dus stoppen met moraal-ridderij, gewoon een goed onderzoek lezen en werken aan Duurzame Betere Resultaten!
Tijdens een congres waar ik donderdag was, sprak de CFO van TNT Post, Henk van Dalen, over bonussen en gaf als mening dat het beter zou zijn als iedereen een goed vast salaris verdiende (desnoods wat meer dan nu) en dat alle variabele elementen (bonus, opties etc.) naar de prullenbak gingen, vanwege de onvoorspelbare effecten! Ik sluit me daar graag bij aan.
M&C over SlowConsult
Electrische auto wordt sexy
{klik foto}
Investeert de overheid in Nederland iets meer dan 22 miljoen in electrische auto's (Maria en Camiel willen er elk een), gaat er in Fisker bijna $500 mijoen extra per vandaag! In Nederland gaat hij < 100K kosten (geen BPM en dat scheelt al gauw de helft!) en dan wordt het toch weer leuk!
Bent u al bevlogen?
Wat een teleurstelling; het zogenaamde onderzoek naar de Nationale Bevlogenheid is een ordinair onderzoekje dat de jongens en meisjes van S&N weer aan leads moet helpen. Vooral bij dit soort vragen, ging bij mij de 'bevlogenheid uit':
Google-Monopoly
Zijn we het wel waard?
Als vervolg op de film van Al Gore komt binnenkort 'The Age of Stupid' uit; we zijn in 2055 aanbeland en de wereld is er slecht aan toe. Een archivaris (een mooie rol van Pete Postlethwaite) woont alleen op Antarctica en bekijkt de beelden die hij heeft opgeslagen, hoe het zo ver heeft kunnen komen.
Zijn we het eigenlijk wel waard om gered te worden? Gaat dat zien:
Vandaag in het FD
Nabrander over bonussen en motivatie
Bonussen en Speltheorie
Al lezend over John Forbes Nash jr. (1994), de bedenker van de Speltheorie, viel mijn oog op de Inspiratiefeed ‘Bonussen werken AVERECHTS’. Wat is er nou leuker op een zaterdagmiddag dan je verdiepen in de Speltheorie, zul je je afvragen. Het toepassen van deze theorie op bijvoorbeeld de bonus-discussie! Kennis moet immers rollen.
Nash is behalve bekend om zijn Schizofrenie, de scheidslijn tussen een genialiteit en gekte blijkt uitermate dun te zijn, bekend voor zijn bijdrage aan de wiskunde en heeft hiermee, met overigens slechts een semester economie in zijn bagage, in 1994 de Nobelprijs voor Economie ontvangen met zijn Speltheorie.
Kort door de bocht is deze theorie als volgt:
‘Onder bepaalde voorwaarden blijkt dat er zelfs bij een spel met oneindig veel keuzes een strategie bestaat voor de spelers zodat elke speler het best mogelijke krijgt. Bij zo’n strategie, een verzameling keuzes voor elke speler, kan geen enkele speler het beter doen door van strategie te wisselen. Voorwaarde blijft dat de spelers eenzijdig handelen: het vormen van een kartel met een andere speler om samen onder één hoedje te spelen tegen anderen, is niet toegestaan. Zodra bij een spel een evenwicht is bereikt, zal het altijd in die evenwichtstoestand blijven – dat is het lot van het spel.’
Dit loslatend op de bonus-discussie is het dus maar de vraag of allerlei opgelegde bonusbeperkingen uiteindelijk wel de juiste oplossing en evenwicht geeft. Dit blijkt nu al, omdat in de huidige ‘bonus structuur’-voorstellen van de Nederlandse banken, deze regels bijvoorbeeld niet gelden voor ‘bankiers’, maar wel weer voor commissarissen en andere bestuurders.
Maar de theorie van Nash veronderstelt dat de verwachting van beide partijen over elkaars gedrag gebaseerd zal zijn op de intrinsieke eigenschappen van de onderhandelingssituatie. Dit doordenkend, is de hoogte van bonussen dus niet het primaire probleem maar juist de ‘intrinsieke eigenschappen’ die hier aan ten grondslag liggen. Op dit moment zijn deze veelal uitsluitend financieel georiënteerd (omzet, winst, etc) en allerlei andere grondslagen zoals bijvoorbeeld welzijn, geluk, kennisontwikkeling, milieu en tevredenheid worden hier doorgaans niet in meegenomen.
De stap naar de vernieuwende gedachtegang en werkwijze van Dan Pink en Slowconsult maakt u dan toch vanzelf? Tijd voor een andere mindset, tijd voor een paradigma wisseling!
----
Anthony van der Zwan; werkzaam als onafhankelijk en zelfstandig Business en Informatie Analist.
Bonus van uw hoofdredacteur:
Hoe je van USD 1,87 triljard 75% kwijtraakt
'Greed is Good'?
Purpose: We choose to go to the moon
Vandaag viel bij mij het kwartje dat Purpose meer is dan 'een doel' hebben; het is bijna iets holistisch, iets spiritueels, zoiets als een 'hoger doel' hebben, waarmee een volk of organisatie gemobiliseerd kan worden.
Zo leidde de speech van JFK tot een 'spirit' in de USA waardoor het (mede) mogelijk was om een man op de maan te zetten:
'We choose to go to the moon. We choose to go to the moon in this decade and do the other things, not because they are easy, but because they are hard, because that goal will serve to organize and measure the best of our energies and skills, because that challenge is one that we are willing to accept, one we are unwilling to postpone, and one which we intend to win, and the others, too.'
De vraag die opkomt is wat het 'hogere doel' van diverse organisaties nu echt is?
Hoeveel Miljard is dat nu weer?
Als je het zo ziet, zijn onze prioriteiten in de wered nog niet helemaal op orde!
{klik figuur voor vergroting}
Bonussen werken AVERECHTS!
Rijkman Groenink was weer even in het nieuws omdat hij 'ook tegen excessieve bonussen is', maar toucheerde wel €30 Mio. voor het verpatsen van zijn bank (maar dat lag anders volgens hem).
Eén verhaal, haalde het nieuws niet en dat is het verhaal van Dan Pink (de auteur van Johnny Bunko, een managementboek in stripvorm); volgens mij is het het enige verhaal dat het nieuws had moeten halen.
Hij komt met bewijzen (uit oa MIT onderzoek) dat bonussen AVERECHTS werken in veel gevallen (en op zijn best niks doen). Bij taken met een sterk gestandaardiseerd, repetatief karakter werkt een bonus wel; dus een stratenmaker gaat meer straat maken als hij een bonus krijgt en als zijn bonus hoger is zelfs nog meer! Mar bij werk met een sterke nadruk op creativiteit en een niet voorspelbare uitkomst (het werk van wetenschappers, consultants, managers en bestuurders, zeg maar), werken ze NIET of AVERECHTS! Zie hier zijn betoog en bewijs:
Zijn verhaal staat als een huis! Dan Pink biedt ook (zie bij minuut 12:44) een richting waar het dan wel om moet gaan, om prestatieverbetering te bevorderen:
- autonomy (autonomie)
- mastery (vakmanschap)
- purpose ('er toe doen')
Zijn dat nou net de fundamenten waarop wij ons nieuwe eigen bureau zijn gestart!
De weg naar succes; vroeger en nu.
Heel anders is de moderne variant waarbij Succes volgens Richard St. John een continu proces is van: passie, hard werken, focus, 'een pushy moeder', veel ideeen, continue verbetering, een attitude van dienstbaarheid en volhardendheid:
Excellence 'always'
Nog één keer Kennedy
De eulogie (uit het Grieks εὐλογία, letterlijk: goed woord, is een lofrede of lofdicht uitgesproken bij een speciale gelegenheid) bij de begrafenis van Ted Kennedy werd uitgesproken door President Obama:
Bijna 40 jaar geldeen sprak hijzelf de eulogie bij de begrafenis van zijn broer Robert Kennedy (1968):
Wat opmerkelijk is dat in één familie zoveel grote sprekers, denkers en doeners kon komen.
Capitalism: a love story
Nee z'n broer ...
Nu is de broer van mijn ueber-held John F. Kennedy overleden: Ted Kennedy. De Washington Post zet nog even de dynastie op een rijtje:
Leiderschap in het volgende milennium
"It is my desire to inspire people of all ages and social demographics to think about leadership on a broad level, contemplate what it means to them and what individual impact they can have when it comes to leading," volgens Nohria.
Verhalen van volharding en overleving
Gelukkig is er nu een VN-tribunaal dat de slachting (met tussen de 1,5 en 2 miljoen slachtoffers op een bevolking van 7 miljoen!) aan de kaak stelt en de schuldigen straft. Het verhaal over de moeder van Sophal Ear is een bron van inspiratie voor ons allen:
Je online identiteit meten / weten
Toch kunnen ze wat bij MIT; nu is er personasWeb, een applicatie gebaseerd op een bijna eindeloze datastroom, geplukt van Internet, en bijzonder ingewikkelde algoritmes, met als eindresultaat een weergave van je online identiteit.
Hoe het systeem zo snel alles bij elkaar weet te halen is een wonder (de visuele weergave is bijzonder mooi overigens) en wat de uitkomst betekent is ook niet altijd duidelijk. Maar als je bijv. Mark Rutte ingeeft in plaats van je eigen naam (of Geert Wilders) zie je bijna minutenlang alle data voorbij komen. Voer je naam in en leer wie je bent! Of toch niet helemaal?
When men were 'Mad Men'
Hoe zou jij eruitzien zo’n 50 jaar terug?
Naast het audio-visuele genot (en de droge humor) zijn er ook management-lessen uit de serie te trekken (quote van Inc.com):
1. Most acquisitions don't pan out as planned. From the start, this season's action seems to revolve around the consequences of the decision of partners Roger Sterling, Bertram Cooper, and Don Draper to sell their agency, Sterling Cooper, to a larger British firm, Putnam, Powell and Lowe. The agency's new chief financial officer, Lane Pryce, has spent the show's hiatus laying off staff, and morale is low. New staffers from London are butting heads with their New York counterparts, including Joan Holloway, the agency's office manager, who is as perspicacious and mischievous as she is curvaceous. Elsewhere, the head of accounts, a firm veteran, is let go. He takes the news poorly. In a nice touch, the writers have an ebullient Roger stumble in on the termination meeting. While the cashed-out entrepreneur is buying antiques and traveling, some of the key employees who helped him build the agency are getting shown the door. It's clear he doesn't feel particularly badly about his good fortune, or his employee's loss of work. In his mind, why should he? It's not enlightened management, but it's an honest portrayal of something that all entrepreneurs who intend to sell their business some day have to reckon with. When you sell out, employees will have to live with the consequences of that decision, and it isn't always or even often pretty. Don't kid yourself that it will be any other way.
2. Everyone responds differently to the co-management model. After the head of accounts storms out, Pete Campbell and Ken Cosgrove are promoted to replace him, with each being awarded responsibility for half of the agency's accounts. For a day, Pryce lets each man think that the job is his and his alone; once he has disabused them of that notion, the CFO darkly observes that the arrangement could be changed if "one man distinguishes himself." Splitting a team between two managers and encouraging competition between them is a time-honored management gimmick embraced by many investment banks and other dog-eat-dog workplaces. The model has some strengths: It creates ethical and financial checks and balances. If one manager leaves, there is no gap in continuity. And co-managers can bring different skills to a team. On Mad Men, Ken Cosgrove seems to be satisfied with the arrangement, and suggests that he and Pete Campbell avoid one-upping each other. But a sulky Campbell feels that he deserves the top job all on his own. I'm of two minds about this. On the one hand, two heads are generally better than one, and an employee who doesn't have a peer to push--and to be pushed by--tends to be less motivated than one who does. On the other hand, an agency with a culture of trench warfare tends not to be commercially successful. What do you think? Is the co-management model effective, even in a situation where it's clear that internecine conflict will ensue?
3. Building a brand: To focus or not to focus? That is the question. Creative Director Draper and Art Director Salvatore Romano travel to Baltimore to visit a key client, London Fog, the raincoat company. The business is going through a generational transition, as an aging president hands over the reins to his younger son. The family-run company dominates its niche, but is now contemplating adding new product lines such as hats and umbrellas. Draper counsels caution ("You stand for one thing"), but the London Fog folks worry that they need to expand or else they'll be overtaken by competitors. "Everyone who is going to buy a raincoat from us already has," the owner frets. My vote: Add new products.
4. A capable junior employee may struggle when promoted to a higher level. Poor Peggy! She was a rock star assistant who was able to make unexpected creative contributions and guard Don's schedule with zeal. Now she's been promoted to copywriter, and she has to manage her own assistant, who would rather flirt than help her boss place a phone call. Peggy is learning the hard way that not everyone is as dedicated as she is. Will she allow the secretary to disobey her, or will she whip her into shape?
5. You learn more about what makes your staff tick on the road than you ever could in the office. Poor Sal! He was inadvertently outed in Baltimore when the hotel's fire alarm went off and Draper discovered Sal canoodling with a frisky bellhop. Today, of course, (a.) Sal would be flaming; (b.) he would not be invited on a client visit, in any case; and (c.) nobody would budge from their room when the hotel's fire alarm went off in the middle of the night.
Fotografitus of Mexicaanse Griep?
Daarom introduceert InspiratieBlog dit bord dat wij voortaan overal ter wereld gaan aanplakken; doe mee!
Bestaat toeval?
Loop ik op 28/7 met de familie op Borneo op het het zeer regionale vliegveld van Sandakan, valt mijn oog op het boekenrek (een soort tic om altijd te speuren naar boeken, denk ik) van het lokale vliegveldwinkeltje en zie ik daar tot mijn stomme verbazing het boek van Randy Pausch ’The Last Lecture’ staan. Op de de dag af een jaar na zijn overlijden (rekeninghoudend met de tijdszones klopt dat wel), sta ik te staren naar zijn boek en laat als bewijs mijn zoon Ruben het even aanwijzen op deze foto. Nu gaat het boek over ’achieving your childhood-dreams’ en nu hoop ik dan maar dat (mede door dit toeval), mijn kinderen ook gaan proberen hun ’childhood-dreams’ te realiseren!
Voor iedereen die het boek nog niet heeft gelezen; je kunt je de vlucht naar Sandakan besparen (mis je wel dit en dit) en het bij Bol.com bestellen. Doen!
Zo zwom ik net nog ...
Als je dit filmpje over je hele scherm zet, is het net of je er bent, want anders moet je ervoor naar Japan:
Weinig geleerd?
Zat net eventjes een rapport te lezen van de Rabobank met de titel “Heeft financiële innovatie nog toekomst?” Viel nog net niet van mijn stoel na het lezen er van.
Bij de Rabobank denkt men dat bij een juist beleid het financiële wonder “securitisatie” toch wel weer een mooi middel is om de welvaart te stimuleren (want het heeft ons wel welvaartgroei gebracht!). Eerst eventjes schoon schip maken, en daarna nieuwe eenvoudige kredietproducten bedenken, meer transparantie en een beter liquiditeitsrisicobeheer. Dan zou het wel weer moeten werken.
In mijn ogen zorgt securitisatie er alleen maar voor dat een bank constant geld kan blijven uitlenen zonder daar eigen vermogen tegenover te hoeven stellen (risico’s staan immers niet meer op de balans). Alleen heeft deze ongebreidelde kredietverlening nu immers voor de kredietcrisis gezorgd (je moet de centjes nl wel een keertje terugbetalen, want iedereen weet: “geld lenen kost geld”!
Ik vraag me serieus af of de auteur van dit stuk bij het innemen van de Red Pill (“You take the red pill, you stay in Wonderland, and I show you how deep the rabbit hole goes.”) niet stiekem een toverbal in haar mond heeft genomen. Ik zou zeggen, blijf er maar lekker lang er op zuigen, je ziet vanzelf alle kleuren van de regenboog (de kern is alleen hard en kleurloos):
Hoewel securitistatie heeft bijgedragen aan de
huidige crisis, mogen we niet vergeten dat het
ook een belangrijk ingrediënt was voor de
welvaartsgroei in de afgelopen jaren. Via
securitisatie kunnen banken beter hun financiële
risico’s spreiden, waardoor meer krediet
beschikbaar is. Hiervan profiteert het bedrijfsleven,
dat rendabele investeringen makkelijker
kan financieren, die innovatie en daarmee
economische groei kunnen stimuleren. Daarom
moeten we er voor waken niet het kind met
het badwater weg te gooien, maar we moeten
wel de lessen leren die het verleden nu aanreikt.
Om ook in de toekomst te profiteren van
securitisatie zijn eenvoudigere kredietproducten,
meer transparantie en beter liquiditeitsrisicobeheer
noodzakelijk. Maar allereerst
moet het financiële systeem schoon schip
maken. Inmiddels zijn forse verliezen genomen
en wordt de problematiek van de zogenaamde
besmette activa op de bankbalans aangepakt.
Zo hebben autoriteiten in verschillende landen
naast het verlenen van kapitaalsteun ook garanties
afgegeven voor de risico’s van besmette
kredietportefeuilles en leningen opgekocht.
De steunacties van de ECB zijn niet opgenomen
omdat die ingrepen niet aan afzonderlijke
lidstaten kunnen worden toebedeeld
Om het vertrouwen van marktpartijen terug te
winnen moet meer aandacht komen voor de
transparantie en eenvoud van kredietproducten.
Omdat verstrekte kredieten werden verpakt
in ingewikkelde en ondoorzichtige producten
was het voor beleggers lastig om kredietrisico’s
goed te begrijpen. Zij leunden voor
al op het oordeel van kredietbeoordelaars, die
achteraf bezien kredietrisico’s flink onderschat
hadden. Ratings beperkten zich veelal tot een
oordeel over de kredietwaardigheid van de onderliggende
activa en lieten het markt- en liquiditeitsrisico
buiten beschouwing. Ze zijn dan
ook geen adequaat substituut voor een eigen
risicobeoordeling. Een duidelijke communicatie
over de betekenis en beperkingen van ratings,
maar ook gestandaardiseerde en betrouwbare
informatie over de risico’s van kredietproducten
kan beleggers meer hulp bieden bij het
maken van hun beleggingsbeslissingen.
Inmiddels is duidelijk geworden dat beleggers
hogere risicopremies eisen voor minder
transparante en complexe financiële producten.
Business-idee
A small step for man
Aanstaande maandag is het precies 40 jaar geleden dat astronaut Neil Armstrong als allereerste mens een voet op de maan zette. Hier een prachtige beeldenreeks. Ik weet nog dat mijn ouders me midden in de nacht (ik was 6) uit bed haalden en ik de beelden zag en de woorden hoorde: ’a small step for man, a giant step for mankind’. En dit ongelofelijke feit begon een paar jaar eerder toen JFK zei: ’we choose to go to the moon’:
Je kunt bij Google zelf een kijkje nemen en op deze prachtige site met uren video en geluid de hele missie interactief volgen.
Guru worden?
Louis zijn vraag waarom je niet in één keer‚ Guru’ kon worden spreekt mij wel aan, maar getuigt waarschijnlijk niet van de juiste mentaliteit.
Saatchi & Saatchi slaat terug
Hier de geweldige intro voor de Saatchi Gallery:
Business Cycle Tracer
Ik heb er even een filmpje van gemaakt en dat op YouTube gezet, zodat je kunt zien hoe snel de economie van 2004 tot nu aan het verslechteren is op diverse indicatoren:
Google voorspelt de economie!
Op basis van zoektermen geeft Google een beeld van de economie; Via ‘Google Insights for Search’ kun je zien dat ‘hypotheek oversluiten’ in 2004 en 2005 een populaire zoekopdracht was en in 2008 en 2009 niet. De zoekopdracht ‘tweedehands auto’ daarentegen neemt de afgelopen maanden toe aan populariteit. Sinds augustus 2008 neemt ook het aantal zoekopdrachten voor ‘uitkering’ toe. “We hebben nu te maken met de eerste recessie waarbij iedereen online is. Daarom geven de zoekopdrachten een goed inzicht van wat mensen bezighoudt en hoe dingen veranderen”, aldus Pim van der Feltz, directeur van Google Nederland in de Volkskrant.
Waarom doet Google dit? Om ons te vermaken? Denk het niet. Google is een geldmachine en wil hiermee waarschijnlijk adverteerders gaan helpen met de juiste zoektermen de beste kansen te maken en te gaan ‘ voorspellen’ hoe het met de economie zal gaan en daarmee de adverteerders ‘over de streep te trekken’.
Losse Gedachte 7
InfoSys topman wordt Minister
Small Giants
Geinspireerd door oa het boek van Bo Burlingham (Small Giants: Companies That Choose To Be Great Instead of Big) gaan zij de strijd aan met de ‘groten der aarde’. Op wie zet jij je geld? De Rijnlanders of de Angelsaksen?
Friendly Advice Machine
Pas in juli weer naar New York!
Verder leren we dat 75% van de daders jonger dan 34 jaar is en 70% van de moorden geschiedt met een ‘pistool’. En dan nog beschouwen ze wapenbezit als een ‘grondrecht’. Kijk vooral deze film dan nog eens (en dan met name het deel waar hij een vergelijking maakt tussen de hemelsbreed 100 meter uit elkaar gelegen Detroit (USA; wapens vrij verkrijgbaar) en Windsor (Canada aan de andere kant van de rivier waar wapens verboden zijn). Het verschil in % doden door vuurwapens is een factor 10!
Cubic Tragedy
Werknemers als aandeelhouders
“Kijk je in een willekeurig sociaal jaarverslag van bijvoorbeeld Philips - ik heb gekeken naar die over 2004 - dan kun je zien waar het geld naartoe gaat: 71 procent van de omzet gaat naar de toeleveranciers, 25 procent naar de werknemers en zo’n 2,5 procent naar de kapitaalverschaffers. Dus wie loopt er nou het risico? De toeleveranciers en de werknemers. Ja, goed ook de kapitaalverschaffers, maar die kunnen zich hier tegen indekken."
Toch hebben de kapitaalverschaffers het volgens Soppe voor het zeggen. En die hebben niet altijd oog voor de lange termijn. Dit moet dus veranderen, vindt hij.
"De machtsverhoudingen binnen een bedrijf moeten beter worden verdeeld", zegt hij. "Dat kan door alle belangrijke stakeholders financieel in het bedrijf te laten participeren. Mijn voorstel is dus ervoor te zorgen dat 51 procent van de aandelen in handen komt van verenigingen van grote toeleveranciers, werknemers en non-gouvernementele organisaties als bijvoorbeeld Greenpeace."
"Vakbonden en andere verenigingen hebben een eigen vermogen. Waarom kopen zij daar geen aandelen voor? Alleen zo bereik je duurzaamheid en dus rust in het economische proces."
Dolfijn als sushi?
Ethical Behavior
Niet-beursgenoteerde ING?
Laat dat even goed op je inwerken!
Hij zegt letterlijk dat het zijn van een beursgenoteerd bedrijf (en dus de prooi van speculanten, omdat je beurskoers geen enkele relatie met de waarde van het bedrijf heeft) de belastingbetaler 10-tallen miljarden heeft gekost. Dus in goede tijden is een beursnotering een zegening (voor de bestuurders met opties?) en in slechte tijden kun je beter een familiebedrijf zijn? Dat mijns inziens beursgenoteerd zijn, alleen maar leidt tot korte termijn visie, omdat je elke dag die speculatnt die geen aandeelhouder is tevreden moet stellen, is al langer bekend.
Maas zegt niet dat hij vindt dat ING van de beurs af zou moeten. Wel pleit hij voor een ‘stabiele aandeelhoudersstructuur’, waarin aandeelhouders niet hun belangen op de korte termijn laten prevaleren. Pensioenfondsen zouden in hun rol als aandeelhouder volgens Maas meer voor rendement op lange termijn moeten gaan. Wat de heer Maas volgens mij niet begrijpt is dat dit twee zaken zijn die onverenigbaar zijn: of beursgenoteerd of stabiele aandeelhoudersstructuur. Life is all about choices!
Inside the Meltdown
Doen vrouwen het nu al beter?
Ik weet het niet, maar nu deze mijlpaal is beriekt zal het niet lang duren dat ook in het bedrijfsleven de verdeling mannen / vrouwen gelijk is. Of toch niet? Want was het niet zo dat Professor Roy F. Baumeister had bedacht dat vrouwen mannen gewoon het lastige werk laten doen?
Dit is de verklaring van de dames en heren studenten zelf:
Powerful-lessness
Meesterwerkjes bij de afvalbak
Is er iets goeds aan mannen?
When I say I am researching how culture exploits men, the first reaction is usually “How can you say culture exploits men, when men are in charge of everything?” This is a fair objection and needs to be taken seriously. It invokes the feminist critique of society. This critique started when some women systematically looked up at the top of society and saw men everywhere: most world rulers, presidents, prime ministers, most members of Congress and parliaments, most CEOs of major corporations, and so forth — these are mostly men. Seeing all this, the feminists thought, wow, men dominate everything, so society is set up to favor men. It must be great to be a man.
The mistake in that way of thinking is to look only at the top. If one were to look downward to the bottom of society instead, one finds mostly men there too. Who’s in prison, all over the world, as criminals or political prisoners? The population on Death Row has never approached 51% female. Who’s homeless? Again, mostly men. Whom does society use for bad or dangerous jobs? US Department of Labor statistics report that 93% of the people killed on the job are men. Likewise, who gets killed in battle? Even in today’s American army, which has made much of integrating the sexes and putting women into combat, the risks aren’t equal. This year we passed the milestone of 3,000 deaths in Iraq, and of those, 2,938 were men, 62 were women.
One can imagine an ancient battle in which the enemy was driven off and the city saved, and the returning soldiers are showered with gold coins. An early feminist might protest that hey, all those men are getting gold coins, half of those coins should go to women. In principle, I agree. But remember, while the men you see are getting gold coins, there are other men you don’t see, who are still bleeding to death on the battlefield from spear wounds.
That’s an important first clue to how culture uses men. Culture has plenty of tradeoffs, in which it needs people to do dangerous or risky things, and so it offers big rewards to motivate people to take those risks. Most cultures have tended to use men for these high-risk, high-payoff slots much more than women. I shall propose there are important pragmatic reasons for this. The result is that some men reap big rewards while others have their lives ruined or even cut short. Most cultures shield their women from the risk and therefore also don’t give them the big rewards. I’m not saying this is what cultures ought to do, morally, but cultures aren’t moral beings. They do what they do for pragmatic reasons driven by competition against other systems and other groups.
.....
The Most Underappreciated Fact
The first big, basic difference has to do with what I consider to be the most underappreciated fact about gender. Consider this question: What percent of our ancestors were women? It’s not a trick question, and it’s not 50%. True, about half the people who ever lived were women, but that’s not the question. We’re asking about all the people who ever lived who have a descendant living today. Or, put another way, yes, every baby has both a mother and a father, but some of those parents had multiple children. Recent research using DNA analysis answered this question about two years ago. Today’s human population is descended from twice as many women as men.
I think this difference is the single most underappreciated fact about gender. To get that kind of difference, you had to have something like, throughout the entire history of the human race, maybe 80% of women but only 40% of men reproduced. Right now our field is having a lively debate about how much behavior can be explained by evolutionary theory. But if evolution explains anything at all, it explains things related to reproduction, because reproduction is at the heart of natural selection. Basically, the traits that were most effective for reproduction would be at the center of evolutionary psychology. It would be shocking if these vastly different reproductive odds for men and women failed to produce some personality differences.
For women throughout history (and prehistory), the odds of reproducing have been pretty good. Later in this talk we will ponder things like, why was it so rare for a hundred women to get together and build a ship and sail off to explore unknown regions, whereas men have fairly regularly done such things? But taking chances like that would be stupid, from the perspective of a biological organism seeking to reproduce. They might drown or be killed by savages or catch a disease. For women, the optimal thing to do is go along with the crowd, be nice, play it safe. The odds are good that men will come along and offer sex and you’ll be able to have babies. All that matters is choosing the best offer. We’re descended from women who played it safe.
For men, the outlook was radically different. If you go along with the crowd and play it safe, the odds are you won’t have children. Most men who ever lived did not have descendants who are alive today. Their lines were dead ends. Hence it was necessary to take chances, try new things, be creative, explore other possibilities. Sailing off into the unknown may be risky, and you might drown or be killed or whatever, but then again if you stay home you won’t reproduce anyway. We’re most descended from the type of men who made the risky voyage and managed to come back rich. In that case he would finally get a good chance to pass on his genes. We’re descended from men who took chances (and were lucky).
The huge difference in reproductive success very likely contributed to some personality differences, because different traits pointed the way to success. Women did best by minimizing risks, whereas the successful men were the ones who took chances. Ambition and competitive striving probably mattered more to male success (measured in offspring) than female. Creativity was probably more necessary, to help the individual man stand out in some way. Even the sex drive difference was relevant: For many men, there would be few chances to reproduce and so they had to be ready for every sexual opportunity. If a man said “not today, I have a headache,” he might miss his only chance.
Another crucial point. The danger of having no children is only one side of the male coin. Every child has a biological mother and father, and so if there were only half as many fathers as mothers among our ancestors, then some of those fathers had lots of children.
Look at it this way. Most women have only a few children, and hardly any have more than a dozen — but many fathers have had more than a few, and some men have actually had several dozen, even hundreds of kids. In terms of the biological competition to produce offspring, then, men outnumbered women both among the losers and among the biggest winners.
To put this in more subjective terms: When I walk around and try to look at men and women as if seeing them for the first time, it’s hard to escape the impression (sorry, guys!) that women are simply more likeable and lovable than men. Men might wish to be lovable, and men can and do manage to get women to love them (so the ability is there), but men have other priorities, other motivations. For women, being lovable was the key to attracting the best mate. For men, however, it was more a matter of beating out lots of other men even to have a chance for a mate. Tradeoffs again: perhaps nature designed women to seek to be lovable, whereas men were designed to strive, mostly unsuccessfully, for greatness.
The planet we call 'Home'
Op TED heeft het maatschappelijke en milieuverantwoorde virus me goed te pakken gekregen (rijdt nog niet in een A-label, maar binnenkort wel). Op TED was Yann Arthus met zijn film ‘Home’; je kunt hem hier bekijken in HD op YouTube en hieronder ‘The Making of ...’:
Kijken en naar zo veel mogelijk mensen verspreiden!
Sch....witteren
Al is het maar een experiment! Ik denk dat het als CEO goed is, om met hulp van alle moderne middelen, te communiceren met je personeel. Lijkt mij te verkiezen boven een CEO die in zijn ivoren toren denkt dat dat de echte wereld is.
10 Fatale Fouten van leiders
- Een gebrek aan energie en enthousiasme.
- Ze accepteren hun eigen ‘gemiddelde’ prestatie; ze leven op basis van “Underpromise and overdeliver.”
- Een gebrek aan visie en richting;
- Ze hebben een slecht beoordelingsvermogen; de organisatie accepteert hun besluiten niet.
- Ze werken niet samen en zien andere competente leiders als concurrenten.
- Ze leven niet naar hun eigen normen: ‘walk the talk’.
- Ze hebben een neiging om nieuwe en afwijkende ideeen lastig te vinden.
- Ze leren niet van fouten; ze zien fouten niet als ‘leermoment’.
- Een gebrek aan intermenselijke vaardigheden;
- Ze falen in het ontwikkelen van anderen; de wereld draait om henzelf.
Het heeft veel van Tom Peters ‘meets the Peter Principle’.
Een Prius of lopen?
Even de Ijen oplopen ...
Hun klaagzang valt in het niet bij de nooit-klagende mensen op Oost Java, die dag-in dag-uit de Ijen krater opklimmen (2800 meter omhoog!). Nu was ik daar een paar jaar terug naar boven geklommen met mijn zoontje Ruben en vond ons toen al stoer, maar realiseerde me maar half, wat het betekent om meerdere keren per dag, met op je schouder 2 manden met zo’n 80 kg aan sulfer, die trip te maken.
Al helemaal schokkend is het te lezen dat ze daar dan Rp50.000 voor krijgen (€6/dag) en meestal sterven voordat ze 50 zijn; aan onze gezichten zie je ook dat het geen goed idee is daar lang te blijven. En waarvoor heb je sulfer nodig? Omdat wij liever mooie witte suiker hebben (je kunt er suiker mee ‘witten’)! Deze beelden zijn een ode en klaagzang voor de mensen op Oost Java; zouden ze bij GM nu geen witte suiker meer gebruiken?
Voor na de VrijMiBo
Does size matter?
Los van het drama voor de Nederlandse partijen in dit rijtje, was het Top 10 blok in Jan 2007 nog €1.346 Mrd waard, is dat nu nog maar €773 Mrd; zeg maar de helft. Hebben we het overigens in Nederland met een daling van €139 Mrd naar €28 Mrd nog heel veel slechter gedaan. Ze waren al klein en nu nog veel kleiner; en dan pleit Bos voor nog kleinere banken?
Nou geloof ik ook niet dat groot automatisch goed betekent, maar ik vind het wel een erge spruitjeslucht hebben met een hang naar de jaren 60 van de vorige eeuw, toen elke provincie of regio zijn eigen spaarbank had. Die zijn allemaal verdwenen en een hang naar klein is geen oplossing in een wereld die monidialiseert. Wat wel een terechte zorg van hem is, is dat we geen adequaat boven-nationaal systeem van toezicht en risico-management hebben. Maar laten we dat dan oplossoen in plaats van een virtueel hek om Nederland te zetten.
Wat in internationaal verband zou kunnen is dat we ook extra eisen aan de kredietwaardigheid van banken stellen, naarmate ze groter worden; zeg maar een exponentieel oplopende eis met de omvang. Daarmee dek je het risico voor de belastingbetaler beter af. Dat kan een adequaat idee zijn, maar alleen op mondiaal/europees niveau gerealiseerd worden. Laat Bos daar nou eens mee aan de slag gaan.
Kill your Darlings!
Lijden om te leiden
De winnaar krijgt de kaas en de eeuwige roem; de verliezers wacht schande en gebroken botten. Wel een aardig selectiemiddel voor Werving & Selectie als het weer betere tijden zijn?
'Trash Out' Company
Zoals ze aan het einde zegen: “You know you’re in trouble when the lawns are brown and the pools are green!” Het contrast tussen de ellende van het verlaten huis en de groeiende business van de ‘Trash-Out-Company’ (van 3 naar 75 man in korte tijd) is schokkend:
Dank aan: Gijs van Wijk
Ook een witteboorden-probleem
Dank aan: Gijs van Wijk
Na gisternacht weten we wat storm is
Hoorde in deze file de man van Buienradar melden dat we 200.000 ontladingen boven Nederland hadden vannacht; tussen 23:00 en 24:00 zag het er zo uit rond Den Haag:
Waar gaat deze blog heen, hoor ik u denken.
Dit is een opmaatje naar de economische storm die over Europa raast; het FT heeft daar een mooie interactieve kaart voor, en die geeft vandaag dit beeld:
Was het vannacht toch nog maar kinderspel; naast de stormkoffer toch ook een Zuidwestertje kopen?
Met 50.000 tegelijk Engels leren
Gefeliciteerd
Nog één keer India
{klik kaart voor vergroting}
Soms hoop je dat de Hel bestaat!
Maar nu zegt hij het volgende: We all considered sexual abuse of minors as a moral evil, but had no understanding of its criminal nature.
En dat soort lui mag in de katholieke kerk rond blijven lopen! Wat ik overigens niet begrijp is dat je het probeert af te kopen als je dacht dat het ‘ok’ was? Had je toch met je vrome hoofd gewoon kunnen zeggen dat je dacht dat het geen kwaad kon?
Het wordt nog erger want Weakland zegt vervolgens dat hij: Accepted naively the common view that it was not necessary to worry about the effects on the youngsters: either they would not remember or they would ‘grow out of it’.
Nu hebben de katholieken zelf het concept van de Hel bedacht, maar ik hoop voor even dat hij bestaat en dat Rembert daar voor de eeuwigheid mag blijven.
'De centjes zijn op'
Leven na de Dood?
Nu is er een nieuw boek van Matthieu Weggeman, de bekende auteur van management-boeken: Waarom zouden we doodgaan? We gaan toch allemaal dood. De enige echte zekerheid waarover je als mens beschikt is dat je vroeg of laat ophoudt te bestaan. Maar waarom is dat eigenlijk?
Ieder mens is uniek en dus onvervangbaar. Bovendien houden mensen van elkaar, maken ze samen plezier en doen ze dingen waar ook anderen blij mee zijn. Het is toch zonde als je er dan op een gegeven moment niet meer bent. Bovendien is doodgaan helemaal niet logisch. Eerst anderen enthousiast maken met je aanwezigheid en leren over jezelf na te denken, en dan ineens verdwijnen. En altijd te vroeg. Dus waarom zullen we doodgaan? En wat gebeurt daarna? Mogelijke antwoorden op deze vragen worden in 'Waarom zouden we doodgaan' vrijmoedig verkend, zonder dat het zware kost wordt. Met humor en oprechte verwondering nodigt Mathieu ons uit te reflecteren op onze eigen verhouding tot de oneindigheid. Als toegift zet Mathieu een nieuwe ‘religie’ neer, het neo-naïvisme, dat zich kenmerkt door:
- De mens is van oorsprong naïef, geneigd tot alle goeds en te vertrouwen;
- Men kan de eigen naïviteit vergroten door te oefenen;
- De mens is alleen dan helemaal mens als hij speelt;
- Taal is om mee te spelen;
- Het enige dat telt is vakmanschap. Denk- en doewerk moeten hoogwaardig en stijlvol zijn, maar bedenk altijd dat waarheid schoonheid kost;
- Waarheid ontstaat door bewijs óf geloof. Zowel wetenschappelijke wetten als fantasieën en illusies hebben reële consequenties voor de werkelijkheid en voor de wereld zoals wij die waarnemen; daardoor zijn ze waar;
- De werkelijkheid is hier-en-nu en kan worden gedanst, gespeeld, gepraat, gezongen, gedicht, gebouwd, geschilderd en ga zo maar door.
Chief Meaning Officer
Dat gaat verder dan marketing, maar betekent leiderschap, betrokkenheid en bevlogenheid:
Hier zijn verhaal op Slideshare.
Wanted: Dead or Alive!
Banken (alleen in Amerika?) hebben in de afgelopen jaren massaal levensverzekeringen afgesloten op hun personeel, met de bank als begunstigde, om met deze opbrengsten (let op: uitkeringen voor gestorven (ex-)medewerkers) de bonussen van hun (nog) levende personeel te kunnen betalen.
Dat geeft een heel andere wending aan de term ‘life-time employment’. Ben je zelfs nog een ‘asset’ als je sterft voor de bank. Dan ben ik misschien een zieke geest, maar dat betekent dat de bank er belang bij heeft dat er veel personeel sterft. Zou iemand een keer een verband leggen tussen de omvang van deze portefeuilles en het boven-gemiddelde sterftecijfer bij een bank. Zou er een Banking-Death-Squad zijn?
Krijg je dan als weduwe/weduwnaar een bedank-briefje van de CEO: ‘uw partner heeft tot op het laatste moment de bank geholpen; wij denken met veel plezier terug aan zijn/haar bijdrage’. Waar houdt dit op? Nu is het allemaal niet illegaal, maar ik begin toch een erg ongemakkelijk gevoel te krijgen.
Wat is jouw stam?
Dit is de Top 10 hoe je een ‘tribe’ creeert en leidt:
Hier Seth Godin aan het woord:
We staan op de 10e plaats
Doen we het met de Scandinaviers en Ieren nog zo gek niet. Wat zou de gemene deler zijn van dit groepje? Relatief klein en dus in het geweld van de grootmachten om je heen wel innovatief moeten zijn? Wat mij opvalt is dat Japan relatief slecht scoort en dat Belgie al helemaal ontbreekt in de bovenste regionen:
Nederland scoort als volgt op de afzonderlijke aspecten:
Dus zijn we harde werkers, duur en vooral goed in het neerleggen van asfalt en dijken. Is er in een paar honderd jaar dus eigenlijk niet zo veel veranderd.
En dan gaat de regering kijken naar ‘gesubsidieerde banen’ (vroeger heette dat Melkert-banen) en dus weer draaien aan de knop van arbeidsparticipatie in plaats van het verder stimuleren van de arbeidsproductiviteit. Is het tenminste over 100 jaar gewoon nog weer hetzelfde; een geruststellende gedachte.
Onzinnig besluiten
Als je baan maar leuk is
Weglopen en groen spuiten
Dus eerst weglopen en dan het gras groen spuiten (ik wist dat ze dat bij golfbanen wel deden, maar privé?). Dat zullen ze vast niet zo bedoeld hebben op de gemeente-site van Perris (‘Making the City a greener place’)
Maar ook weglopen? In Californië heeft de bank geen recht om de restschuld bij je op te eisen als ze een huis bij gedwongen verkoop minder oplevert dan je hypotheek. Dat maakt het voor veel mensen aantrekkelijk om ‘weg te lopen’ van hun huis. Als je geen eigen geld in het huis hebt zitten verlies je er namelijk niets mee. Ja, even een slechte credit rating (zeg maar BKR codering), maar je bent wel af van die enorme schuld op een huis dat veel minder waard is. En de ellende komt dan bij de bank te liggen. Dat maakt de voorspellingen in Amerika dat er nog een enorme golf van problemen aan zit te komen wel heel aannemelijk!
Tip: G. van Wijk
Slavernij bestaat ook hier!
Ongeveer vijftig mensen, vooral Roemenen, werkten op de boerderij. Zij mochten het terrein niet verlaten, verdienden veel minder dan beloofd en sliepen in een vieze brandonveilige ruimte zonder ramen. Mogelijk werden de aspergestekers ook mishandeld. De arbeidsinspectie had de aspergestekerij al een tijd in het vizier, werd maandag bekend. De inspectiedienst heeft de werkgeefster sinds 2005 vijf keer boetes opgelegd voor in totaal 566.000 euro wegens illegale arbeid en onderbetaling.
Het enige dat ik niet begrijp is dat je als aspergekweker in 4 jaar tijd al meer dan een half mijoen aan boetes kan betalen (mij lukt dat in een gemiddelde week niet). Dat is mijn eerste vraag. Daarna snap ik ook niet dat je dan toch nog 50 man in een hok kan laten leven als slaven, zonder dat dat alweer direct was opgevallen. En dan denk ik altijd dat het niet het enige bedrijf in Nederland is waar dit gebeurt. Zoals Bush geloof ik ooit zei: ‘I may not be a farmer, but I can smell manure’.
Kunnen we dan GVD ook al geen asperges meer eten? Geen vlees (biokippen en zo), geen vis (overbevissing, plastic soup), geen asperges.
En tot 'crap' zult gij wederkeren
Ik hou wel van statistiek (wat zou dat overigens betekenen? Een neurotische dwang tot het (schijnbaar) beheersbaar maken?) en ik blijf me verbazen hoe je dat dan ook weer kunt visualiseren:
Niet voor bangerikken
Recent verscheen een rapport (14 mei 2009) van de Rabobank over de Nederlandse Woningmarkt. Het belangrijkste nieuws uit dit rapport is het volgende:
De huidige verslechterde marktontwikkelingen overziend voorziet de Rabobank voor 2009 een nominale huizenprijsdaling met 5% en voor 2010 wordt een nominale prijsdaling van 1% verwacht. De neerwaartse risico’s voor het sentiment van huizenkopers en de marktdynamiek blijven bestaan.
Toevallig vond hij ook nog een oud rapport van de Rabobank op zijn laptop uit april 2007 (Rabobank Special subprime risk scenario). Hierin wordt een scenario uitgewerkt waarin de VS terecht komt in een recessie…maar waarbij wordt aangegeven dat dit niet een waarschijnlijke uitkomst is... (zie summary hieronder). Inmiddels weten wij wel beter.
Summary
The turnaround in the US housing market and the subsequent subprime mortgage crisis has sparked fears of a US recession. Although we do not consider this a likely outcome, it would be imprudent not to examine the possibility of a more pessimistic development. This report considers a scenario in which house prices decline a dramatic 10% and, together with a banking credit crunch, push the US into a recession. The Eurozone and Dutch economies would not able to escape the US recession, but due to the idiosyncratic nature of the US shock should manage to avoid a full-blown recession. Our risk scenario involves sharp declines in equity markets, interest rates and the US dollar while credit spreads widen.
De Rabobank wist in datzelfde jaar (oktober 2007) nog een rapport uit te brengen met de volgende summary:
Woningmarkt geen kaartenhuis
Naar aanleiding van de recente problemen op de Amerikaanse huizenmarkt zijn er economen die ook een ‘bubble’ menen waar te nemen in de Nederlandse huizenmarkt. De kans dat dergelijke problemen zich ook in Nederland voor zullen doen is echter gering. Dit Themabericht verklaart de nationale invloeden op de koopwoningenmarkt in Nederland. Vanuit dit nationale perspectief zijn wij positief over de toekomstige prijsontwikkeling op de Nederlandse woningmarkt. Naar onze mening is dan ook absoluut geen sprake van een zeepbel. Wij voorzien voor 2007 en 2008 een verdere stijging van de huizenprijzen met respectievelijk 4% en 3%.
En nu maar hopen dat het laatste bericht van de Rabobank een juiste indicatie geeft over de verwachte huizenprijzendalingen…
Tot zover Gijs zijn relaas. Ik hou wel van tegen de stroom inzwemmen en eigenlijk ook wel van wat bravour. De Rabobank is gewoon niet voor bange mensen. Of ze dat verstandig maakt?
Think
De firma Think brengt als eerste in heel Europa, een 100% electrische auto uit; nog een beetje duur met €30.000, maar dat kan binnen een paar jaar de helft zijn. Hij lijkt wat op een Smart, maar dan met 300 kg. batterijen aan boord. Ik zie mezelf m’n haspeltje al uitrollen om de auto even op te laden. Hoe voorkom je dan dat ‘s nachts je buurman je auto loskoppelt en de zijne met een verlengsnoer aan jouw stroom hangt? Het is ook niet zo handig zo’n draadje 220V door je brievenbus naar buiten, maar daar zullen ze vast wel iets op bedacht hebben. Erg goed initiatief. Maar er komen er meer; ook Shai Agassi (41 jaar jong, liet er de functie van CEO van SAP voor schieten) komt eraan met zijn ideeen:
Slavernij bestaat!
Zie ook Slumdog Millionaire, dan krijg je een goed beeld (los van de geweldige film!):
Neelie slaat toe
Hoe maak je eigenlijk €1 Mrd. over? Net zoals een €10? Gaan bij €1 Mrd. bij de bank dan belletjes rinkelen? Na het recente gestuntel van banken, weet ik dat niet zeker.
The world moves East
Of het nu het boek van Fareed Zakaria is, of het boek van Kishore Mahbubani. Of het verhaal van Nandan Nilekani over India. Nandan Nilekani richtte in 1981 Infosys op, nu één van India’s leidende IT-bedrijven. Na zijn vetrek als CEO, richt hij zich nu op zijn volgende grote avontuur: ‘Re-imagining India in the new millennium’.
Zoals Thomas Friedman over hem zei: ‘Seattle has Bill. Bangalore has Nandan. What makes Nilekani unique? For me it comes down to one phrase: great explainer.’
Wat is nu ZZP-en?
Nu staat dat voor ‘zelfstandigen zonder personeel’, maar gisteren (op een spreekbeurt bij het EDE van Fujitsu) noemde Hans de Boer (taskforce Jeugdwerkloosheid/Innovatieplatform/MKB-Nederland etc.) hen onder de huidige omstandigheden echter: ‘zwakzinnigen zonder pensioen’.
Het is maar een mening.
Hoogmoed en de Val
Kennelijk (met dank aan Martin en het NRC) doen ze dat in Canada veel slimmer. De regering hield de banken bewust klein en binnen de grenzen en nu is Canada het enige land zonder Kredietcrisis:
{klik grafiek voor link}
De Wall Street Journal maakte naar aanleiding van de recente stress-tests een prachtige interctieve graph van de (on-) gezondheid van het financiele systeem in de USA. Geloof jij dat het licht aan het einde van de tunnel gloort, zoals Nout ons voor-babbelt? Kijk maar eens als je op BoA klikt (nog USD 34 Mrd. extra nodig!):
{klik grafiek voor link}
Waar wil jij later wonen?
Nu hoorde ik vandaag op Radio 1 dat er een nieuw huizenconcept is, namelijk het huis voor 100.000 Euro (incl. BTW en grond); en dan krijg je een woning met voor- en achtertuin! Dus een nog grotere groep kan nu beginnen aan hun woning-greed. Nu is bij ons troep en ruimte evenredig, dus soms verlang je weer naar die flat van 50m2!
Een diepe buiging!
Jarenlang dagelijks trainen klinkt vanzelfsprekend, maar om 04:00 opstaan om elke dag om 05:00 je 1e 25 km van de dag te zwemmen (dat duurt 5 uur!), is nog maar het begin. Gedurende een half jaar 15 uur per dag (!!) in een tentje wonen (van een paar m2), omdat in het tentje het zuurstofgehalte kunstmatig laag wordt gehouden (krijg je meer rode bloedlichaampjes; een soort hoogtestage in Nederland) is de volgende stap. Dan elke dag als het nog donker is en je op je fietsje naar het zwembad rijdt, ‘s ochtends vroeg een petje met ingebouwde lampjes opzetten (die in je ogen schijnen zodat je lichaam al denkt dat het middag wordt en je dus fitter bent!) is de volgende stap. Je relatie verbreken omdat je niet samen in het tentje kan leven, is het slotsuk. En dat allemaal om die ene droom waar te maken! Winnen!
Malcolm Gladwell schreef een boek en dat heet Outliers (ik schreef daar op 8/12/08 al over) en gaat over mensen die echt wat kunnen. Conclusie van Malcolm: het kost een mens 10.000 uur oefenen om iets goed te kunnen. Alleen zij die dit volhouden worden echt goed in iets!
Ik heb er vandaag 1 in het echt gezien!
Is 'Greed' goed?
De vraag is natuurlijk wel; wat komt eerst? Trots of Hebzucht? Hier nog één keer de fameuze zin uit Wall Street (the movie):
100 Dagen in 72 Dagen?
The Matrix en uw geld
Red Pill or Blue Pill?
Het financiële landschap begint meer en meer de trekken te vertonen die gelijken op de film The Matrix.
The elite and their acolytes seem to believe that by sustaining the illusion of the Financial Matrix that we create a confidence that will support a national economic system that is based on a credit bubble and a mass illusion of wealth based on paper.
The money center banks are the instruments of national policy, and the power to control not only the domestic economy but the nations of the world.
All we have to do is believe, and act as though it were true. Af–ter all, its so confusing, who can understand it? Better to just believe.
“You take the blue pill, the story ends, you wake up in your bed and believe whatever you want to believe.
You take the red pill, you stay in Wonderland, and I show you how deep the rabbit hole goes.”
-Morpheus in The Matrix
Dank aan; Gijs van Wijk
Lean is hot, maar waar komt het vandaan?
Ook Disney plaatst personeel boven klant!
A Disney study found that business units with the highest scores in Guest satisfaction were the same ones whose leaders received high ratings from their direct reports in qualities such as listening, coaching, recognizing people ‘s efforts, and giving people decision-making authority. In short, great leadership leads to employee excellence, which leads to customer satisfaction and strong business results. In other words, the customer doesn’t come first; leadership comes first.
Dus nog één keer: 1. medewerkers; 2. klanten en 3. aandeelhouders.
Vroeger was alles beter?
Gisteren werkte ik met een collega aan een rapport voor een klant en dat deden we voor het eerst via DimDim, een gratis online ‘collaboration tool’ met video & geluid (‘skypen’ maar dan met z’n 20-en) en het sharen van documenten en je desktop, via je web-browser. Gratis en zonder installatie en geen technische know-how nodig! Weg met de file, nu kun je online (met live beeld) ‘meeten’. Zou Dim-Dimmen net zo’n begrip worden als Googelen?
'Pervers' beloningsbeleid weer op de agenda
AFM en DNB stellen regels voor beloning op
De toezichthouders De Nederlandsche Bank (DNB) en de Autoriteit Financiële Markten (AFM) hebben regels opgesteld om te voorkomen dat financiële instellingen onverantwoorde risico's nemen bij hun beloningsbeleid' ......
Het FD bericht gaat -wat mij betreft tot vervelens toe- weer eens over het bonusbeleid. De Wet Financieel Toezicht wordt aangepast zodat de Autoriteit Financiele Markten toezicht kan gaan houden op het beloningsbeleid bij Financiele Instellingen. Je kunt je natuurlijk in de eerste plaats afvragen waarom die regelgeving en dat toezicht alleen voor de financiele markt moet gelden, maar daar gaat het nu niet om, maar toch!. Het artikel heeft als uitgangspunt dat 'perverse prikkels' de oorzaak zijn van de crisis. Bedoelen ze daar dan mee, dat 'de gelegenheid de dief maakt'? Is het de structuur en zijn het de prikkels die pervers zijn? Of, moeten we spreken van pervers gedrag van bestuurders die -nadat ze eerder de beloningsregels naar hun hand hebben gezet- ten koste van de samenleving zichzelf op een perverse manier verrijken?
Ik meen dat het het laatste is. We zaten en zitten dus kennelijk met bestuurders opgescheept die vroeger de gevonden portomonnee voor zichzelf hielden, zelfs als deze net uit Oma's tas viel. Het ware beter geweest als ze zich wat meer van Oma's geboden (die blauwe tegeltjes in de keuken - weet u nog?)hadden aangetrokken. Dan hadden ze het onderscheid tussen 'mein und dein' beter begrepen.Ik pleit dus van harte voor terugkeer van de 'gevonden portomonnee' test in de aanstellingsprocedure voor bestuurders. Wedden dat de ware aard naar boven komt? Aan de AFM nog een tip: voeg een eenvoudige regel toe: 'Art. 1: Gij zult niet stelen'. Dat is dan voor wie het nog niet begrijpt.
Door: Rob van Kerpel
Tijdloze Momenten - Wit is nooit Wit!
Als klein jongetje had ik in de vakantie een baantje als manusje van alles (vooral schilderen van wanden) bij Fotostudio Pim van Passel (in Vught), een industrieel fotograaf die werkte voor diverse bedrijven om hun producten in beeld te brengen. Ondertussen heet Pim geen Pim meer, maar Wim en maakt hij vooral foto’s van de natuur zoals hij ooit was en helaas binnenkort misschien niet meer te zien is. Op zijn site veel prachtige beelden die ons allen moeten inspireren ons steentje bij te dragen aan het behouden van onze wereld. Kopen dat boek!
Outsourcen 3.0
En zo haal je dan zelfs het journaal in de USA:
Plastic Soep
Jesse Goossens schreef er een boek over en op TED sprak Charles Moore erover en zijn beelden en verhaal zijn schokkend:
Ben jij een Doener?
Even stil
Gelukkig is er altijd wel ergens een Paul die gaat ondernemen:
Van de Postbank gekocht
Wat is jouw uurtarief?
Zie hieronder; het blijkt uit de stukken die de firma Weil Gotshal heeft ingediend voor de afwikkeling van het Lehmann-faillissement. In totaal $55 miljoen aan fees. Gelukkig moeten ze een gedetailleerde declaratie indienen en dus weten we het uurtarief van mannen als Harvey Miller en Mike Francies van deze gerenommeerde juristen-firma. Ook wel aardig te zien dat ze in nog geen 5 maanden opruimen totaal $201.920 aan ‘eten’ (business meals) declareren bij de klant. Kunnen we nog wat van leren!
Het Einde van de Beschaving
Ik begin werkelijk te geloven dat wij daar nu ook midden in zitten. Met Talpa en RTL voorop, gaan we gillend van het lachen de afgrond in. Hun nieuwste creatie heet ‘Lekker Slim’ en bestaat uit een paar teams die moeten gokken of een paar (hele) domme meiden het antwoord weten op eenvoudige vragen als ‘noem een land dat aan de Verenigde Staten grenst’ of ‘hoe lang duurt een kabinetsperiode officieel’. Natuurlijk weten deze meiden de eenvoudigste dingen niet (volgens mij en Talpa zijn ze ‘echt’; het lijken geen actrices) en dat werkt op de lachspieren, al lijkt het dat de meiden in kwestie niet weten waarvoor ze er zitten en denken ze, lijkt het, dat ze echt serieus in een quiz meedoen. Het zit een beetje in de hoek van de ‘vrouw met de baard’ op de kermis van vroeger.
Hoe droevig is het als we niets beters kunnen verzinnen, dan lachen om de ellende van een ander (in mijn wereld is zo dom zijn redelijk ellendig); al lijkt het erop dat deze meiden er niet zo veel last van hebben, wat dan weer een voordeel van ‘dom zijn’ is. Kijk even mee hoe erg het is en zet dan je TV aan de straat en emigreer naar een land zonder electriciteit zodat de Talpa-horde je niet kan vinden!
Lies, Damned Lies & Statistics
Als de wereld een dorp met 100 inwoners was?
The Business of Business is People
Ieder zijn SOA
Let ook op het onbegrijpelijke vakjargon en hoe hij zichzelf in 1 zin tegenspreekt:
'Op een vraag uit het publiek legde Widjaja uit wat volgens hem het verschil is tussen soa en eda: "Een soa helpt je om een eda te bouwen, omdat het de manier standaardiseert waarop je processen kunt integreren. Daardoor kun je vervolgens gebeurtenissen definiëren. Een eda is een extra laag bovenop een soa, wat overigens niet betekent dat je een soa nodig hebt voordat je een eda kunt bouwen. Maar het helpt wel."
Hoezo de kloof tussen Business en IT verkleinen? Om nog maar te zwijgen van alignment.
Gastcolumn door: Rob van Kerpel, management-consultant.
Welk boek lees jij dan?
De Klant centraal?
One woman who frequently flew on Southwest, was constantly disappointed with every aspect of the company’s operation. In fact, she became known as the “Pen Pal” because after every flight she wrote in with a complaint. She didn’t like the fact that the company didn’t assign seats; she didn’t like the absence of a first-class section; she didn’t like not having a meal in flight; she didn’t like Southwest’s boarding procedure; she didn’t like the flight attendants’ sporty uniforms and the casual atmosphere.
Her last letter, reciting a litany of complaints, momentarily stumped Southwest’s customer relations people. They bumped it up to Herb Kelleher’s desk, with a note: ‘This one’s yours.’ In sixty seconds, Kelleher wrote back and said, ‘Dear Mrs. Crabapple, We will miss you. Love, Herb.’
Op 1 de medewerker, niet de klant! Hier een opsomming uit het origineel waarom ‘Customer First’ fout is:
1: It makes employees unhappy
Gordon Bethune is a brash Texan (as is Herb Kelleher, coincidentally) who is best known for turning Continental Airlines around “From Worst to First,” a story told in his book of the same title from 1998. He wanted to make sure that both customers and employees liked the way Continental treated them, so he made it very clear that the maxim “the customer is always right” didn’t hold sway at Continental.
In conflicts between employees and unruly customers he would consistently side with his people. Here’s how he puts it:
When we run into customers that we can’t reel back in, our loyalty is with our employees. They have to put up with this stuff every day. Just because you buy a ticket does not give you the right to abuse our employees . . .
We run more than 3 million people through our books every month. One or two of those people are going to be unreasonable, demanding jerks. When it’s a choice between supporting your employees, who work with you every day and make your product what it is, or some irate jerk who demands a free ticket to Paris because you ran out of peanuts, whose side are you going to be on?
You can’t treat your employees like serfs. You have to value them . . . If they think that you won’t support them when a customer is out of line, even the smallest problem can cause resentment.
So Bethune trusts his people over unreasonable customers. What I like about this attitude is that it balances employees and customers, where the “always right” maxim squarely favors the customer - which is not a good idea, because, as Bethune says, it causes resentment among employees.
Of course there are plenty of examples of bad employees giving lousy customer service. But trying to solve this by declaring the customer “always right” is counter-productive.
2: It gives abrasive customers an unfair advantage
Using the slogan “The customer is always right” abusive customers can demand just about anything - they’re right by definition, aren’t they? This makes the employees’ job that much harder, when trying to rein them in.
Also, it means that abusive people get better treatment and conditions than nice people. That always seemed wrong to me, and it makes much more sense to be nice to the nice customers to keep them coming back.
3: Some customers are bad for business
Most businesses think that “the more customers the better”. But some customers are quite simply bad for business.
Danish IT service provider ServiceGruppen proudly tell this story:
One of our service technicians arrived at a customer’s site for a maintenance task, and to his great shock was treated very rudely by the customer.
When he’d finished the task and returned to the office, he told management about his experience. They promptly cancelled the customer’s contract.
Just like Kelleher dismissed the irate lady who kept complaining (but somehow also kept flying on Southwest), ServiceGruppen fired a bad customer. Note that it was not even a matter of a financial calculation - not a question of whether either company would make or lose money on that customer in the long run. It was a simple matter of respect and dignity and of treating their employees right.
4: It results in worse customer service
Rosenbluth International, a corporate travel agency, took it even further. CEO Hal Rosenbluth wrote an excellent book about their approach called Put The Customer Second - Put your people first and watch’em kick butt.
Rosenbluth argues that when you put the employees first, they put the customers first. Put employees first, and they will be happy at work. Employees who are happy at work give better customer service because:
- They care more about other people, including customers
- They have more energy
- They are happy, meaning they are more fun to talk to and interact with
- They are more motivated
- On the other hand, when the company and management consistently side with customers instead of with employees, it sends a clear message that:
- Employees are not valued
- That treating employees fairly is not important
- That employees have no right to respect from customers
- That employees have to put up with everything from customers
When this attitude prevails, employees stop caring about service. At that point, real good service is almost impossible - the best customers can hope for is fake good service. You know the kind I mean: corteous on the surface only.
5: Some customers are just plain wrong
Herb Kelleher agrees, as this passage From Nuts! the excellent book about Southwest Airlines shows:
Herb Kelleher […] makes it clear that his employees come first — even if it means dismissing customers. But aren’t customers always right? “No, they are not,” Kelleher snaps. “And I think that’s one of the biggest betrayals of employees a boss can possibly commit. The customer is sometimes wrong. We don’t carry those sorts of customers. We write to them and say, ‘Fly somebody else. Don’t abuse our people.’”
If you still think that the customer is always right, read this story from Bethune’s book “From Worst to First”:
A Continental flight attendant once was offended by a passenger’s child wearing a hat with Nazi and KKK emblems on it. It was pretty offensive stuff, so the attendant went to the kid’s father and asked him to put away the hat. “No,” the guy said. “My kid can wear what he wants, and I don’t care who likes it.”
The flight attendant went into the cockpit and got the first officer, who explained to the passenger the FAA regulation that makes it a crime to interfere with the duties of a crew member. The hat was causing other passengers and the crew discomfort, and that interfered with the flight attendant’s duties. The guy better put away the hat.
He did, but he didn’t like it. He wrote many nasty letters. We made every effort to explain our policy and the federal air regulations, but he wasn’t hearing it. He even showed up in our executive suite to discuss the matter with me. I let him sit out there. I didn’t want to see him and I didn’t want to listen to him. He bought a ticket on our airplane, and that means we’ll take him where he wants to go. But if he’s going to be rude and offensive, he’s welcome to fly another airline.
The fact is that some customers are just plain wrong, that businesses are better of without them, and that managers siding with unreasonable customers over employees is a very bad idea, that results in worse customer service.
Je Desktop als Bureaublad
Welke boeken lezen domme mensen?
Als je dus weet wat iemand leest en naar welke school/universiteit hij gaat/ging, weet je welke SAT-score hij/zij minimaal heeft gehaald. Nu is er een correlatie tussen je SAT-score en je IQ; een SAT-score van 1350 punten vraagt om een IQ van zo’n 142 (dus hoogbegaafd) en een SAT-score van 900 geeft een IQ van zo’n 104 (niet te slim, zeg maar). Nu heeft Virgil Griffith een beetje veel tijd en hier statistiek van gemaakt, waarbij opvalt dat de Bijbel wordt gelezen door mensen met een SAT-score van zo’n 900; dat zijn dus niet al te slimme lui:
De Wereld in Mens-gewicht
“Out of every 100 persons added to the population in the coming decade,
97 will live in developing countries.”
Hania Zlotnik
Zo zou de wereld eruit zien als je de bevolking zou laten meewegen in de omvang van het land:
Zweet en Gij zult Gelukkig worden
In Pauw & Witteman een vermakelijk item over deze nieuwe serie:
Humor is overwonnen Droefheid!
Dank aan Martin Hoorn voor tip!
Winnaar Best Business Blog!
South Park fixes the Economy
ZZP-en?
Als je dan al overweegt te gaan ZZP-en, kom dan naar Den Haag, de leukste stad van Nederland. Of zou het komen omdat het Rijk er veel inhuurt en (te) veel betaalt voor hun diensten?
Dank aan Pieter Monkelbaan voor tip!
Noor hoe staan we ervoor?
Waar kun je eens goed zuipen op vrijdag?
{klik kaart voor vergroting}
O.T.7
Vriendschap
'Pooh!' zei het stemmetje.
'Knor! Dat is Knor!' juichte Poeh. 'Waar ben je, Knor?'
'Hieronder', zei Knorretje met een diep-van-onder-stem.
'Waaronder?'
'Onder jou', piepte Knorretje. 'Sta eens op.'
'Oo', zei Poeh en zo gauw als hij kon, krabbelde hij overeind.
‘Viel ik op jou, Knor?’
‘Ja. Boven op me.’ Knorretje voelde overal of hij nog heel was.
‘Ik deed het niet expres’, zei Poeh. Hij voelde zich heel schuldig.
‘Ik ook niet, maar ik zat daar’, zie Knorretje treurig.
‘Maar het is alweer over hoor, en ik ben blij toe dat jij het was.’
Brutaal of competent?
De twee academici onderzochten hoe gemakkelijk iemand de leiding in een kleine groep nam, ongeacht of iemand geschikt was voor die rol. Hiervoor voerden ze twee testen uit.
In de eerste werden 68 studenten verdeeld in groepen van vier en moesten ze samen een opdracht uitvoeren. Na afloop kregen de deelnemers en een onpartijdige jury de videobeelden te zien en moesten ze de invloed en de competentie van de groepsleden beoordelen. De meest extraverte deelnemers werden unaniem beschouwd als degenen met de beste capaciteiten.
In de tweede test werden 100 andere studenten in groepen van vier verdeeld om te kijken of degene die het meest praatte dat deed omdat hij of zij ook daadwerkelijk het meest te bieden had. De groepen moesten wiskundige problemen oplossen en konden daarmee 400 dollar winnen. Voorafgaand aan de test vroegen de onderzoekers hoe goed de proefpersonen normaliter scoren op wiskunde. De deelnemers kregen dit niet te horen. Ook nu werden degenen met de grootste mond beoordeeld als de beste leiders, zelfs als hun wiskundig inzicht slecht was.
Anderson: "Dominante mensen zijn zeer overtuigd van hun eigen kunnen, zelfs als ze objectief helemaal niet zo goed zijn. De dominante persoonlijkheden gaven in 63 procent van de gevallen antwoord, de niet-dominante slechts in 36 procent. En dat terwijl beide groepen even competent waren."
Dank aan Pieter Monkelbaan voor tip! Weet overigens niet of hij mij dit zond omdat hij vindt dat ik ook aan dit beeld voldoe: brutaal en incompetent? Pieter liet mij weten dat hij vond dat ik het allebei was. Dank!
De Beste en de Slechtste
Welke deur neem je?
Je 1e keer Twitteren
$1 trillion dollars...
Tweet Tweet 2
Where the future is made today ..
