The Economist
publiceerde weer een lijstje (ik hou
van lijstjes, realiseer ik me. Ik ben
een 'lijstjesman'. Wat zegt dat? Wil
ik de wereld op die manier
overzichtelijk houden?). Dit keer over
de beste MBA's is de wereld over 2009.
En wie staat op 1?
Nee .....
Ook nee ......
Niet mijn geliefde Harvard, maar IESE uit Spanje. Ik
had er nog nooit van gehoord, maar dat
ligt aan mij klaarblijkelijk. Hier het
overzicht, en raad eens: we, Nederland
met Rotterdam en Nyenrode, staan er
niet bij!. Nu kunnen we zeggen dat die
Amerikanen wat nationalistisch zijn,
maar met Spanje op 1 houd je dat niet
lang vol!
Er is een groot verschil tussen je schuldig
voelen (je hebt een externe regel
overtreden) en je schamen (je hebt een
eigen, interne, norm overtreden). De
formule voor schuldgevoel is:
Remorse laat
zich vertalen door 'berouw'; dus de mate
waarin je je schuldig 'toont' is de mate
waarin je berouw beleidt (met de mond),
gedeeld door je feitelijke gedrag.
TED- and Twitter friend Fleur Brown (she's
from Australia, hence this blog in
English) just sent me this easy to use
decision-chart. Whatever I do, I end
up in the box for 'Atheists', but only
because I had to state 'Yes'
to Insane and 'No' to Rich.
What about you?
Een paar dagen
gelden blogde ik op SlowConsult's Blog
over de amateuristische gang van zaken
bij DSB en stelde mij de vraag hoe het
kan dat de DNB dit al zo lang
tolereerde.
Gelukkig valt Sweder van
Wijbergen mij bij en ook
collega-blogger Martin Hoorn gaat
al enige tijd terecht tekeer tegen
Dirk/Boukje, Nout, Gerrit en alle
andere hoofdrol-spelers in dit
Shakespeariaanse drama.
In 'De vloer op' spelen bekende acteurs
improviserend in op actuele dilemma's; een
briljant TV-programma met top-acteurs. Gijs
is bankier en zoals zoveel van zijn
beroepsgenoten totaal afhankelijk van
staatssteun. Hij doet echter of hij elke
cent nog zelf verdient en dat is niet goed
voor het toch al geschonden imago van de
bankwereld. Hij krijgt een coach
toegewezen, die hem lessen in nederigheid
gaat geven. Met Gijs Scholten van Aschat en
Stefan de Walle.
Ik ben een overtuigd gelover dat
diversiteit goed is en dus de samenstelling
van je bedrijf / organisatie een
afspiegeling van je omgeving moet zijn,
naar ras, geloof, sexe en ga zo maar door.
Niet vanuit een overtuiging dat we positief
moeten discrimineren omdat dat politiek
correct is, maar vanuit een diep-gewortelde
overtuiging dat je op die manier betere
beslissingen neemt en betere oplossingen
bedenkt. Eerst divergeren, dan convergeren.
Vandaag publiceerde het FT een online tool
waarmee je universiteiten kunt
vergelijken op bijvoorbeeld, iets
typisch angelsaksich als
salaris:
Maar ook kunt vergelijken op het % vrouwen
in de faculteiten en het bestuur van de
universiteit; en dan komen we er in Europe
erg slecht vanaf:
Wordt het toch tijd dat we daar wat aan
gaan doen, willen we een kennis-economie
worden! Gelukkig scoort 'mijn' Harvard
allebei goed.
Nu ben ik met
een vrouw van de Kunstacademie wel wat
gewend, maar was toch even verrast van de
kunst van de Koreaan Gwon Osang
die foto's op levensecht formaat weer
aan elkaar plakt tot een 100% getrouwe
kopie; zeg maar kunstzinnig klonen. Ik
vond het mooi!
Elk jaar wordt
aan Harvard de alternatieve
Nobelprijs uitgereikt voor
wetenschappers die 'vreemd onderzoek'
doen ('weirdr science'), maar wel
echte wetenschap bedrijven. Zoals
bijvoorbeeld de alternatieve
Nobelprijs voor de Vrede, aan Stephan
Bolliger cs. van de University of
Bern, Zwitserland, die bepaalden of je
beter met een volle of een lege
bierfles op je hoofd geslagen kunt
worden ('Are Full or Empty Beer
Bottles Sturdier and Does Their
Fracture-Threshold Suffice to Break
the Human Skull?" Stephan A.
Bolliger, Steffen Ross, Lars
Oesterhelweg, Michael J. Thali and
Beat P. Kneubuehl, Journal of Forensic
and Legal Medicine, vol. 16, no. 3,
April 2009, pp. 138-42.
DOI:10.1016/j.jflm.2008.07.013).
Of bijvoorbeeld de Nobelprijs voor
'diergeneeskunde' aan Catherine Douglas en
Peter Rowlinson van Newcastle University,
die bewezen dat 'koeien
met namen, meer melk geven dan koeien
met nummers'.
Maar dat laatste is interessant en
relevant, want geldt het dan ook voor
medewerkers dat ze beter presteren als ze
'als naam' behandeld worden dan 'als
nummer'? Ik denk van wel! Dus managers, kom
uit je kamer, leer je mensen kennen bij
naam en behandel ze als 'goede bekenden'.
Bij ons nieuwe bureau vertellen we onze
klanten dat 'FunWorks' meer resultaat
oplevert en dat het zowiezo leuker is om in
een 'fun'-omgeving te werken, maar wat
blijkt uit deze video's
(initiatief van VW); het werkt echt
beter:
Zo is er de 'piano-trap' en 's
werelds diepste afvalemmer! FunWorks!
Die mentaliteit leverde aan het einde van
de WO-I 100.000-en coke-verslaafden op en
dat kwam allemaal uit Nederland en dan niet
als illegale doorvoerhaven maar als
producent, met fabrieken in Nederland en
plantages op Java. En dat allemaal omdat
soldaten roekelozer, willozer 'over the edge'
gingen met een slok rum, vermengd met
coke, in hun kraag. En omdat we niet
wilden gokken wie er zou winnen of
verliezen (we waren neutraal
nietwaar), leverden we beide kanten in
enorme hoeveelheden.
Gisteren was Connie Braam bij Kunststof op
Radio1 en haar nieuwe boek legt deze
geschiedenis bloot:
Ik
blijf het een bijzonder moment vinden als
de voorzitter aan de ex-CEO van Lehman bij
de 'Congressional Hearing' vraagt of een
beloning van bijna $500Mio. in nog geen
tien jaar, 'Fair is':
Geen enkele schaamte, maar wat blijkt, Dick
Fuld is een 'kleinverdiener':
Liep laatst
keihard met m'n hoofd tegen een kastje
aan toen ik al hond-uitlatend met m'n
iPhone trachtte te SMS-en of
Twitteren; krijg je altijd te horen
dat mannen dat niet kunnen, maar
vrouwen wel.
Nu blijkt uit onderzoek van
Professor David Meyer (Universiteit
van Michigan) dat jonge volwassenenen
die twee wiskunde-opdrachten tegelijk
deden, daar langer over doen, dan als
je ze sequentieel doet; het resultaat
was bij mannen en vrouwen gelijk!
En dat komt omdat onze hersenen fysiek zo
'bedraad' zijn dat ze maar 1 taak tegelijk
kunnen; dat blijkt uit het onderzoek van
professor Earl
Miller, een neuro-wetenschapper
van MIT, die onderzocht met een
MRI-scan (oid) wat er gebeurt in de
hersenen als je meerdere objecten
neerzet voor iemand zijn/haar ogen. De
hersenen reageren maar op 1 van de
stimulatoren en kunnen dus, of je dat
wilt of niet, echt maar op één ding
echt goed tegelijk focussen.
Stond met mijn zoontje in Pathé en vertelde
hem over de verstopte 'beer' in het logo
van Toblerone. Dat geloofde hij pas toen
hij het 'zag' (had Cruijff kunnen zeggen),
maar het is echt zo:
En dat is omdat
Toblerone uit Bern (CH) komt en dat een
verbastering van 'Baeren' (beren) is. Waar
gaat deze blog naartoe, hoor ik u denken,
maar het gaat over inspiratie door (goed)
design, zoals bijvoorbeeld ook deze:
U ziet (bij een
tweede keer kijken) vast ook de kaart van
Australie in de boog tussen rug, bil, arm
en been? Hier vindt u een
prachtige verzameling mooie logo's ter
inspiratie.
En waarom is goed design belangrijk? Zie
hier het pleidooi van Philip Starck ('He is
so French, it hurts'):
Dat China 60 jaar bestaat is geen nieuws en
dat dat mooie plaatjes oplevert
is ook geen verrassing want een
showtje kunnen ze wel maken.
Wat wel interessant is, is hoe het land
ondanks/dankzij (?) een totalitair,
communistisch regime veranderd
is:
Wat wij er in het Westen van vinden
is één ding, maar wat de Chinezen zelf
vinden is wellicht belangrijker; in dat
kader is het interessant te constateren dat
het land niet leegloopt, terwijl men
gemakkelijk over de hele wereld kan reizen.
Dat was in de tijd van communistisch
Rusland/Oost-Duitsland wel anders! Chinezen
reizen de hele wereld af, maar gaan wel
weer gewoon naar huis .......
Voor Inspiratie, Irritatie, Innovatie,
Inzicht & Informatie
Weer een dag geen Inspiratie?
The problems of the world cannot possibly be
solved by skeptics or cynics whose horizons are
limited by the obvious realities. We need men who
can dream of things that never were.
John F. Kennedy
QR me @
Nu ook als App @
Boek mij @
Volg mij @
Slow.TV
Wilt u op de hoogte blijven? Vul hier uw
email-adres in: