


Dit alles om het gaan naar de bank 'een
belevenis' te maken. Maar wie zit daar nou
op te wachten? In deze tijd waar het draait
om het herstellen van Vertrouwen
en het werken aan Eenvoud en Echtheid,
is het maar de vraag of een bank er als een
grand-cafe of lounge-tent moet
uitzien. Het komt allemaal zo trendy en
vluchtig over en is dat nu juist wat je
niet wil van je bank: vluchtigheid? Waarom
mag een bank er niet gewoon als een bank
uitzien? Ook ABN en anderen zijn driftig
hun filialen aan het pimpen en opfluffen.
Het lijkt erop dat dit bedacht is door
mensen die van Unilever of Procter &
Gamble zijn gekomen naar de banken en het
boek de Beleveniseconomie waarschijnlijk
onder hun hoofdkussen hebben liggen.
Geef mij maar een Bankier met een
Bank-kantoor en de 'belevenis van een
Bank', dus wat solide, saai, degelijk,
tijdloos, kleurloos, van alle tijden en
zo voort. Opvallend is overigens dat de
meest pimpende banken, allemaal
staatssteun hebben moeten ontvangen om
te overleven. Kennelijk is
Marketing een vak, maar Bankieren
dus ook!
Waarschijnlijk gaat er over twee jaar een
'ontpimp programma' lopen.
Los van het
drama voor de Nederlandse partijen in dit
rijtje, was het Top 10 blok in Jan 2007 nog
€1.346 Mrd waard, is dat nu nog maar €773
Mrd; zeg maar de helft. Hebben we het
overigens in Nederland met een daling van
€139 Mrd naar €28 Mrd nog heel veel
slechter gedaan. Ze waren al klein en nu
nog veel kleiner; en dan pleit Bos voor nog kleinere
banken?
Nou geloof ik ook niet dat groot
automatisch goed betekent, maar ik vind het
wel een erge spruitjeslucht hebben met een
hang naar de jaren 60 van de vorige eeuw,
toen elke provincie of regio zijn eigen
spaarbank had. Die zijn allemaal verdwenen
en een hang naar klein is geen oplossing in
een wereld die monidialiseert. Wat wel een
terechte zorg van hem is, is dat we geen
adequaat boven-nationaal systeem van
toezicht en risico-management hebben. Maar
laten we dat dan oplossoen in plaats van
een virtueel hek om Nederland te zetten.
Wat in internationaal verband zou kunnen is
dat we ook extra eisen aan de
kredietwaardigheid van banken stellen,
naarmate ze groter worden; zeg maar een
exponentieel oplopende eis met de omvang.
Daarmee dek je het risico voor de
belastingbetaler beter af. Dat kan een
adequaat idee zijn, maar alleen op
mondiaal/europees niveau gerealiseerd
worden. Laat Bos daar nou eens mee aan de
slag gaan.

Het is wat aanmatigend dat mijn blogs van de
afgelopen dagen en jaren (zie
hier en
hier)
dit hebben versneld, maar de arrogantie van
ABN-AMRO was 2 jaar terug al onheilspellend
genoeg.
In de Volkskrant van vandaag stelt de Duitse
econoom Daniel Gros dat andere Europese
banken nu kunnen wachten op een nog grotere
grote ramp. "En iedereen die een blik werpt
op hun balansen kan die zien aankomen. De
boeken van Europese reuzen zoals Deutsche
Bank, Barclays in Groot-Brittannië en UBS in
Zwitserland zijn zo ongezond dat ze in een
paar dagen ten onder kunnen gaan. En dan kan
niemand ze redden."
Gros wijst op het probleem waar in Europa
alle grote banken mee te maken hebben: ze
hebben een veel groter tekort aan geld dan
Amerikaanse banken, maar ze zijn te groot om
te redden. Zo heeft Deutsche Bank voor 2.000
miljard euro uitstaan, oftewel viervijfde van
de Duitse economie. Barclays heeft voor 1.640
miljard euro aan verplichtingen, meer dan de
Britse economie groot is.
Lees hier het
onheilspellende scenario in de
Volkskrant en
hier een
mooi relaas van de New York Times over de
Reddingsoperatie van Woutertje Bos; van
die belegging is de 1e Mrd. al bijna weer
weg!




Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de huidige aandeelhouders (oa TCI die een katalysator in dit alles was) toch van dezelfde soort zijn.De werknemers zijn nu speelbal geworden van de aandeelhouders. Dit heeft meer weg van moderne slavernij, dan van verantwoord ondernemen