Kennelijk een actueel thema aan de haak (zie ook hier), want vandaag vallen de pre-adviezen van de Koninklijke Vereniging voor de Staathuishoudkunde op de mat over ...... 'Private Equity en Aandeelhoudersactivisme' met in hoofdstuk 4 een 'zoektocht naar evenwicht tussen aandeelhouders en werknemers' . Bijna tegelijkertijd staat er een artikel van Robert Pozen in de Harvard Business Review van Nov. 2007 ('If Private Equity Sized Up Your Business') over hetzelfde onderwerp. Pozen geeft aan dat je op 5 terreinen kunt leren van Private Equity Funds (en ze zo in ieder geval kunt voorblijven of van je af kunt houden):

• zorg voor niet te veel cash op de balans
• zorg voor een optimale kapitaalstructuur
• zorg dat het operationeel plan stuurt op maximalisatie van aandeelhouderswaarde
• koppel variabele beloning aan de stijging van aandeelhouderswaarde
• zorg dat management genoeg tijd en incentive heeft om aandeelhouderswaarde te maximaliseren

U ziet al dat de woorden 'maximaal' en 'aandeelhouderswaarde' licht oververtegenwoordigd zijn. Dat maximalisatie van aandeelhouderswaarde goed is voor aandeelhouders is evident, maar of dat goed is voor alle stakeholders waag ik te betwijfelen en of deze bedrijven überhaupt beter presteren als onderneming is ook nog maar de vraag. Diverse bronnen lijken te suggereren dat (zie ook ReedBusiness) bedrijven onder de knoet van aandeelhouders 'beter presteren'. De vraag dringt zich op wat beter presteren is; als de maatstaf daarvoor alleen de waarde van het (op de beurs verhandelbare) aandeel is, dan zegt dat niet zo veel. Dat is meer het speelveld van speculanten, winstjagers, verwende en verveelde analisten. Uit een recent onderzoek (22/11/2007 van professor Gottschlag voor het Europees Parlement) blijkt dat private equity fondsen (itt publiek aandeelhouders):

research showed private equity firms were longer-term investors than many listed company shareholders and more focused on growth than restructuring. He also said a survey of 1,000 buy-out case studies found 91 per cent of private equity groups had growth initiatives at the companies they bought, against only 54 per cent with restructuring initiatives.

Anders gezegd, naarmate de aandeelhouder dichter bij de onderneming staat (en er maar een of enkele aandeelhouders zijn), er meer focus komt voor groei en lange termijn! Dat bewijst mijns inziens dat de balans tussen aandeelhouders en de overige stakeholders (mn personeel) beter geborgd is als een onderneming niet beursgenoteerd is. Waarvan akte!

Tags: Slowmanagement | PrivateEquity

Naar aanleiding van mijn eerdere weblog een aanvulling met een verbijsterend inkijkje in de financiële markt (met een knipoog). Denk je dat het erg is? Dan is het vast nog erger!

Tags: Humor | Kredietcrisis

U.S.News & World Report en het Centrum voor 'Public Leadership' van Harvard Universiteit kozen de beste leiders 2007 in de USA. Een panel van wetenschappers, politici en business-mensen kozen de 18 beste leiders, met de volgende 3 criteria voor 'leiders'.

Ze geven richting (telt 25%)
• By building a shared sense of purpose
• By setting out to make a positive social impact
• By implementing innovative strategies

Ze behalen resultaten (telt 50%)
• Of significant breadth or depth
• That have a positive social impact
• That are sustainable
• That exceed expectations

Ze cultiveren een cultuur voor groei (telt 25%)
• By communicating and embodying positive core values
• By inspiring others to lead

Wie zijn het geworden? Zie hier:

Tags: Leiderschap | Harvard

Een dagje luisteren naar BNR levert een aardig beeld op van de wereld waarin we leven. Olieprijzen schieten omhoog ('er dreigt een tekort aan diesel aan de pomp' lees je in de krant) en een paar dagen later even vrolijk weer naar beneden als de OPEC besluit de productie te verlagen (!). Weer even later hoor je van een beursgenoteerd bedrijf dat zijn 3e kwartaalcijfers bekend maakt met een winst aan de onderkant van de verwachting (maar het blijft heel veel, ook in relatieve zin), waarop de beurskoers meer dan 11% in elkaar duikelt. Nu heb ik enige jaren geleden al eens beweerd dat beurskoersen meer zeggen over het gedrag van lemmingen dan een weerspiegeling zijn van de prestatie van een bedrijf (zie IT zonder Hoofdpijn), maar recent lijkt overal de macht van opportunisten, speculanten en eigenbelang-jagers de overhand te krijgen; van echte marktwerking lijkt geen enkele sprake. Iedereen wil alleen nog maar meer, meer, meer en dan vooral voor hem-/haarzelf en per definitie liever vandaag dan morgen! Als dat zo is, wordt het belang van andere stakeholders dan de aandeelhouder (dus de klanten, de maatschappij en niet in de laatste plaats de werknemers) steeds verder naar de achtergrond gedreven (ergo we drijven af naar het Angelsaksische model). Hoe is dit te keren?

Volgens mij zou het helpen als de inkomens van top-bestuurders juist niet beperkt worden (zoals Bos cs wil), maar dat deze fors omhoog worden bijgesteld, maar gekoppeld aan een verbod om opties/aandelen (of wat daar ook maar naar ruikt) te hebben/krijgen. Liever een CEO die € 2 - 5 Mio. verdient en alle belangen gelijk kan wegen omdat hij/zij zelf niet 1 van de stakeholders (lees aandeelhouder) is, dan een CEO die met een paar ton naar huis gaat, maar een zodanig pakket aandelen/opties heeft dat hij/zij vooral denkt in het belang van de stakeholder = aandeelhouder; op veel vloeren van Raden van Bestuur zie ik opvallend vaker de Beursbengel dan een HR-blad en staat bijna altijd Teletekst pagina 520 aan. Als we nu zorgen dat RvB's geen enkel persoonlijk belang hebben bij welke stakeholder dan ook, zou het in de besluitvorming (en met name de afweging van het belang van het personeel) vast beter gaan; daar zou Bos (PvdA toch?) en de FNV eens over moeten nadenken.

Tags: Slowmanagement | PvdA

Gisteren vond in de Rode Hoed te Amsterdam de 6e Ernst Hijmanslezing plaats, met in het voorprogramma een ‘Kort Geding’ over de ondernemende adviseur; wat in deze casus moet worden gelezen als de adviseur die bereid is risicodragend beloond te worden op de uitkomst/werking van zijn advies.

De ‘voor’ positie werd ingenomen door Theo Camps, voorzitter ROA (Raad van Organisatie-Adviesbureaus) en Berenschot, en de ‘tegen’ positie door Leon de Caluwe, Twynstra Gudde-man en hooglaar aan de VU. In het midden van het debat bevond zich Miel Otto, ex-GITP-er en emeritus-hoogleraar aan de VU, met de praktische opstelling dat een adviseur altijd een ‘onafhankelijk denker moet zijn, maar altijd opereert in een afhankelijke relatie’.

De ‘voor’-positie werd met name gevoed uit de praktische realiteit (‘zo werkt het gewoon in de huidige reciprociteits-maatschappij’) en vooral gedreven vanuit de vraag van klanten. De tegen-argumenten van Leon de Caluwe zitten met name in de ethische/moralistische hoek, namelijk dat ondernemen (met deze connotatie) iets van managers is en adviseurs er zijn om onafhankelijk te denken en geen managers zijn; ‘zo is het altijd geweest en zo moet het altijd blijven’.

Het debat roept een aardige vraag op, maar kwam niet verder dan wat uitwisseling van standpunten en moraliteiten (‘zo hoort het’), terwijl de vraag interessant en belangrijk genoeg is (zie ook mijn rede aan de VU in dit licht). Mijn vraag aan het ‘tegen-kamp’ zou zijn: Waarom mag je wel je intellectuele kapitaal inzetten als adviseur, maar niet je financiële kapitaal? Waarom is het een van een andere orde? Waarom zou je als professional niet afgerekend willen worden op het resultaat? Is dat omdat we als beroepsgroep te vaak te weinig ‘bewijs’ kunnen leveren dat iets gaat werken? Implemtatie-validiteit heet dat! Onder dwang van moralisten als Leon de Caluwe wordt er te weinig gezocht naar deze validiteit en worden valideringsmechanismen via de beloning buiten de deur gehouden. Het feit dat in de beroepscode van de ROA veel aandacht is voor de zorgvuldigheid van het adviesproces (zie artikel 5.2 van de Gedragscode ROA: er is sprake van een inspanningsverplichting, tenzij….), en er maar weinig aandacht is voor de ‘validiteit’ van het advies, geeft te denken. Ik hoor graag een reactie!

Tags: ROA | Professionaliseren