Cohennedy
Wat vindt Job daar nu zelf van?
Dan moeten z’n aanhangers zich wel realiseren dat hij in dit voetspoor moet:
Liever Job dan JP of GW denk ik dan! Het wordt een mooie lente op weg naar 9 Juni!
Spreken als Obama
2 Dingen vielen me daar toen in op en klaarblijkelijk moet ik daar nog wat aan doen.
1. De Pauze
Obama is een meester in pauzeren in zijn speeches. Hij pauzeert om zijn publiek hem bij te laten houden, om zijn publiek tijd te gunnen om te horen wat hij zegt en pauzes stralen gezag, zelfvertrouwen en doordachtzaamheid uit. Kijk maar eens naar zijn Chicago-speech; hij opent met: “If there is anyone out there who still doubts that America is a place where all things are possible, who still wonders if the dream of our founders is alive in our time, who still questions the power of our democracy, tonight is your answer” (bij mij duurt dit nog geen 20 seconden).
Maar hij zegt het als volgt (waarbij elk streepje zo’n 3 seconden duurt!):
“If there is anyone out there / who still doubts / that America is a place / where all things are possible, / who still wonders / if the dream of our founders / is alive in our time, / who still questions / the power of our democracy, / tonight / is your answer.” (bij Obama duurt dit bijna 1 minuut!)
Waar je pauzeert is minder relevant, maar zet deze tekens in je tekst en adem in/uit bij elke schuine streep; de bedoeling is dat je je lichaam leert ‘vertragen’.
2. Lichaamstaal
Als je jezelf aanleert rustig te spreken, moet je lichaamstaal ook ’synchroon’ met je tekst zijn. Obama beweegt losjes, zelfverzekerd en vlotjes. In elke situatie straalt hij rust en zelfverzekerdheid uit. Een mooi voorbeeld is zijn opkomst bij Ellen DeGeneres toen hij nog senator was. Hoe doe je dat? Onderzoek in de Scientific American suggereert dat je de hele dag moet focussen op één woord (bijvoorbeeld: ‘rustig’) en dat je dit woord in je hoofd moet blijven herhalen bij alles wat je doet en dan vanzelf (na veel oefening) deze rust ook in je lichaamstaal tot uitdrukking komt.
Ik blijf voorlopig oefenen!
Barack stuurt een kaart
Dikke kat
Dat is wat Obama ze noemt; bankiers zijn ‘fat cats’ die er niks van begrepen hebben!
‘Het is ze nog altijd een raadsel waarom de mensen boos op ze zijn ... Laten we eens kijken: jullie halen ieder tien, twintig miljoen dollar aan bonussen op terwijl Amerika het slechtste economische jaar in decennia heeft doorgemaakt. En jullie hebben het probleem veroorzaakt ....En het zijn dezelfde banken die hebben geprofiteerd van de hulp van de belastingbetaler, die zich nu samen met hun lobbyisten met hand en tand verzetten tegen toezicht en controle'', aldus Obama.
Wie volgt?
Nobelprijzen en nederigheid
‘I am at the start and not the end of my labors .... Compared with some of the earlier recipients, my accomplishments are slight ... Others are far more deserving of this honor.’
Gelukkig ziet hij zelf in wat het Nobel-commitee zelf niet goed ziet; de Nobel-prijs is toch geen aanmoedigingsprijs? Hier zijn hele tekst.
'De centjes zijn op'
100 Dagen in 72 Dagen?
Top 10 Innovators
Op 4 mijn vrienden van Apple (vorig jaar nog nummer 2) en op 7 een nieuwkomer: het bedrijf dat ‘The Flip’ maakt. The Flip is een videocamera, kleiner dan een mobiele telefoon, waar je 1 uur in HD (high-definition) op filmt; tijdens ons recente bezoek aan de USA bestelt en het is werkelijk een wonder-apparaat.
De Millennials komen
Hope vs. Urgency
To Mr Kotter I say: Urgency helps achieving change, but this is caused by fear or just the will to survive. Hope is a better change agent, because it greatly improves the quality and sustainability of the change (slow change). It works according to this Cycle of Hope:
1. I have a dream (ML King)
2. Change we can believe in (B. Obama)
3. Yes we can! (B. Obama)
4. Yes we did!
5. Let´s do it again
Dank aan Martin Hoorn voor de Cycle of Hope.
Mooie plaatjes van een mooie Dag!
Had mijn blog maar één zo'n zin
‘Had mijn vrouw maar één zo’n been’.
Datzelfde gevoel bekruipt je bij de tektsen van Barack Obama: ‘ Had mijn blog maar één zo’n zin!’. Nu blijken die teksten geschreven te worden door een 27 jarige jongeman: Jon Favreau. Hij is de bedenker van ‘Yes, we can!’ en aanstaande maandag om 20:55 op NL2 heeft Tegenlicht een documentaire over hem. Kijken!
'Change', Geloof, Hoop & Liefde
I have a dream
Zojuist schreven we geschiedenis! De meesten van ons kennen een paar zinnen uit de ‘I have a dream speech’ van Martin Luther King (1963); na ruim 45 jaar is het vandaag zover. Hier de integrale video en uitgeschreven tekst van 45 jaar terug:
I am happy to join with you today in what will go down in history as the greatest demonstration for freedom in the history of our nation.
Five score years ago, a great American, in whose symbolic shadow we stand today, signed the Emancipation Proclamation. This momentous decree came as a great beacon light of hope to millions of Negro slaves who had been seared in the flames of withering injustice. It came as a joyous daybreak to end the long night of their captivity.
But one hundred years later, the Negro still is not free. One hundred years later, the life of the Negro is still sadly crippled by the manacles of segregation and the chains of discrimination. One hundred years later, the Negro lives on a lonely island of poverty in the midst of a vast ocean of material prosperity. One hundred years later, the Negro is still languished in the corners of American society and finds himself an exile in his own land. And so we've come here today to dramatize a shameful condition.
But we refuse to believe that the bank of justice is bankrupt. We refuse to believe that there are insufficient funds in the great vaults of opportunity of this nation. And so, we've come to cash this check, a check that will give us upon demand the riches of freedom and the security of justice.
We have also come to this hallowed spot to remind America of the fierce urgency of Now. This is no time to engage in the luxury of cooling off or to take the tranquilizing drug of gradualism. Now is the time to make real the promises of democracy. Now is the time to rise from the dark and desolate valley of segregation to the sunlit path of racial justice. Now is the time to lift our nation from the quicksands of racial injustice to the solid rock of brotherhood. Now is the time to make justice a reality for all of God's children.
It would be fatal for the nation to overlook the urgency of the moment. This sweltering summer of the Negro's legitimate discontent will not pass until there is an invigorating autumn of freedom and equality. Nineteen sixty-three is not an end, but a beginning. And those who hope that the Negro needed to blow off steam and will now be content will have a rude awakening if the nation returns to business as usual. And there will be neither rest nor tranquility in America until the Negro is granted his citizenship rights. The whirlwinds of revolt will continue to shake the foundations of our nation until the bright day of justice emerges.
But there is something that I must say to my people, who stand on the warm threshold which leads into the palace of justice: In the process of gaining our rightful place, we must not be guilty of wrongful deeds. Let us not seek to satisfy our thirst for freedom by drinking from the cup of bitterness and hatred. We must forever conduct our struggle on the high plane of dignity and discipline. We must not allow our creative protest to degenerate into physical violence. Again and again, we must rise to the majestic heights of meeting physical force with soul force.
The marvelous new militancy which has engulfed the Negro community must not lead us to a distrust of all white people, for many of our white brothers, as evidenced by their presence here today, have come to realize that their destiny is tied up with our destiny. And they have come to realize that their freedom is inextricably bound to our freedom.
We cannot walk alone.
And as we walk, we must make the pledge that we shall always march ahead.
We cannot turn back.
There are those who are asking the devotees of civil rights, "When will you be satisfied?" We can never be satisfied as long as the Negro is the victim of the unspeakable horrors of police brutality. We can never be satisfied as long as our bodies, heavy with the fatigue of travel, cannot gain lodging in the motels of the highways and the hotels of the cities. *We cannot be satisfied as long as the negro's basic mobility is from a smaller ghetto to a larger one. We can never be satisfied as long as our children are stripped of their self-hood and robbed of their dignity by a sign stating: "For Whites Only."* We cannot be satisfied as long as a Negro in Mississippi cannot vote and a Negro in New York believes he has nothing for which to vote. No, no, we are not satisfied, and we will not be satisfied until "justice rolls down like waters, and righteousness like a mighty stream."
I am not unmindful that some of you have come here out of great trials and tribulations. Some of you have come fresh from narrow jail cells. And some of you have come from areas where your quest -- quest for freedom left you battered by the storms of persecution and staggered by the winds of police brutality. You have been the veterans of creative suffering. Continue to work with the faith that unearned suffering is redemptive. Go back to Mississippi, go back to Alabama, go back to South Carolina, go back to Georgia, go back to Louisiana, go back to the slums and ghettos of our northern cities, knowing that somehow this situation can and will be changed.
Let us not wallow in the valley of despair, I say to you today, my friends.
And so even though we face the difficulties of today and tomorrow, I still have a dream. It is a dream deeply rooted in the American dream.
I have a dream that one day this nation will rise up and live out the true meaning of its creed: "We hold these truths to be self-evident, that all men are created equal."
I have a dream that one day on the red hills of Georgia, the sons of former slaves and the sons of former slave owners will be able to sit down together at the table of brotherhood.
I have a dream that one day even the state of Mississippi, a state sweltering with the heat of injustice, sweltering with the heat of oppression, will be transformed into an oasis of freedom and justice.
I have a dream that my four little children will one day live in a nation where they will not be judged by the color of their skin but by the content of their character.
I have a dream today!
I have a dream that one day, down in Alabama, with its vicious racists, with its governor having his lips dripping with the words of "interposition" and "nullification" -- one day right there in Alabama little black boys and black girls will be able to join hands with little white boys and white girls as sisters and brothers.
I have a dream today!
I have a dream that one day every valley shall be exalted, and every hill and mountain shall be made low, the rough places will be made plain, and the crooked places will be made straight; "and the glory of the Lord shall be revealed and all flesh shall see it together."
This is our hope, and this is the faith that I go back to the South with.
With this faith, we will be able to hew out of the mountain of despair a stone of hope. With this faith, we will be able to transform the jangling discords of our nation into a beautiful symphony of brotherhood. With this faith, we will be able to work together, to pray together, to struggle together, to go to jail together, to stand up for freedom together, knowing that we will be free one day.
And this will be the day -- this will be the day when all of God's children will be able to sing with new meaning:
My country 'tis of thee, sweet land of liberty, of thee I sing.
Land where my fathers died, land of the Pilgrim's pride,
From every mountainside, let freedom ring!
And if America is to be a great nation, this must become true.
And so let freedom ring from the prodigious hilltops of New Hampshire.
Let freedom ring from the mighty mountains of New York.
Let freedom ring from the heightening Alleghenies of Pennsylvania.
Let freedom ring from the snow-capped Rockies of Colorado.
Let freedom ring from the curvaceous slopes of California.
But not only that:
Let freedom ring from Stone Mountain of Georgia.
Let freedom ring from Lookout Mountain of Tennessee.
Let freedom ring from every hill and molehill of Mississippi.
From every mountainside, let freedom ring.
And when this happens, when we allow freedom ring, when we let it ring from every village and every hamlet, from every state and every city, we will be able to speed up that day when all of God's children, black men and white men, Jews and Gentiles, Protestants and Catholics, will be able to join hands and sing in the words of the old Negro spiritual:
Free at last! Free at last!
Thank God Almighty, we are free at last!
De Belangrijkste dag uit de 21e Eeuw!
Morgen is het zover: de belangrijkste dag uit de 21e Eeuw! Barack Obama wordt geinaugureerd! Deze ga ik volgende maand in het vliegtuig op weg naar TED luisteren* (‘lezen’). Ondertussen gaat de hele wereld wedden op welke woorden hij gebruikt in zijn speech en nu Tony Bosma zich steeds meer op mijn terrein begeeft ( 
) gaan wij van InspiratieBlog vandaag even op de Marketing-tour; de website van Pepsi is indrukwekkend:
en met 355 boeken op Amazon loopt de Barack-bankrekening ook langzaam vol!
* ga met je muis boven het woordje hier hangen en klik in het venster op ‘Play’
De wereld na Barack en Harvard
Op deze bijzondere plek mocht ik de afgelopen twee weken rondlopen en het Leading Professional Service Firms-programma van Harvard Business School doorlopen. Hier wat hoogtepunten, maar het meest bijzondere moment was wellicht dat Prof. Jay Lorsch aanwezig was geweest bij een diner met Barack Obama op de voorlaatste avond van ons programma. De volgende morgen kon hij zijn emoties niet inhouden toen hij vertelde hoe trots en blij hij was dat hij dit mocht meemaken in de USA (hij is 75!). Een zaal met 80 top-professionals vanuit de hele wereld zat stil en met een brok in de keel te kijken naar deze baanbrekende denker in consulting-land (zijn boek Aligning the Stars is een klassieker). Naast hem bestond de topcast van hoogleraren uit Tom DeLong (van When Professionals have to Lead), Boris Groysberg en Ashish Nanda. Het leermodel van Harvard is bijzonder; volledig gebaseerd op casussen (4 per dag: gemiddelde casus is 1 uur inleeswerk (de avond ervoor tussen 20:00 en 24:00) en wordt in 1,5 uur doorgespit in een klassikaal model tussen 08:30 en 17:00):
(Jay Lorsch in class)
Boris Groysberg had een mooie stelling: Firms need talented workers more then these workers need firms en in de definitie van Harvard zijn deze ‘Stars’ men/women in critical jobs whose performance crucial is to their organizations’ success’. Worden Stars geboren (nature)? Voor een deel is het antwoord ja, want het zijn A-typen die willen scoren, hard werken, gedreven en bijzonder intelligent zijn. Toch blijkt dat er eerder sprake is dat ze 'gemaakt' worden (nurture); het onderzoek van Groysberg toont namelijk aan dat Stars grotendeels (voor 70%) high performers zijn die zich ontwikkelen in de eigen organisatie (dus minder nature) en als ze naar een andere organisatie overstappen daalt hun performance dramatisch.
Les 1: ontwikkel stars, en 'koop' ze niet van buiten. Behoud je sterrenteam door ze in staat te stellen vaardiger te worden, door ze erkenning te geven en door te zorgen voor een goede werk-privé balans (uit datzelfde onderzoek van Groysberg komt naar voren dat van de de stars die van andere organisaties komen, 66% binnen 3 jaar weer vertrekt):
Over Change (Les 2) gaf DeLong een mooie formule: Verandering = (Ontevredenheid * Perspectief * Proces) > Weerstand. Een veelvoorkomende vergissing is dat er veel nadruk wordt gelegd op perspectief/toekomst en te weinig op ontevredenheid en proces (zie ook Les 3).
Les 3: DeLong geeft ook nog een mooi model over de taak van leiders in een PSF (Professional Service Firm):
- Setting Direction
- Building Commitment
- Ensuring Execution
- Leading by Personal Example
Een derde gebied (Les 4) dat veel aandacht kreeg was: The Firm vs. The Family. Veel gedreven professionals werken te veel (60-70 uur is geen uitzondering) en dat gaat ten koste van huwelijk en gezin. Bij gewone mensen is het echtscheidingspercentage al bijna 50%, onder ‘stars’ is dat 75%. Zoals Jay Lorsch ons voorhield: Build a Life, not a Resume. Iets dat ook voor mij persoonlijk een uiterst relevant onderwerp is.
Als laatste (Les 5) zou ik willen wijzen op een onderwerp van Tom DeLong over de ‘vergeten B-spelers’ in de PSF; de 65% van jongens en meisjes die nooit partner zullen worden, maar die het kloppend hart van de organisatie zijn. Aan deze groep (het B-team) zou een goede Managing Partner eenvoudig tijd kunnen besteden en zo The Firm op een relatief goedkope manier helpen:
Er zijn twee boeken waar het gedachtengoed van deze opleiding instaat:
- When professionals have to lead, DeLong, Gabarro and Lees, Harvard Business School Press, 2007
- Aligning the stars, Lorsch and Tierney, Harvard Business School Press, 2002
Probeer dan maar eens gewoon te blijven
Een groot verliezer en een bijzondere winnaar
Hij lijkt mij geen groot leider te zijn geworden, maar John McCain is wel een knap verliezer; hoe hij zijn aanhang maant om achter zijn president, Barack Obama, te gaan staan is het teken van een groot verliezer:
4 November is een historische dag en zo voelde dat vanochtend toen mijn zoontje (van 9) de trap afstoof en de krant pakte (NRC.Next) om te zien wie gewonnen had; daarin stond het natuurlijk niet want de krant was van voor middernacht. Snel griste hij mijn iPod Touch om via Nu.nl daarop te zoeken wie gewonnen had. Juichend stampte hij door het huis: Obama, Obama, Obama! (zie ook hier).
Waarom hij hem een een goed leider van de wereld vindt, is mij niet helmaal duidelijk en kan hij ook niet uitleggen, maar kennelijk spreekt de persoon van Obama jonge mensen aan. Of wellicht kun je als je onbevangen kijkt naar iemands gezicht van nature zien wie de beste leider is? Ook bij mij liepen de tranen over mijn wangen toen ik de beelden zag van 200.000 mensen die hun man toejuichten om de wereld anders te maken. Het feit dat een afro-american president is geworden, is voor mij het bewijs dat we aan het begin van een nieuwe era staan, de era van respect, aandacht en compassie, de era van slow: Yes we can!
Change by Barack
'You are on your own'
Hier kijken en leren van de meester:
En hier de leerling (zie vooral minuut 1:30 - 3:30)