Happy Workers

Wij wisten het al veel langer en schreven er hier al vaker over, maar gelukkige medewerkers leveren het bedrijf duurzaam meer resultaat op. Als je van 1984 tot en met 2009 kijkt naar de Fortune 100 ‘Best Companies to Work for in America’ en je vergelijkt de ontwikkeling van hun aandeelhouderswaarde met die van andere bedrijven (niet in diezelfde Top 100), dan scoren deze ’best places to work’ 3,5% beter per jaar op aandeelhouderswaarde-groei (gemiddeld gedurende 25 jaar op rij!). Dat onderzocht Alex Edmans van Pennsylvania Universiteit (zie hier).
Dus zelfs aandeelhouders zouden moeten schreeuwen tegen CEO’s ‘employees first’, dan klanten en dan pas wij, de aandeelhouders. Voor iedereeen de win-win; puur eigenbelang van aandeelhouders.
Helaas zijn aandeelhouders vaker speculanten dan wat anders, hebben ze een horizon van (at best) één kwartaal en het gaat het rapport over een periode van 25 jaar. Lastig!
Gaming for Alphen
Nu we in Nederland ons eigen Alphen-drama hebben, rollen ze op TV over elkaar (Nieuwsuur, P&W) om het drama van Alphen te duiden en valt regelmatig de vraag ‘kan het te maken hebben met gewelddadige computerspelletjes?’ En ja hoor, er is altijd wel een ‘expert’ te vinden die dat even komt bevestigen. Binnenkort komt de PVV waarschijnlijk met een ideetje, namelijk dat dit allemaal niet gebeurd zou zijn, als we allemaal met een ‘gun’ op zak lopen; kun je je tenminste verdedigen.
Wat in dit alles zo erg is, is dat er overtuigend bewijs is uit FBI-onderzoeken en door 2 Harvard onderzoekers in hun boek Grand Theft Childhood, dat er GEEN enkele relatie is aan te tonen tussen gewelddadige spelletjes en echt geweld! Maar ja dat maakt natuurlijk geen mooie TV, zo’n genuanceerd beeld dat het waarschijnlijk in Alphen een combinatie is van een gestoord iemand in een bijzondere situatie met een vreemde context en vreselijke afloop.
Dat spreekt ook ons ‘control’ gevoel niet aan, want dan kunnen we het niemand verwijten (de politie?) en er niks aan doen (nieuwe wapenwet? alle ‘Einzelgängers’ laten bewaken?).
Maar soms kun je er niks aan doen en valt er niemand iets te verwijten, behalve de dader.
Harvard natuurlijk op 1

Amerika overheerst sowieso de Top 20. Zie hier een verklaring:
Leraar krijgt ook bonus?

Of toch ....
Wel als in dit blog reeds eerder aangetoond is dat bonussen in het algemeen averechts werken bij niet-standaard werkzaamheden, en helemaal als recent is aangetoond (in de USA) door Harvard-onderzoekers dat bonussen in het onderwijs OOK AVERECHTS werken: ‘I find no evidence that teacher incentives increase student performance, attendance, or graduation, nor do I find any evidence that the incentives change student or teacher behavior. If anything, teacher incentives may decrease student achievement, especially in larger schools.’
Helaas is wetenschap een linkse hobby en past zorgvuldig denken niet in deze tijdsgeest, maar het zou allemaal zoveel beter kunnen, dan dat lawaaitoeteren en na-papagaaien van nu.
Reistip: Boston

(Noot: wat zorgelijk is de jongen rechts in beeld. Toch niet Lee Harvey Oswald op jonge leeftijd?)
Hoe meer salaris, hoe gemener!

Zoals ze schrijft: "Increasing executive compensation results in executives behaving meanly toward those lower down the hierarchy" in haar paper When Executives Rake in Millions: Meanness in Organizations. Als ik naar sommige Nederlandse (ex) CEO’s kijk, kan ik het wel geloven.
Anatomie van muziek

In de jaren 50 was hij al eens op TV verschenen met de serie ‘Omnibus’, waarin hij diverse stukken van Mozart, Bach en Beethoven ontleedde en toegankelijk maakte voor een breed publiek. Het blijft waanzinnig knap te zien hoe hij de muziek tot leven kan laten komen; gelukkig is deze serie nu op DVD verschenen.
Hier zijn 1973 Harvard-college:
Harvard Helden

Zijn mooiste quote is wel:
Leadership is about self-awareness, recognizing your failings, and developing modesty, humility, and humanity.
Zijn werk over ‘The fortune at the bottom of the pyramid’ is baanbrekend en heeft de weg voor micro-krediet geplaveid:
Daarnaast was Harvard in het nieuws omdat Mythbusters de Humanisme Award kreeg; lees hier de speech van Adam Savage Food for the Eagle met een mooie video van hem over de waarde van mislukkingen:
Balkenende langs de leiderschaps-lat
Maar eerst even de feiten; zie hier het aantal dagen dat zijn kabinetten bleven zitten:

Voorlopige conclusie: een vechter, een bijter, een doorzetter, of is het machtswellust met mager leiderschap dat deze reeks veroorzaakt?
In HBR een mooi rijtje met eigenschappen van leiders, maar de mooiste in dat lijstje vind ik: ‘Remember that when criticism is difficult to accept, there is probably some truth to it.’
Vaak hoorden we dat er geen regie was van JP en dat werd door hem dan weer in alle toonaarden ontkend; maar zou er toch wat inzitten? Maar ik zie toch meer een zwak leider die ook geen leervermogen lijkt te hebben. Lees ook de mooie column van Martin Hoorn over JP!![]()
Mozes of Steve?

Let vooral op het woordje ‘some’ dat mijns inziens verraadt dat de schrijver weinig opheeft met de 10 Geboden. Nu is er overigens wat voor te zeggen dat er 9 teveel zijn (zie ook Eddy Izzard hierover), want met ‘wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet’, dek je de overige 9 al af; maar ik dwaal af.
Hoe doet Apple dat toch? Is innovatie (vaak ook door mijn blogvriend Tony Bosma gepropageerd) een kwestie van Open Innovation, Wisdom of Clout, CrowdClout of iets dat daarop lijkt? Het antwoord bij Apple is NEE.
Apple negeert ons als Crowd en bedenkt voor ons wat we moeten willen en dat past helemaal in het ‘waardebod’ van Apple als Product Leader (zie Treacy & Wiersema).
Roberto Verganti schrijft een mooie column op Harvard Business Blog over Design Driven Innovation wat langs dezelfde gedachtelijn loopt:
User-centered innovation is perfect to drive incremental innovation, but hardly generates breakthroughs. In fact, it does not question existing needs, but rather reinforces them, thanks to its powerful methods. With the iPad Apple has not provided an answer to market needs. It has made a proposal about what could fit us and what we could love.
Een 'lijstjesman'
Nee .....
Ook nee ......
Niet mijn geliefde Harvard, maar IESE uit Spanje. Ik had er nog nooit van gehoord, maar dat ligt aan mij klaarblijkelijk. Hier het overzicht, en raad eens: we, Nederland met Rotterdam en Nyenrode, staan er niet bij!. Nu kunnen we zeggen dat die Amerikanen wat nationalistisch zijn, maar met Spanje op 1 houd je dat niet lang vol!

Vrouwen naar de top
Maar ook kunt vergelijken op het % vrouwen in de faculteiten en het bestuur van de universiteit; en dan komen we er in Europe erg slecht vanaf:
Wordt het toch tijd dat we daar wat aan gaan doen, willen we een kennis-economie worden! Gelukkig scoort 'mijn' Harvard allebei goed.![]()
Weird Science

Of bijvoorbeeld de Nobelprijs voor 'diergeneeskunde' aan Catherine Douglas en Peter Rowlinson van Newcastle University, die bewezen dat 'koeien met namen, meer melk geven dan koeien met nummers'.
Maar dat laatste is interessant en relevant, want geldt het dan ook voor medewerkers dat ze beter presteren als ze 'als naam' behandeld worden dan 'als nummer'? Ik denk van wel! Dus managers, kom uit je kamer, leer je mensen kennen bij naam en behandel ze als 'goede bekenden'.
Leiderschap in het volgende milennium
"It is my desire to inspire people of all ages and social demographics to think about leadership on a broad level, contemplate what it means to them and what individual impact they can have when it comes to leading," volgens Nohria.
Je online identiteit meten / weten
Toch kunnen ze wat bij MIT; nu is er personasWeb, een applicatie gebaseerd op een bijna eindeloze datastroom, geplukt van Internet, en bijzonder ingewikkelde algoritmes, met als eindresultaat een weergave van je online identiteit.

Hoe het systeem zo snel alles bij elkaar weet te halen is een wonder (de visuele weergave is bijzonder mooi overigens) en wat de uitkomst betekent is ook niet altijd duidelijk. Maar als je bijv. Mark Rutte ingeeft in plaats van je eigen naam (of Geert Wilders) zie je bijna minutenlang alle data voorbij komen. Voer je naam in en leer wie je bent! Of toch niet helemaal?

Geluk en hoe we er altijd naast zitten

Simpel gezegd staat hier:

Dan is ons geluk (Exp.Value) de resultante van ‘de kans op de toename (van ons geluk)’ maal de ‘waarde van de toename (van ons geluk)’. Klinkt simpel en zouden we toch goed in moeten zijn denk je! Waarom gaat het dan (bijna) altijd mis met ons geluk (en een businesscase denk ik dan ook maar)? Dat komt omdat we slecht zijn in het inschatten van onze kansen en altijd slecht kunnen schatten wat ons verwachte resultaat is. Op een prachtige manier laat hij ons zien en voelen dat we daar inderdaad slecht in zijn als mens:
De wereld na Barack en Harvard

Op deze bijzondere plek mocht ik de afgelopen twee weken rondlopen en het Leading Professional Service Firms-programma van Harvard Business School doorlopen. Hier wat hoogtepunten, maar het meest bijzondere moment was wellicht dat Prof. Jay Lorsch aanwezig was geweest bij een diner met Barack Obama op de voorlaatste avond van ons programma. De volgende morgen kon hij zijn emoties niet inhouden toen hij vertelde hoe trots en blij hij was dat hij dit mocht meemaken in de USA (hij is 75!). Een zaal met 80 top-professionals vanuit de hele wereld zat stil en met een brok in de keel te kijken naar deze baanbrekende denker in consulting-land (zijn boek Aligning the Stars is een klassieker). Naast hem bestond de topcast van hoogleraren uit Tom DeLong (van When Professionals have to Lead), Boris Groysberg en Ashish Nanda. Het leermodel van Harvard is bijzonder; volledig gebaseerd op casussen (4 per dag: gemiddelde casus is 1 uur inleeswerk (de avond ervoor tussen 20:00 en 24:00) en wordt in 1,5 uur doorgespit in een klassikaal model tussen 08:30 en 17:00):

(Jay Lorsch in class)
Boris Groysberg had een mooie stelling: Firms need talented workers more then these workers need firms en in de definitie van Harvard zijn deze ‘Stars’ men/women in critical jobs whose performance crucial is to their organizations’ success’. Worden Stars geboren (nature)? Voor een deel is het antwoord ja, want het zijn A-typen die willen scoren, hard werken, gedreven en bijzonder intelligent zijn. Toch blijkt dat er eerder sprake is dat ze 'gemaakt' worden (nurture); het onderzoek van Groysberg toont namelijk aan dat Stars grotendeels (voor 70%) high performers zijn die zich ontwikkelen in de eigen organisatie (dus minder nature) en als ze naar een andere organisatie overstappen daalt hun performance dramatisch.
Les 1: ontwikkel stars, en 'koop' ze niet van buiten. Behoud je sterrenteam door ze in staat te stellen vaardiger te worden, door ze erkenning te geven en door te zorgen voor een goede werk-privé balans (uit datzelfde onderzoek van Groysberg komt naar voren dat van de de stars die van andere organisaties komen, 66% binnen 3 jaar weer vertrekt):
Over Change (Les 2) gaf DeLong een mooie formule: Verandering = (Ontevredenheid * Perspectief * Proces) > Weerstand. Een veelvoorkomende vergissing is dat er veel nadruk wordt gelegd op perspectief/toekomst en te weinig op ontevredenheid en proces (zie ook Les 3).
Les 3: DeLong geeft ook nog een mooi model over de taak van leiders in een PSF (Professional Service Firm):
- Setting Direction
- Building Commitment
- Ensuring Execution
- Leading by Personal Example
Een derde gebied (Les 4) dat veel aandacht kreeg was: The Firm vs. The Family. Veel gedreven professionals werken te veel (60-70 uur is geen uitzondering) en dat gaat ten koste van huwelijk en gezin. Bij gewone mensen is het echtscheidingspercentage al bijna 50%, onder ‘stars’ is dat 75%. Zoals Jay Lorsch ons voorhield: Build a Life, not a Resume. Iets dat ook voor mij persoonlijk een uiterst relevant onderwerp is.
Als laatste (Les 5) zou ik willen wijzen op een onderwerp van Tom DeLong over de ‘vergeten B-spelers’ in de PSF; de 65% van jongens en meisjes die nooit partner zullen worden, maar die het kloppend hart van de organisatie zijn. Aan deze groep (het B-team) zou een goede Managing Partner eenvoudig tijd kunnen besteden en zo The Firm op een relatief goedkope manier helpen:
Er zijn twee boeken waar het gedachtengoed van deze opleiding instaat:
- When professionals have to lead, DeLong, Gabarro and Lees, Harvard Business School Press, 2007
- Aligning the stars, Lorsch and Tierney, Harvard Business School Press, 2002
Even weg

Wat computergames ons kunnen leren

De teams komen tot stand op basis van eigen keuze van de spelers en vaak enigszins toevallig. Wat blijkt? De leiders in deze games ontwikkelen (en hebben) eigenschappen die in een echte wereld goed van pas komen als 'leiders'. Zeker als de wereld waarin wij 'echt werken' steeds meer gebruik zal (moeten) maken van sturing/coaching/leiding op afstand.
Wat kun je leren in een virtuele game op leiderschapsgebied:
- snelheid (in een game duurt een dag soms maximaal een half uur); snelheid van het verwerken van informatie en aanpassen van handelingen/plannen gaat in de gamewereld soms 10 keer sneller dan 'live';
- nemen van risico wordt beloond (trial & error leidt tot resultaat; liever snel en half goed dan lang denken en 'overvallen worden' door de realiteit);
- leiderschap is een tijdelijke rol; afhankelijk van de missie wisselt leiderschap in een game. Leiderschap is een 'taak', geen functie in games; in de ene missie is iemand de leider, een volgende andere missie (die om ander leiderschap vraagt) is dezelfde persoon een 'gewoon' team-lid;
- incentives zijn niet in geld uitgedrukt (beloning in een game is vaak het verwerven van extra skills);
- informatie is hyper-transparant; alle teamleden weten evenveel als de leider.
En het werkt! Hoe is het anders mogelijk dat wildvreemden met elkaar bereid zijn op een bepaalde tijd met elkaar in te loggen en deel te nemen aan een missie? Voor de gamer in Japan is het midden in de nacht, terwijl het bij ons midden overdag is; en toch werken ze samen en zijn ze bereid tijd in elkaar te investeren.
Is dit serieus? Ja! Reeves is Stanford-hoogleraar en Malone van MIT; zij stellen dat (in een test samen met het MD-programma van IBM) uit hun onderzoek blijkt dat training in online games de leiders in de 'echte wereld' beter maakt! Hier het complete IBM-rapport.
Nature of Nurture

In tegenstelling tot wat je vaak hoort (dat 'sterren' geboren worden: ' het is een aangeboren/Godgegeven talent'), blijkt uit zijn onderzoek dat er eerder sprake is dat ze 'gemaakt' worden (nurture); zijn onderzoek toont aan dat sterren grotendeels (voor 70%) high performers zijn die zich ontwikkelen in de eigen organisatie (dus minder nature). Ook blijkt dat als deze (super)sterren naar een andere organisatie overstappen, hun performance dramatisch daalt.
Dat is wellicht logisch in het begin ('leercurve'), maar uit zijn onderzoek blijkt ook dat deze groep laag blijft presteren. Waarom?
- in de nieuwe organisatie beschikken ze niet over dezelfde teamchemie als in de vorige organisatie
- ze hebben geen netwerk
- veelal ontbreekt de kennis over andere technologie en methoden in de nieuwe organisatie
- managers weten niet welke steun ze nodig hebben (en hebben wel torenhoge verwachtingen, immers de hoofdprijs is betaald).
Zijn advies is simpel:
- ontwikkel sterren en koop ze niet van buiten, of;
- als je dan toch moet/wil: koop niet de ster maar zijn hele team.
Amerika kiest haar beste leiders 2007

Ze geven richting (telt 25%)
• By building a shared sense of purpose
• By setting out to make a positive social impact
• By implementing innovative strategies
Ze behalen resultaten (telt 50%)
• Of significant breadth or depth
• That have a positive social impact
• That are sustainable
• That exceed expectations
Ze cultiveren een cultuur voor groei (telt 25%)
• By communicating and embodying positive core values
• By inspiring others to lead
Wie zijn het geworden? Zie hier: