In een indrukwekkende studie, publiceert
IBM haar bevindingen over
talent/leiderschap in de wereld; de
belangrijkste drie thema's zijn:
hoe ontwikkel je een 'adaptable
workforce'?;
hoe is het tekort aan
leiders/leiderschap voor de toekomst op
te lossen?;
hoe trek je talent aan (en behoudt je
het) in een wereld waar een schreeuwend
tekort aan talenten is?
Op grond van het onderzoek doet zich
(aan de hand van de volgende grafiek) een
aardige vraag voor:
Zijn Aziaten en
Rijnlanders realistischer of kritischer bij
hun self-assessment? Is er echt geen tekort
aan Leiderschap in de USA? Is het een
God-gegeven dat Amerikanen de enige echte
leiders zijn? Of hebben wij (en dan reken
ik de Azië en Europa maar even bij elkaar)
gewoon een ander beeld bij Leiderschap en
verwarren Amerikanen leiderschap met
management, waar ze inderdaad in de USA
geen gebrek aan hebben. Zoals bij elk goed
onderzoek, roept de uitkomst weer vragen
op. Gratis downladen en lezen dat
rapport!
Recent presenteerde ik op het IIR Congres
(Business
Proces Management in Financiële
Dienstverlening) een verhaal
waarbij ik BPM neerzette als Business
Product Management;
de essentie van mijn stelling is dat
een overmatige focus op het proces in
plaats van op het product (of de
diensten) leidt tot marginale
verbetering en niet revolutionaire
verbetering. De lessen van de
maakindustrie (modulaire producten en
organisaties) zijn in de financiële
dienstverlening maar beperkt
toegepast; en daarom mislukken (bijna)
alle Shared Service Centers. Hier de
slidecast:
De Nobelprijs
voor de economie is toegekend aan drie
Amerikanen voor hun werk rondom
speltheorie/mechanische
ontwerp-theorie. De 90-jarige
Russische Amerikaan Leonid Hurwicz
kreeg de prijs als de grondlegger van
de theorie; de Amerikanen Eric Maskin
(57) en Roger Myerson (56) delen mee,
omdat zij de theorie verder hebben
uitgebouwd. Tot zover geen opvallend
nieuws. Wat opvalt na deze toekenning
is dat het aantal Joodse
Nobelprijswinnaars daarmee is gestegen
naar 181 (tot en met 2007) en dat is
veel; namelijk meer dan 35% van het
totale aantal Nobelprijswinnaars. En
dat, terwijl het Joodse volk slechts
0,2% van de wereldbevolking is. Of dit
te maken heeft met complot-theorie
(zou het Nobelprijscomité
geinfiltreerd zijn door de Joodse
Lobby?) of dat het pure genetische
genialiteit is of iets anders, is een
onderzoek waarmee u waarschijnlijk
zelf een Nobelprijs kunt winnen; of
waarover u een goede roman kunt
schrijven.
Dat Al Gore de
Nobelprijs heeft gewonnen zal niemand
ontgaan zijn; ik ga hier geen mening
geven of dat verdiend of niet is. Dat
Al Gore ook een Oscar heeft gewonnen
voor 'An
Inconvenient Truth' weet ook bijna
iedereen. Dat de man die zichzelf
altijd aankondigt met 'I am Al Gore, I
used to be the next American
President' ook een begenadigd komiek
is weet bijna niemand. Kijk naar dit
filmpje (van de TED conferentie in
2006; de 1e tien minuten) en leer wat
het is om jezelf te relativeren:
Wat zou je de wereld willen meegeven als je
weet dat het je allerlaatste keer is dat je
wat kunt vertellen? Dat is een leuke
gedachte-oefening (die oa door Stephen
Covey en Remco Claassen gedaan wordt vanuit
het perspectief van je eigen begrafenis),
maar wat als het de keiharde realiteit is?
Dat is het verhaal van professor Randy Pausch,
een Carnegie Mellon University
computer-science professor, die weet
dat hij nog maar een paar maanden te
leven heeft en een laatste college
geeft aan zijn studenten en collega's.
Dan moet je alleen maar kijken,
luisteren en heel stil zijn (even door
de 10 sec. commercial heenbijten):
Voor Inspiratie, Irritatie, Innovatie,
Inzicht & Informatie
Weer een dag geen Inspiratie?
The problems of the world cannot possibly be
solved by skeptics or cynics whose horizons are
limited by the obvious realities. We need men who
can dream of things that never were.
John F. Kennedy
QR me @
Nu ook als App @
Boek mij @
Volg mij @
Slow.TV
Wilt u op de hoogte blijven? Vul hier uw
email-adres in: