De eulogie (uit het Grieks εὐλογία, letterlijk: goed woord, is een lofrede of lofdicht uitgesproken bij een speciale gelegenheid) bij de begrafenis van Ted Kennedy werd uitgesproken door President Obama:

Bijna 40 jaar geldeen sprak hijzelf de eulogie bij de begrafenis van zijn broer Robert Kennedy (1968):

Wat opmerkelijk is dat in één familie zoveel grote sprekers, denkers en doeners kon komen.

Tags: Kennedy | Helden | InMemoriam

Bowling for Columbine was een prachtige aanklacht tegen vuurwapenbezit (zie ook) in de USA door Michael Moore. Zijn nieuwe film komt in oktober en belooft weer smullen te worden. Met name de scène waar hij op de stoep gaat staan bij AIG met lege geldzakken om het geld van het volk terug te halen doet denken aan de goede tijden van Breekijzer (alleen het 1e seizoen was ooit goed):

Tags: MichaelMoore | WallStreet | Kredietcrisis | Economie

... zei ooit Kees van Kooten in een audiosketch (ook via YouTube: ’Mannen bellen’) over een handelsreiziger die z’n adresboekje nog eens nabelde.

Nu is de broer van mijn ueber-held John F. Kennedy overleden: Ted Kennedy. De Washington Post zet nog even de dynastie op een rijtje:

Tags: Kennedy | InMemoriam | Helden

Nitin Nohria en Amanda Pepper van Harvard Business School's Leadership Initiative gingen de samenwerking aaan met XPLANE (spreek uit ’explain’) om een video te maken over de betekenis van leiderschap voor de problemen waar we in de wereld voor staan.

"It is my desire to inspire people of all ages and social demographics to think about leadership on a broad level, contemplate what it means to them and what individual impact they can have when it comes to leading," volgens Nohria.

Tags: Leiderschap | Harvard | XPlane

Twee jaar geleden reisden we door Cambodja, een land met een geweldig cultureel erfgoed (zie hier en hier), maar ook een vreselijk verleden onder het schrikbewind van de Khmer Rouge:

Gelukkig is er nu een VN-tribunaal dat de slachting (met tussen de 1,5 en 2 miljoen slachtoffers op een bevolking van 7 miljoen!) aan de kaak stelt en de schuldigen straft. Het verhaal over de moeder van Sophal Ear is een bron van inspiratie voor ons allen:

Tags: Cambodja | TED

Ooit verweet een hoogleraar op Harvard me dat ik te exact was (’zeker één van die MIT-mannen’ was zijn reactie) toen ik opmerkte dat zijn optelling van factoren, die succes van managers verklaarden, maar optelden tot 53% (’Dus is de rest geluk?’ was mijn vraag).

Toch kunnen ze wat bij MIT; nu is er personasWeb, een applicatie gebaseerd op een bijna eindeloze datastroom, geplukt van Internet, en bijzonder ingewikkelde algoritmes, met als eindresultaat een weergave van je online identiteit.

Hoe het systeem zo snel alles bij elkaar weet te halen is een wonder (de visuele weergave is bijzonder mooi overigens) en wat de uitkomst betekent is ook niet altijd duidelijk. Maar als je bijv. Mark Rutte ingeeft in plaats van je eigen naam (of Geert Wilders) zie je bijna minutenlang alle data voorbij komen. Voer je naam in en leer wie je bent! Of toch niet helemaal?

Tags: OnlineTools | MIT | Harvard

Mad Men is op dit moment wel mijn favoriete serie; het gaat over een reclamebureau in de jaren 60 waar mannen de hele dag drinken en roken en vrouwen op hun man thuis wachten met het eten op tafel! In de US is zojuist het derde seizoen gestart (nadat de serie talloze prijzen won); hier zendt de VARA het 1e seizoen uit. De serie geeft een prachtig tijdsbeeld en is tot in de kleinste details verzorgd. De tagline: ’When men were men and women were skirts’ zegt alles:

Hoe zou jij eruitzien zo’n 50 jaar terug?

Naast het audio-visuele genot (en de droge humor) zijn er ook management-lessen uit de serie te trekken (quote van Inc.com):
1. Most acquisitions don't pan out as planned. From the start, this season's action seems to revolve around the consequences of the decision of partners Roger Sterling, Bertram Cooper, and Don Draper to sell their agency, Sterling Cooper, to a larger British firm, Putnam, Powell and Lowe. The agency's new chief financial officer, Lane Pryce, has spent the show's hiatus laying off staff, and morale is low. New staffers from London are butting heads with their New York counterparts, including Joan Holloway, the agency's office manager, who is as perspicacious and mischievous as she is curvaceous. Elsewhere, the head of accounts, a firm veteran, is let go. He takes the news poorly. In a nice touch, the writers have an ebullient Roger stumble in on the termination meeting. While the cashed-out entrepreneur is buying antiques and traveling, some of the key employees who helped him build the agency are getting shown the door. It's clear he doesn't feel particularly badly about his good fortune, or his employee's loss of work. In his mind, why should he? It's not enlightened management, but it's an honest portrayal of something that all entrepreneurs who intend to sell their business some day have to reckon with. When you sell out, employees will have to live with the consequences of that decision, and it isn't always or even often pretty. Don't kid yourself that it will be any other way.
2. Everyone responds differently to the co-management model. After the head of accounts storms out, Pete Campbell and Ken Cosgrove are promoted to replace him, with each being awarded responsibility for half of the agency's accounts. For a day, Pryce lets each man think that the job is his and his alone; once he has disabused them of that notion, the CFO darkly observes that the arrangement could be changed if "one man distinguishes himself." Splitting a team between two managers and encouraging competition between them is a time-honored management gimmick embraced by many investment banks and other dog-eat-dog workplaces. The model has some strengths: It creates ethical and financial checks and balances. If one manager leaves, there is no gap in continuity. And co-managers can bring different skills to a team. On Mad Men, Ken Cosgrove seems to be satisfied with the arrangement, and suggests that he and Pete Campbell avoid one-upping each other. But a sulky Campbell feels that he deserves the top job all on his own. I'm of two minds about this. On the one hand, two heads are generally better than one, and an employee who doesn't have a peer to push--and to be pushed by--tends to be less motivated than one who does. On the other hand, an agency with a culture of trench warfare tends not to be commercially successful. What do you think? Is the co-management model effective, even in a situation where it's clear that internecine conflict will ensue?
3. Building a brand: To focus or not to focus? That is the question. Creative Director Draper and Art Director Salvatore Romano travel to Baltimore to visit a key client, London Fog, the raincoat company. The business is going through a generational transition, as an aging president hands over the reins to his younger son. The family-run company dominates its niche, but is now contemplating adding new product lines such as hats and umbrellas. Draper counsels caution ("You stand for one thing"), but the London Fog folks worry that they need to expand or else they'll be overtaken by competitors. "Everyone who is going to buy a raincoat from us already has," the owner frets. My vote: Add new products.
4. A capable junior employee may struggle when promoted to a higher level. Poor Peggy! She was a rock star assistant who was able to make unexpected creative contributions and guard Don's schedule with zeal. Now she's been promoted to copywriter, and she has to manage her own assistant, who would rather flirt than help her boss place a phone call. Peggy is learning the hard way that not everyone is as dedicated as she is. Will she allow the secretary to disobey her, or will she whip her into shape?
5. You learn more about what makes your staff tick on the road than you ever could in the office. Poor Sal! He was inadvertently outed in Baltimore when the hotel's fire alarm went off and Draper discovered Sal canoodling with a frisky bellhop. Today, of course, (a.) Sal would be flaming; (b.) he would not be invited on a client visit, in any case; and (c.) nobody would budge from their room when the hotel's fire alarm went off in the middle of the night.

Tags: MadMen

Soms vraag ik me af wat een grotere bedreiging is voor de mensheid: de Mexicaanse Griep of de onlangs (door mij) vastgestelde psychische aandoening Fotografitus (jezelf fotograferen met je digitale camera, PDA, iPhone of vergelijkbare tool). Nu kan ik als ’licht-narcist’ me er iets bij voorstellen dat je graag jezelf ziet, maar toen ik onlangs in Azië rondliep bekroop mij het gevoel dat menigeen de wereld alleen nog maar ziet door zijn/haar telefoon en/of camera. Bijna elke Aizaat onder de 25 maakt eerst een filmpje met de telefoon, dan een foto met de camera en dan nog even een foto met de telefoon (voor Facebook, Twitter of wat dan ook). Zelf even rustig kijken doen ze al lang niet meer. Zou het besmettelijk zijn?

Daarom introduceert InspiratieBlog dit bord dat wij voortaan overal ter wereld gaan aanplakken; doe mee!

Tags: Humor | Azie

Soms ga je dat denken.

Loop ik op 28/7 met de familie op Borneo op het het zeer regionale vliegveld van Sandakan, valt mijn oog op het boekenrek (een soort tic om altijd te speuren naar boeken, denk ik) van het lokale vliegveldwinkeltje en zie ik daar tot mijn stomme verbazing het boek van Randy Pausch ’The Last Lecture’ staan. Op de de dag af een jaar na zijn overlijden (rekeninghoudend met de tijdszones klopt dat wel), sta ik te staren naar zijn boek en laat als bewijs mijn zoon Ruben het even aanwijzen op deze foto. Nu gaat het boek over ’achieving your childhood-dreams’ en nu hoop ik dan maar dat (mede door dit toeval), mijn kinderen ook gaan proberen hun ’childhood-dreams’ te realiseren!

Voor iedereen die het boek nog niet heeft gelezen; je kunt je de vlucht naar Sandakan besparen (mis je wel dit en dit) en het bij Bol.com bestellen. Doen!

Tags: RandyPausch | Helden

... in de Golf van Andaman en botste daar bijna op een walvishaai (met een jetski geen goed idee), blijkt dat je ze ook in een aquarium kunt tegenkomen. Nu is het per definitie een slecht idee om vissen in een bak of kom te doen (of enig ander beest), maar een aquarium dat zo groot is dat er vier walvishaaien in zwemmen is indrukwekkend:

Als je dit filmpje over je hele scherm zet, is het net of je er bent, want anders moet je ervoor naar Japan:

Tags: Aquarium | Japan