Een
paar ex-collega’s zijn voorzichzelf
begonnen (hulde!) omdat ze weer terugwillen
naar de menselijke maat; niet groot, maar
goed.
Geinspireerd door oa het boek van Bo
Burlingham (Small
Giants:
Companies That Choose To Be Great
Instead of Big) gaan zij de strijd aan
met de ‘groten der aarde’. Op wie zet
jij je geld? De Rijnlanders of de
Angelsaksen?
We leven (als je in New York woont) in de
gevaarlijkste maand van het jaar: de meeste
moorden vinden plaats in juni (10%). Hoe
weten we dat? Omdat de NYTimes (lees ik
graag) een prachtige interactieve
kaart heeft van New York en 5 jaar
moordstatistiek:
Verder leren we
dat 75% van de daders jonger dan 34 jaar is
en 70% van de moorden geschiedt met een
‘pistool’. En dan nog beschouwen ze
wapenbezit als een ‘grondrecht’. Kijk
vooral deze film dan nog
eens (en dan met name het deel waar hij
een vergelijking maakt tussen de
hemelsbreed 100 meter uit elkaar gelegen
Detroit (USA; wapens vrij verkrijgbaar)
en Windsor (Canada aan de andere kant
van de rivier waar wapens verboden
zijn). Het verschil in % doden door
vuurwapens is een factor 10!
Op speciaal verzoek hier nog een keer de
film die de relativiteit van schoonheid
maar weer eens aangeeft. Voor de dames die
alsnog naar Dr Schumacher willen gaan:
afblijven!
Al in 2006 gaf Prof. Dr. Aloy
Soppe in zijn dissertatie aan dat
er zijns inziens betere modellen
bestaan voor de eigendomsstructuur van
bedrijven dan het huidige
angelsaksische model. Hij pleit daar
voor leveranciers en werknmers als
aandeelhouders. Recent sprak hij op
een congres van het SNPI en nu is er
meer aandacht voor zijn verhaal:
“Kijk je in een willekeurig sociaal
jaarverslag van bijvoorbeeld Philips - ik
heb gekeken naar die over 2004 - dan kun je
zien waar het geld naartoe gaat: 71 procent
van de omzet gaat naar de toeleveranciers,
25 procent naar de werknemers en zo’n 2,5
procent naar de kapitaalverschaffers. Dus
wie loopt er nou het risico? De
toeleveranciers en de werknemers. Ja, goed
ook de kapitaalverschaffers, maar die
kunnen zich hier tegen indekken."
Toch hebben de kapitaalverschaffers het
volgens Soppe voor het zeggen. En die
hebben niet altijd oog voor de lange
termijn. Dit moet dus veranderen, vindt
hij.
"De machtsverhoudingen binnen een bedrijf
moeten beter worden verdeeld", zegt hij.
"Dat kan door alle belangrijke stakeholders
financieel in het bedrijf te laten
participeren. Mijn voorstel is dus ervoor
te zorgen dat 51 procent van de aandelen in
handen komt van verenigingen van grote
toeleveranciers, werknemers en
non-gouvernementele organisaties als
bijvoorbeeld Greenpeace."
"Vakbonden en andere verenigingen hebben
een eigen vermogen. Waarom kopen zij daar
geen aandelen voor? Alleen zo bereik je
duurzaamheid en dus rust in het economische
proces."
Nu ik voor een
Japans bedrijf werkt, denk je soms dat
alles dat uit dat land komt goed is
(muv de troostmeisjes dan);
helaas is niets minder waar. De
beelden zijn schokkend, maar eens per
jaar drijven de Japanners scholen
dolfijnen bijeen om ze af te slachten
voor sushi! Gaat deze film zien,
zegt het voort en vermijdt de sushi
maar even:
Eén van mijn favoriete cartoonnisten (naast
onze eigen Tom Janssen) is
Randy Glasbergen,
die de witte-boorden mannen en vrouwen
regelmatig op de hak neemt. Ook lijkt
uit zijn werk een rijnlandse (in
Amerika waarschijnlijk gewoon een
‘left-wing socialist’) levenshouding
te spreken. Zie deze over Corporate
Social Responsibility:
In het NRC van 11/6 een
gesprek met Cees Maas, voormalig
ING-bestuurder; hij zegt daarin dat
als ING geen beursnotering zou hebben
gehad, de bank-verzekeraar ook geen
steun van de Nederlandse staat nodig
zou hebben gehad in de crisis.
Laat dat even goed op je inwerken!
Hij zegt letterlijk dat het zijn van een
beursgenoteerd bedrijf (en dus de prooi van
speculanten, omdat je beurskoers geen
enkele relatie met de waarde van het
bedrijf heeft) de belastingbetaler
10-tallen miljarden heeft gekost. Dus in
goede tijden is een beursnotering een
zegening (voor de bestuurders met opties?)
en in slechte tijden kun je beter een
familiebedrijf zijn? Dat mijns inziens
beursgenoteerd zijn, alleen maar leidt tot
korte termijn visie, omdat je elke dag die
speculatnt die geen aandeelhouder is
tevreden moet stellen, is al langer bekend.
Maas zegt niet dat hij vindt dat ING van de
beurs af zou moeten. Wel pleit hij voor een
‘stabiele aandeelhoudersstructuur’, waarin
aandeelhouders niet hun belangen op de
korte termijn laten prevaleren.
Pensioenfondsen zouden in hun rol als
aandeelhouder volgens Maas meer voor
rendement op lange termijn moeten gaan. Wat
de heer Maas volgens mij niet begrijpt is
dat dit twee zaken zijn die onverenigbaar
zijn: of beursgenoteerd of stabiele
aandeelhoudersstructuur. Life is all about
choices!
De volgende documentaire gaat over de
recente ingrepen van de overheid en de
centrale bank in de VS. Tevens voor de
liefhebbers hier de link naar
een vertaling van een van de beste
boeken over het concept geld en de
relatie met vrijheid en economische
vooruitgang.
Uit recent onderzoek in de
UK, blijkt dat vrouwen (behalve nog op
Oxford en Cambridge waar de stand
gelijk is) het op universiteiten beter
doen dan mannen. Zou ik het dan toch
nog meemaken dat we een numerus fixus voor
het aantal vrouwen op de universiteit
krijgen? Heeft de emancipatie nu haar
hoogtepunt bereikt? Zijn vrouwen
gewoon slimmer en zien we dat nu pas?
Ik weet het niet, maar nu deze mijlpaal is
beriekt zal het niet lang duren dat ook in
het bedrijfsleven de verdeling mannen /
vrouwen gelijk is. Of toch niet? Want was
het niet zo dat
Professor Roy F. Baumeister had bedacht
dat vrouwen mannen gewoon het lastige werk
laten doen?
Dit is de verklaring van de dames en heren
studenten zelf:
Demos is een van
mijn favoriete UK-adviesbureau’s (voor
de UK-overheid); hun recente video
over ‘Power’ is een krachtige
boodschap waar wel wat op te
reflecteren valt in het licht van de
recente EU-verkiezingen:
Soms is het jammer dat iets niet van de
tekentafel komt; bij reclame-bureau’s
worden veel ontwerpen bij de afvalbak
gezet. Zo ook deze prachtige site
voor Toyota over Lean, Green en
Corporate Social Responsibility.
Gelukkig zette het bureau hem wel
online:
Vandaag een wat
langere post over het nut van mannen
en het verschil met vrouwen. Professor
Roy F. Baumeister van de
State University van Florida, heeft
een prachtige rede gehouden:
Is There Anything Good About
Men? Hij constateert daarin dat
er meer mannen aan de top zijn (wist u
al), maar dat er ook meer mannnen in
de goot zitten (de meeste junks,
daklozen, criminelen zijn mannen!).
Hoe komt dat? Omdat we niet anders
kunnen! Hij komt tot de conclusie dat
dat een evolutionaire reden heeft,
want wat blijkt mannen moeten wel zo
doen als ze doen, omdat ze anders niet
reproduceren. Als je de statistiek
uitpluist en DNA onderzoek doet,
blijkt dat 80% van alle vrouwen zich
reproduceert en dat slechts 40% van
alle mannen zich reproduceert. Het is
dus niet 50/50%! Hier de belangrijke
passages (engelse tekst) uit het
origineel:
When I say I am researching how culture
exploits men, the first reaction is
usually
“How can you say culture exploits men, when
men are in charge of everything?”
This is a fair objection and needs to be
taken seriously. It invokes the feminist
critique of society. This critique started
when some women systematically looked up at
the top of society and saw men everywhere:
most world rulers, presidents, prime
ministers, most members of Congress and
parliaments, most CEOs of major
corporations, and so forth — these are
mostly men. Seeing all this, the feminists
thought, wow, men dominate everything, so
society is set up to favor men. It must be
great to be a man.
The mistake in that way of thinking is to
look only at the top.
If one were to look downward to the bottom
of society instead, one finds mostly men
there too.
Who’s in prison, all over the world, as
criminals or political prisoners? The
population on Death Row has never
approached 51% female. Who’s homeless?
Again, mostly men. Whom does society use
for bad or dangerous jobs? US Department of
Labor statistics report that 93% of the
people killed on the job are men. Likewise,
who gets killed in battle? Even in today’s
American army, which has made much of
integrating the sexes and putting women
into combat, the risks aren’t equal. This
year we passed the milestone of 3,000
deaths in Iraq, and of those, 2,938 were
men, 62 were women.
One can imagine an ancient battle in which
the enemy was driven off and the city
saved, and the returning soldiers are
showered with gold coins. An early feminist
might protest that hey, all those men are
getting gold coins, half of those coins
should go to women. In principle, I agree.
But remember, while the men you see are
getting gold coins, there are other men you
don’t see, who are still bleeding to death
on the battlefield from spear wounds.
That’s an important first clue to how
culture uses men. Culture has plenty of
tradeoffs, in which it needs people to do
dangerous or risky things, and so it offers
big rewards to motivate people to take
those risks.
Most cultures have tended to use men for
these high-risk, high-payoff slots
much more than women. I shall propose there
are important pragmatic reasons for this.
The result is that some men reap big
rewards while others have their lives
ruined or even cut short. Most cultures
shield their women from the risk and
therefore also don’t give them the big
rewards. I’m not saying this is what
cultures ought to do, morally, but cultures
aren’t moral beings. They do what they do
for pragmatic reasons driven by competition
against other systems and other groups.
..... The
Most Underappreciated Fact
The first big, basic difference has to do
with what I consider to be the most
underappreciated fact about gender.
Consider this question: What percent of our
ancestors were women? It’s not a trick
question, and it’s not 50%. True, about
half the people who ever lived were women,
but that’s not the question. We’re asking
about all the people who ever lived who
have a descendant living today. Or, put
another way, yes, every baby has both a
mother and a father, but some of those
parents had multiple children. Recent
research using DNA analysis answered this
question about two years ago.
Today’s human population is descended from
twice as many women as men.
I think this difference is the single most
underappreciated fact about gender. To get
that kind of difference, you had to have
something like, throughout the entire
history of the human race, maybe 80% of
women but only 40% of men reproduced. Right
now our field is having a lively debate
about how much behavior can be explained by
evolutionary theory. But if evolution
explains anything at all, it explains
things related to reproduction, because
reproduction is at the heart of natural
selection. Basically, the traits that were
most effective for reproduction would be at
the center of evolutionary psychology. It
would be shocking if these vastly different
reproductive odds for men and women failed
to produce some personality differences.
For women throughout history (and
prehistory), the odds of reproducing have
been pretty good. Later in this talk we
will ponder things like, why was it so rare
for a hundred women to get together and
build a ship and sail off to explore
unknown regions, whereas men have fairly
regularly done such things? But taking
chances like that would be stupid, from the
perspective of a biological organism
seeking to reproduce. They might drown or
be killed by savages or catch a disease.
For women, the optimal thing to do is go
along with the crowd, be nice, play it
safe. The odds are good that men will come
along and offer sex and you’ll be able to
have babies. All that matters is choosing
the best offer. We’re descended from women
who played it safe.
For men, the outlook was radically
different. If you go along with the crowd
and play it safe, the odds are you won’t
have children.
Most men who ever lived did not have
descendants who are alive today. Their
lines were dead ends.
Hence it was necessary to take chances, try
new things, be creative, explore other
possibilities. Sailing off into the unknown
may be risky, and you might drown or be
killed or whatever, but then again if you
stay home you won’t reproduce anyway. We’re
most descended from the type of men who
made the risky voyage and managed to come
back
rich.
In that case he would finally get a good
chance to pass on his genes. We’re
descended from men who took chances (and
were lucky).
The huge difference in reproductive success
very likely contributed to some personality
differences, because different traits
pointed the way to success. Women did best
by minimizing risks, whereas the successful
men were the ones who took chances.
Ambition and competitive striving probably
mattered more to male success (measured in
offspring) than female. Creativity was
probably more necessary, to help the
individual man stand out in some way. Even
the sex drive difference was relevant: For
many men, there would be few chances to
reproduce and so they had to be ready for
every sexual opportunity. If a man said
“not today, I have a headache,” he might
miss his only chance.
Another crucial point. The danger of having
no children is only one side of the male
coin. Every child has a biological mother
and father, and so if there were only half
as many fathers as mothers among our
ancestors, then some of those fathers had
lots of children.
Look
at it this way. Most women have only a few
children, and hardly any have more than a
dozen — but many fathers have had
more than a few, and some men have actually
had several dozen, even hundreds of kids.
In terms of the biological competition to
produce offspring, then,
men outnumbered women both among the losers
and among the biggest winners.
To put this in more subjective terms: When
I walk around and try to look at men and
women as if seeing them for the first time,
it’s hard to escape the impression (sorry,
guys!) that women are simply more likeable
and lovable than men. Men might wish to be
lovable, and men can and do manage to get
women to love them (so the ability is
there), but men have other priorities,
other motivations. For women, being lovable
was the key to attracting the best mate.
For men, however, it was more a matter of
beating out lots of other men even to have
a chance for a mate.
Tradeoffs again: perhaps nature designed
women to seek to be lovable, whereas men
were designed to strive, mostly
unsuccessfully, for greatness.
Op TED
heeft het maatschappelijke en
milieuverantwoorde virus me goed te
pakken gekregen (rijdt nog niet in een
A-label, maar binnenkort wel). Op TED
was Yann Arthus met zijn
film ‘Home’; je kunt hem
hier bekijken in HD
op YouTube en hieronder ‘The Making of
...’:
Kijken en naar zo veel
mogelijk mensen verspreiden!
Ben het wel eens
met Martin dat Twitter vaak
wat onzinnig is en dan is inderdaad
deze clip van Hugh Laurie over
Sch..witteren wel erg leuk (je
schrijft het wel, maar je stuurt het
niet!). Anderzijds lijkt Twitter (met
mate gebruikt) wel een medium dat
toekomst heeft; bijvoorbeeld Ben
Verwaayen (ex topman BT en nu
Lucent-Alactel) twittert een aantal
malen per week op een afgesloten
Twitter naar het personeel van Lucent.
Al is het maar een experiment! Ik denk dat
het als CEO goed is, om met hulp van alle
moderne middelen, te communiceren met je
personeel. Lijkt mij te verkiezen boven een
CEO die in zijn ivoren toren denkt dat dat
de echte wereld is.
In de Harvard Business
Review een lijstje met de 10
fatale fouten van leiders; ik moet
zeggen dat ik het voor de HBR wat
open-deuren vindt, maar het kan nooit
kwaad ze zo nu en dan weer even af te
stoffen. Slechte leiders hebben:
Een gebrek aan energie en
enthousiasme.
Ze accepteren hun eigen ‘gemiddelde’
prestatie; ze leven op basis van
“Underpromise and overdeliver.”
Een gebrek aan visie en
richting;
Ze hebben een slecht
beoordelingsvermogen; de organisatie
accepteert hun besluiten niet.
Ze werken niet samen en zien andere
competente leiders als concurrenten.
Ze leven niet naar hun eigen normen:
‘walk the talk’.
Ze hebben een neiging om nieuwe en
afwijkende ideeen lastig te vinden.
Ze leren niet van fouten; ze zien
fouten niet als ‘leermoment’.
Een gebrek aan intermenselijke
vaardigheden;
Ze falen in het ontwikkelen van
anderen; de wereld draait om
henzelf.
In Good magzine een
mooie vergelijking over hoeveel
benzine/energie per persoon er nodig
is om 350 Mijl (563 km) af te leggen.
Dan is een Prius toch nog niet zo’n
goed idee (vanuit dit perspectief).
Gewoon de fiets nemen blijft het
beste; de mens is zelf het meest
efficiente vervoerssysteem. Zou GM nu
ze ‘enegriezuinige’ auto’s gaat maken
ook weer een fietsfabriek openen?
Nu General Motors genationaliseerd is en
‘Government Motors’ heet, klagen veel GM
medewerkers en pensionados ‘steen en been’.
Hun klaagzang valt in het niet bij de
nooit-klagende mensen op Oost Java, die
dag-in dag-uit de Ijen krater
opklimmen (2800 meter omhoog!). Nu was
ik daar een paar jaar terug naar boven
geklommen met mijn zoontje Ruben en
vond ons toen al stoer,
maar realiseerde me maar half, wat het
betekent om meerdere keren per dag,
met op je schouder 2 manden met zo’n
80 kg aan sulfer, die trip te maken.
Al helemaal schokkend is het te lezen dat
ze daar dan Rp50.000 voor krijgen (€6/dag)
en meestal sterven voordat ze 50 zijn; aan
onze gezichten zie
je ook dat het geen goed idee is daar
lang te blijven. En waarvoor heb je
sulfer nodig? Omdat wij liever mooie
witte suiker hebben (je kunt er suiker
mee ‘witten’)! Deze beelden zijn
een ode en klaagzang voor de mensen op
Oost Java; zouden ze bij GM nu geen
witte suiker meer gebruiken?
Voor Inspiratie, Irritatie, Innovatie,
Inzicht & Informatie
Weer een dag geen Inspiratie?
The problems of the world cannot possibly be
solved by skeptics or cynics whose horizons are
limited by the obvious realities. We need men who
can dream of things that never were.
John F. Kennedy
QR me @
Nu ook als App @
Boek mij @
Volg mij @
Slow.TV
Wilt u op de hoogte blijven? Vul hier uw
email-adres in: