Terugkomend op
Schiphol liep ik zo snel mogelijk naar
mijn auto, maar werd mijn blik naar
links getrokken en viel mijn oog op de
naam van deze fotograaf (de scherpe
kijker herkent mij in de reflectie).
Mijn vrouw Yvonne zegt altijd dat
toeval niet bestaat, en blijkt de
fotograaf (Wim van Passel) iemand uit
mijn jeugd! Waarom ik naar links keek
is nog steeds niet duidelijk.
Als klein jongetje had ik in de vakantie
een baantje als manusje van alles (vooral
schilderen van wanden) bij Fotostudio Pim
van Passel (in Vught), een industrieel
fotograaf die werkte voor diverse bedrijven
om hun producten in beeld te brengen.
Ondertussen heet Pim geen Pim meer, maar
Wim en maakt hij vooral foto’s van de
natuur zoals hij ooit was en helaas
binnenkort misschien niet meer te zien is.
Op zijn site veel
prachtige beelden die ons allen moeten
inspireren ons steentje bij te dragen
aan het behouden van onze wereld.
Kopen dat boek!
Outsourcen bestaat natuurlijk al even, maar
op individueel niveau is nog maar kort
‘hot’. Maar waarom niet? Je kunt
bijvoorbeeld het lezen en beantwoorden van
je email outsourcen naar India; of het
schrijven van een rapport naar een ander
lage-lonen-land. Op die manier kun je je
baan van 8 uur terugbrengen naar zo’n 3-4
uur per dag en kun je in die andere uren
een eigen bedrijf beginnen of gewoon een
boek lezen of Wii spelen. Kies maar zelf.
De 22e was het
AardeDag en wat een
puinhoop maken we van onze planeet!
Het meest schokkende verhaal dat ik
hoorde is de ‘Ocean Soup’; er drijft een
soep van plastic in de Stille Oceaan en dat
loopt van net buiten Californie door to
Japan! De oppervlakte is twee keer zo groot
als Noord Amerika en we doen er niks aan;
het meest cynische is, dat we het zelf
opeten door vis te eten. Misschien roeien
we ons zo zelf uit en lost het probleem
zich toch nog op, want zoals Einstein ooit
zei: ‘zonder insecten sterft de mens in
50 jaar uit, zonder de mensheid leeft de
planeet tot in eeuwigheid door’.
Jesse Goossens
schreef er een boek over en op TED
sprak Charles Moore erover en zijn
beelden en verhaal zijn schokkend:
De komende 2 weken zal het wat rustiger
zijn met posts van InspiratieBlog, want
voor mijn nieuwe werkgever reis ik door
Europa; de afgelopen 48 uur vooral veel
vliegvleden gezien:
Gelukkig is er altijd wel ergens een Paul
die gaat ondernemen:
Dat het niet goed gaat met banken, weten we
en dat Wouter Bos van alles en nog wat van
de banken opkoopt weten we ook, maar wat u
nog niet weet is dat het nu zo erg gesteld
is met de cashflow van diverse banken (oa
de Postbank, blijkt uit deze foto) dat ze
zijn overgegaan tot het verkopen van de
kleding van het personeel dat toch moet
afvloeien. In Den Haag en binnenkort in
andere steden verschijnen winkels ‘Van de
(Post)Bank gekocht’. Nog even en de
humidor van Rijkman
Groenink staat bij de sigarettenboer
op de Kalverstraat?
Denk ik soms dat
ik met mijn €1600/dag (€200/uur) het
niet gek doe (geintje!), dan blijken
er mensen te zijn die €888/uur doen!
Wauw, dat zijn vast Harvard/Yale
jongens en meisjes die niet de bijbel
lezen (zie
hier). Hoe weten we dit?
Zie hieronder; het blijkt uit de stukken
die de firma Weil Gotshal heeft
ingediend voor de afwikkeling van het
Lehmann-faillissement. In totaal $55
miljoen aan fees. Gelukkig moeten ze
een gedetailleerde declaratie indienen
en dus weten we het uurtarief van
mannen als Harvey Miller en
Mike Francies van deze gerenommeerde
juristen-firma. Ook wel aardig te zien
dat ze in nog geen 5 maanden opruimen
totaal $201.920 aan ‘eten’ (business
meals) declareren bij de klant. Kunnen
we nog wat van leren!
Toen de Romeinen
van ranzigheid en verveling niet meer
wisten wat ze moesten doen en iedereen
het met alles-en-iedereen deed, was
het snel gedaan met deze eeuwenoude
beschaving.
Ik begin werkelijk te geloven dat wij daar
nu ook midden in zitten. Met Talpa en RTL
voorop, gaan we gillend van het lachen
de afgrond in. Hun nieuwste creatie
heet ‘Lekker Slim’ en bestaat uit een
paar teams die moeten gokken of een
paar (hele) domme meiden het antwoord
weten op eenvoudige vragen als ‘noem
een land dat aan de Verenigde Staten
grenst’ of ‘hoe lang duurt een
kabinetsperiode officieel’. Natuurlijk
weten deze meiden de eenvoudigste
dingen niet (volgens mij en Talpa zijn
ze ‘echt’; het lijken geen actrices)
en dat werkt op de lachspieren, al
lijkt het dat de meiden in kwestie
niet weten waarvoor ze er zitten en
denken ze, lijkt het, dat ze echt
serieus in een quiz meedoen. Het zit
een beetje in de hoek van de ‘vrouw
met de baard’ op de kermis van
vroeger.
Hoe droevig is het als we niets beters
kunnen verzinnen, dan lachen om de ellende
van een ander (in mijn wereld is zo dom
zijn redelijk ellendig); al lijkt het erop
dat deze meiden er niet zo veel last van
hebben, wat dan weer een voordeel van ‘dom
zijn’ is. Kijk even mee hoe erg het is en
zet dan je TV aan de straat en emigreer
naar een land zonder electriciteit zodat de
Talpa-horde je niet kan vinden!
Er zijn drie leugens, en
dat zijn: ‘lies’, damned lies’ and
‘statistics’. Nu schijnt de regering
in de USA daar ook een handje van te
hebben (door elke keer de definitie te
veranderen, krijg je de cijfers die je
hebben wilt!) en de site Shadowstas probeert
dat te ontmaskeren. Op basis van oude
modellen (zodat je ‘like-for-like’
hebt) berekenden ze de werkelijk
werkloosheidcijfers in de VS: in
plaats van de officiële 8,1% neemt die
toe naar een ongelofelijke 19,8%. Dat
moet leiden tot bijna revolutionair
gedrag onder de 20% van de Amerkannen
die geen (full-time) baan meer hebben.
Zoals mijn vaste
lezers weten, heb ik het niet zo met
CEO’s die beurskoerzen en analisten
boven hun personeel plaatsen. Gelukkig
zijn er altijd een paar uitzonderingen
en Herb Kelleher, de ex-CEO van
Soutwest Airlines, is er een van. Dus
nog 1
keer Herb Kelleher:
In een Computable artikel
over SOA, wordt publiekelijk erkend
dat dit concept 'dood' is. En, wat
doet de SOA-specialist en
Accenture-partner Michael Widjaja in
datzelfde artikel? Hij breekt een lans
voor de volgende generatie
architecturen die als een 'schil' om
-het eerder 'dood'-verklaarde- SOA
heengelegd moet worden, namelijk de
zgn. EDA (Event Driven Architecture).
Over een paar jaar kan Computable
hetzelfde artikel publiceren, wel even
zoek-en-vervang SOA door EDA.
Let ook op het onbegrijpelijke vakjargon en
hoe hij zichzelf in 1 zin tegenspreekt:
'Op een vraag uit het publiek legde
Widjaja uit wat volgens hem het verschil is
tussen soa en eda: "Een soa helpt je om een
eda te bouwen, omdat het de manier
standaardiseert waarop je processen kunt
integreren. Daardoor kun je vervolgens
gebeurtenissen definiëren. Een eda is een
extra laag bovenop een soa, wat overigens
niet betekent dat je een soa nodig hebt
voordat je een eda kunt bouwen. Maar het
helpt wel."
Hoezo de kloof tussen Business en IT
verkleinen? Om nog maar te zwijgen van
alignment.
Gastcolumn door: Rob van Kerpel,
management-consultant.
Vroeg een van
mijn lezers naar aanleiding van
deze post. Nu kan ik gaan bluffen dat
dat meestal Dickens en Charlotte Brontë
(Jane Eyre) is, maar
op mijn nachtkastje ligt een boek van
Fareed Zakaria, de
chief-editor van Newsweek en de
anchorman van CNN GPS. Hier de samenvatting; een
mooi boek over hoe de 21e eeuw er uit
zou kunnen zien! Het ‘zwaartepunt’ van
de wereld ligt dan verspreid over
India, China, Brazilie, Rusland en
Japan.
De Commisie Maas heeft haar rapport over het
herstel van het vertrouwen in de
Bankensector gepubliceerd; centraal
staat dat Banken weer moeten gaan doen
‘wat in het belang van klanten is’.
Maar is dat nou wel zo? Er zijn goede
gronden te denken dat het niet altijd
een goed idee is om klanten op 1 te
plaatsen. Herb Kelleher is de
beroemde oprichter/ex-CEO van de enige
winstgevende airline:
SouthWest Airlines en hij heeft ooit
gezegd dat er meerdere redenen zijn waarom
het idee dat ‘de klant altijd gelijk heeft’
een foute idee is. Hier een mooie anekdote;
One woman who frequently flew on
Southwest, was constantly disappointed with
every aspect of the company’s operation. In
fact, she became known as the “Pen Pal”
because after every flight she wrote in
with a complaint. She didn’t like the fact
that the company didn’t assign seats; she
didn’t like the absence of a first-class
section; she didn’t like not having a meal
in flight; she didn’t like Southwest’s
boarding procedure; she didn’t like the
flight attendants’ sporty uniforms and the
casual atmosphere.
Her last letter, reciting a litany of
complaints, momentarily stumped Southwest’s
customer relations people. They bumped it
up to Herb Kelleher’s desk, with a note:
‘This one’s yours.’ In sixty seconds,
Kelleher wrote back and said, ‘Dear Mrs.
Crabapple, We will miss you. Love,
Herb.’
Op 1 de medewerker, niet de klant! Hier een
opsomming uit het origineel waarom
‘Customer First’ fout is:
1:
It makes employees unhappy
Gordon Bethune is a brash Texan (as is Herb
Kelleher, coincidentally) who is best known
for turning Continental Airlines around
“From Worst to First,” a story told in his
book of the same title from 1998. He wanted
to make sure that both customers and
employees liked the way Continental treated
them, so he made it very clear that the
maxim “the customer is always right” didn’t
hold sway at Continental.
In conflicts between employees and unruly
customers he would consistently side with
his people. Here’s how he puts it:
When we run into customers that we can’t
reel back in, our loyalty is with our
employees. They have to put up with this
stuff every day. Just because you buy a
ticket does not give you the right to abuse
our employees . . .
We run more than 3 million people through
our books every month. One or two of those
people are going to be unreasonable,
demanding jerks. When it’s a choice between
supporting your employees, who work with
you every day and make your product what it
is, or some irate jerk who demands a free
ticket to Paris because you ran out of
peanuts, whose side are you going to be on?
You can’t treat your employees like serfs.
You have to value them . . . If they think
that you won’t support them when a customer
is out of line, even the smallest problem
can cause resentment.
So Bethune trusts his people over
unreasonable customers. What I like about
this attitude is that it balances employees
and customers, where the “always right”
maxim squarely favors the customer - which
is not a good idea, because, as Bethune
says, it causes resentment among employees.
Of course there are plenty of examples of
bad employees giving lousy customer
service. But trying to solve this by
declaring the customer “always right” is
counter-productive.
2:
It gives abrasive customers an unfair
advantage
Using the slogan “The customer is always
right” abusive customers can demand just
about anything - they’re right by
definition, aren’t they? This makes the
employees’ job that much harder, when
trying to rein them in.
Also, it means that abusive people get
better treatment and conditions than nice
people. That always seemed wrong to me, and
it makes much more sense to be nice to the
nice customers to keep them coming back.
3:
Some customers are bad for
business
Most businesses think that “the more
customers the better”. But some customers
are quite simply bad for business.
Danish IT service provider ServiceGruppen
proudly tell this story:
One of our service technicians arrived at a
customer’s site for a maintenance task, and
to his great shock was treated very rudely
by the customer.
When he’d finished the task and returned to
the office, he told management about his
experience. They promptly cancelled the
customer’s contract.
Just like Kelleher dismissed the irate lady
who kept complaining (but somehow also kept
flying on Southwest), ServiceGruppen fired
a bad customer. Note that it was not even a
matter of a financial calculation - not a
question of whether either company would
make or lose money on that customer in the
long run. It was a simple matter of respect
and dignity and of treating their employees
right.
Rosenbluth argues that when you put the
employees first, they put the customers
first. Put employees first, and they will
be happy at work. Employees who are happy
at work give better customer service
because:
They
care more about other people, including
customers
They
have more energy
They
are happy, meaning they are more fun to
talk to and interact with
They
are more motivated
On the
other hand, when the company and
management consistently side with
customers instead of with employees, it
sends a clear message that:
Employees
are not valued
That
treating employees fairly is not
important
That
employees have no right to respect from
customers
That
employees have to put up with everything
from customers
When this attitude prevails, employees stop
caring about service. At that point, real
good service is almost impossible - the
best customers can hope for is fake good
service. You know the kind I mean: corteous
on the surface only.
Herb Kelleher […] makes it clear that his
employees come first — even if it means
dismissing customers. But aren’t customers
always right? “No, they are not,” Kelleher
snaps. “And I think that’s one of the
biggest betrayals of employees a boss can
possibly commit. The customer is sometimes
wrong. We don’t carry those sorts of
customers. We write to them and say, ‘Fly
somebody else. Don’t abuse our people.’”
If you still think that the customer is
always right, read this story from
Bethune’s book “From Worst to First”:
A Continental flight attendant once was
offended by a passenger’s child wearing a
hat with Nazi and KKK emblems on it. It was
pretty offensive stuff, so the attendant
went to the kid’s father and asked him to
put away the hat. “No,” the guy said. “My
kid can wear what he wants, and I don’t
care who likes it.”
The flight attendant went into the cockpit
and got the first officer, who explained to
the passenger the FAA regulation that makes
it a crime to interfere with the duties of
a crew member. The hat was causing other
passengers and the crew discomfort, and
that interfered with the flight attendant’s
duties. The guy better put away the hat.
He did, but he didn’t like it. He wrote
many nasty letters. We made every effort to
explain our policy and the federal air
regulations, but he wasn’t hearing it. He
even showed up in our executive suite to
discuss the matter with me. I let him sit
out there. I didn’t want to see him and I
didn’t want to listen to him. He bought a
ticket on our airplane, and that means
we’ll take him where he wants to go. But if
he’s going to be rude and offensive, he’s
welcome to fly another airline.
The fact is that some customers are just
plain wrong, that businesses are better of
without them, and that managers siding with
unreasonable customers over employees is a
very bad idea, that results in worse
customer service.
Dat klinkt
waarschijnlijk wat cryptisch, maar
Bumptop maakt van
je Desktop in Windows (binnenkort ook
voor Mac OSX) een echte 3-dimensionale
tafel, waar je met stapels kunt
schuiven en ze (bijna) physiek kunt
opppaken en weer anders kunt sorteren.
En dat door student Anand Agarawala,
die pas twee jaar geleden het idee op
TED
demonstreerde. Dat is een lesje voor
de jongens en meisjes van
Microsoft!
Mensen zetten op Facebook welke boeken ze
(hebben ge-) lezen; daarnaast staat er vaak
op hun Facebook-pagina welk College of
Universiteit ze heben gevolgd of volgen. Nu
eist, in de USA, elke universiteit een
bepaald minimaal instroomniveau qua
SAT-score; voor
Harvard ligt dat extreem hoog, voor
een provincie-universiteit veel lager.
Als je dus weet wat iemand leest en naar
welke school/universiteit hij gaat/ging,
weet je welke SAT-score hij/zij minimaal
heeft gehaald. Nu is er een correlatie
tussen je SAT-score en je IQ;
een SAT-score van 1350 punten vraagt
om een IQ van zo’n 142 (dus
hoogbegaafd) en een SAT-score van 900
geeft een IQ van zo’n 104 (niet te
slim, zeg maar). Nu heeft Virgil Griffith een
beetje veel tijd en hier statistiek
van gemaakt, waarbij opvalt dat de
Bijbel wordt gelezen door mensen met
een SAT-score van zo’n 900; dat zijn
dus niet al te slimme lui:
Tussen alle
drukke momenten voor mijn nieuwe
werkgever door, persen we er toch
nog 1 uit voor het weekeinde. Er is
een nieuw hilarisch (wellicht niet
eens zo bedoeld) TV-programma en dat
heet ‘Niet gelukkig, geld
terug’ en gaat over de gekte die
er is in Nederland met cursussen voor
zelfverwezenlijking, zelfontplooiing,
zelf-realisatie, zelf-idealisatie en
ga zo maar door. 6 Journalisten zoeken
de Geluksmarkt op en doen verslag
over, bijvoorbeeld, de ‘Tipi -
Zweetcursus: De tent is de
baarmoeder van moeder aarde, de stenen
zijn het zaad van vader zon en de
mensen in de zweethut zijn de
kinderen.
In Pauw & Witteman een vermakelijk item
over deze nieuwe serie:
Voor Inspiratie, Irritatie, Innovatie,
Inzicht & Informatie
Weer een dag geen Inspiratie?
The problems of the world cannot possibly be
solved by skeptics or cynics whose horizons are
limited by the obvious realities. We need men who
can dream of things that never were.
John F. Kennedy
QR me @
Nu ook als App @
Boek mij @
Volg mij @
Slow.TV
Wilt u op de hoogte blijven? Vul hier uw
email-adres in: