Der große Kladderadatsch
Die Proletarier haben nichts in ihr zu verlieren als ihre Ketten. Sie haben eine Welt zu gewinnen. Proletarier aller Länder, vereinigt euch!
Zoals Marx al zei, er komt een grote Kladderadatsch! Dat blijft toch een mooi woord. Na het kijken van de VPRO docu (zie vorige post), denk je soms dat Marx nog gelijk gaat krijgen, maar dan gericht tegen Banken. Zoals hij in zijn theorie beschreef, zal de uitbuiting van de arbeiders leiden tot steeds grotere armoede (Verelendung) en bij de kapitalisten tot een steeds grotere opeenhoping (Akkumulation). Op een zeker moment zal het kapitalistisch systeem door een crisis ineenstorten (der große Kladderadatsch) en dan zal de arbeidersklasse in opstand komen en zich de productiemiddelen toe-eigenen.
Je ziet het om je heen gebeuren.
Troonrede? Daar word je niet vrolijk van!
Vrolijk lachen en zwaaien naar de Koningin doen we nog, maar na het kijken van deze Tegenlicht documentaire realiseer je je dat het voorlopig niet veel lachen zal worden en misschien wel zelfs nooit meer hier in het Westen.
Maar ach, het zal wel doemdenken van linkse Marxisten zijn, toch?
Met de kennis van nu ...
RG zei vandaag: ''In het voorjaar van 2007 had ik moeten aftreden. Ik had moeten zeggen: ik neem er geen verantwoordelijkheid voor dat de bank wordt overgenomen door het trio.''
Stort hij dan ook zijn vertrekpremie terug? Met de kennis van nu lijkt mij die namelijk ernstig overtrokken. Wat een gotspe (nummer 2 van 2010)!
Whack a Banker
Hoe je van USD 1,87 triljard 75% kwijtraakt
'Greed is Good'?
Hoeveel Miljard is dat nu weer?
Als je het zo ziet, zijn onze prioriteiten in de wered nog niet helemaal op orde!
{klik figuur voor vergroting}
Bonussen werken AVERECHTS!
Rijkman Groenink was weer even in het nieuws omdat hij 'ook tegen excessieve bonussen is', maar toucheerde wel €30 Mio. voor het verpatsen van zijn bank (maar dat lag anders volgens hem).
Eén verhaal, haalde het nieuws niet en dat is het verhaal van Dan Pink (de auteur van Johnny Bunko, een managementboek in stripvorm); volgens mij is het het enige verhaal dat het nieuws had moeten halen.
Hij komt met bewijzen (uit oa MIT onderzoek) dat bonussen AVERECHTS werken in veel gevallen (en op zijn best niks doen). Bij taken met een sterk gestandaardiseerd, repetatief karakter werkt een bonus wel; dus een stratenmaker gaat meer straat maken als hij een bonus krijgt en als zijn bonus hoger is zelfs nog meer! Mar bij werk met een sterke nadruk op creativiteit en een niet voorspelbare uitkomst (het werk van wetenschappers, consultants, managers en bestuurders, zeg maar), werken ze NIET of AVERECHTS! Zie hier zijn betoog en bewijs:
Zijn verhaal staat als een huis! Dan Pink biedt ook (zie bij minuut 12:44) een richting waar het dan wel om moet gaan, om prestatieverbetering te bevorderen:
- autonomy (autonomie)
- mastery (vakmanschap)
- purpose ('er toe doen')
Zijn dat nou net de fundamenten waarop wij ons nieuwe eigen bureau zijn gestart!
Capitalism: a love story
Weinig geleerd?
Zat net eventjes een rapport te lezen van de Rabobank met de titel “Heeft financiële innovatie nog toekomst?” Viel nog net niet van mijn stoel na het lezen er van.
Bij de Rabobank denkt men dat bij een juist beleid het financiële wonder “securitisatie” toch wel weer een mooi middel is om de welvaart te stimuleren (want het heeft ons wel welvaartgroei gebracht!). Eerst eventjes schoon schip maken, en daarna nieuwe eenvoudige kredietproducten bedenken, meer transparantie en een beter liquiditeitsrisicobeheer. Dan zou het wel weer moeten werken.
In mijn ogen zorgt securitisatie er alleen maar voor dat een bank constant geld kan blijven uitlenen zonder daar eigen vermogen tegenover te hoeven stellen (risico’s staan immers niet meer op de balans). Alleen heeft deze ongebreidelde kredietverlening nu immers voor de kredietcrisis gezorgd (je moet de centjes nl wel een keertje terugbetalen, want iedereen weet: “geld lenen kost geld”!
Ik vraag me serieus af of de auteur van dit stuk bij het innemen van de Red Pill (“You take the red pill, you stay in Wonderland, and I show you how deep the rabbit hole goes.”) niet stiekem een toverbal in haar mond heeft genomen. Ik zou zeggen, blijf er maar lekker lang er op zuigen, je ziet vanzelf alle kleuren van de regenboog (de kern is alleen hard en kleurloos):
Hoewel securitistatie heeft bijgedragen aan de
huidige crisis, mogen we niet vergeten dat het
ook een belangrijk ingrediënt was voor de
welvaartsgroei in de afgelopen jaren. Via
securitisatie kunnen banken beter hun financiële
risico’s spreiden, waardoor meer krediet
beschikbaar is. Hiervan profiteert het bedrijfsleven,
dat rendabele investeringen makkelijker
kan financieren, die innovatie en daarmee
economische groei kunnen stimuleren. Daarom
moeten we er voor waken niet het kind met
het badwater weg te gooien, maar we moeten
wel de lessen leren die het verleden nu aanreikt.
Om ook in de toekomst te profiteren van
securitisatie zijn eenvoudigere kredietproducten,
meer transparantie en beter liquiditeitsrisicobeheer
noodzakelijk. Maar allereerst
moet het financiële systeem schoon schip
maken. Inmiddels zijn forse verliezen genomen
en wordt de problematiek van de zogenaamde
besmette activa op de bankbalans aangepakt.
Zo hebben autoriteiten in verschillende landen
naast het verlenen van kapitaalsteun ook garanties
afgegeven voor de risico’s van besmette
kredietportefeuilles en leningen opgekocht.
De steunacties van de ECB zijn niet opgenomen
omdat die ingrepen niet aan afzonderlijke
lidstaten kunnen worden toebedeeld
Om het vertrouwen van marktpartijen terug te
winnen moet meer aandacht komen voor de
transparantie en eenvoud van kredietproducten.
Omdat verstrekte kredieten werden verpakt
in ingewikkelde en ondoorzichtige producten
was het voor beleggers lastig om kredietrisico’s
goed te begrijpen. Zij leunden voor
al op het oordeel van kredietbeoordelaars, die
achteraf bezien kredietrisico’s flink onderschat
hadden. Ratings beperkten zich veelal tot een
oordeel over de kredietwaardigheid van de onderliggende
activa en lieten het markt- en liquiditeitsrisico
buiten beschouwing. Ze zijn dan
ook geen adequaat substituut voor een eigen
risicobeoordeling. Een duidelijke communicatie
over de betekenis en beperkingen van ratings,
maar ook gestandaardiseerde en betrouwbare
informatie over de risico’s van kredietproducten
kan beleggers meer hulp bieden bij het
maken van hun beleggingsbeslissingen.
Inmiddels is duidelijk geworden dat beleggers
hogere risicopremies eisen voor minder
transparante en complexe financiële producten.
Inside the Meltdown
Does size matter?
Los van het drama voor de Nederlandse partijen in dit rijtje, was het Top 10 blok in Jan 2007 nog €1.346 Mrd waard, is dat nu nog maar €773 Mrd; zeg maar de helft. Hebben we het overigens in Nederland met een daling van €139 Mrd naar €28 Mrd nog heel veel slechter gedaan. Ze waren al klein en nu nog veel kleiner; en dan pleit Bos voor nog kleinere banken?
Nou geloof ik ook niet dat groot automatisch goed betekent, maar ik vind het wel een erge spruitjeslucht hebben met een hang naar de jaren 60 van de vorige eeuw, toen elke provincie of regio zijn eigen spaarbank had. Die zijn allemaal verdwenen en een hang naar klein is geen oplossing in een wereld die monidialiseert. Wat wel een terechte zorg van hem is, is dat we geen adequaat boven-nationaal systeem van toezicht en risico-management hebben. Maar laten we dat dan oplossoen in plaats van een virtueel hek om Nederland te zetten.
Wat in internationaal verband zou kunnen is dat we ook extra eisen aan de kredietwaardigheid van banken stellen, naarmate ze groter worden; zeg maar een exponentieel oplopende eis met de omvang. Daarmee dek je het risico voor de belastingbetaler beter af. Dat kan een adequaat idee zijn, maar alleen op mondiaal/europees niveau gerealiseerd worden. Laat Bos daar nou eens mee aan de slag gaan.
'Trash Out' Company
Zoals ze aan het einde zegen: “You know you’re in trouble when the lawns are brown and the pools are green!” Het contrast tussen de ellende van het verlaten huis en de groeiende business van de ‘Trash-Out-Company’ (van 3 naar 75 man in korte tijd) is schokkend:
Dank aan: Gijs van Wijk
Ook een witteboorden-probleem
Dank aan: Gijs van Wijk
Weglopen en groen spuiten
Dus eerst weglopen en dan het gras groen spuiten (ik wist dat ze dat bij golfbanen wel deden, maar privé?). Dat zullen ze vast niet zo bedoeld hebben op de gemeente-site van Perris (‘Making the City a greener place’)
Maar ook weglopen? In Californië heeft de bank geen recht om de restschuld bij je op te eisen als ze een huis bij gedwongen verkoop minder oplevert dan je hypotheek. Dat maakt het voor veel mensen aantrekkelijk om ‘weg te lopen’ van hun huis. Als je geen eigen geld in het huis hebt zitten verlies je er namelijk niets mee. Ja, even een slechte credit rating (zeg maar BKR codering), maar je bent wel af van die enorme schuld op een huis dat veel minder waard is. En de ellende komt dan bij de bank te liggen. Dat maakt de voorspellingen in Amerika dat er nog een enorme golf van problemen aan zit te komen wel heel aannemelijk!
Tip: G. van Wijk
En tot 'crap' zult gij wederkeren
Ik hou wel van statistiek (wat zou dat overigens betekenen? Een neurotische dwang tot het (schijnbaar) beheersbaar maken?) en ik blijf me verbazen hoe je dat dan ook weer kunt visualiseren:
Hoogmoed en de Val
Kennelijk (met dank aan Martin en het NRC) doen ze dat in Canada veel slimmer. De regering hield de banken bewust klein en binnen de grenzen en nu is Canada het enige land zonder Kredietcrisis:
{klik grafiek voor link}
De Wall Street Journal maakte naar aanleiding van de recente stress-tests een prachtige interctieve graph van de (on-) gezondheid van het financiele systeem in de USA. Geloof jij dat het licht aan het einde van de tunnel gloort, zoals Nout ons voor-babbelt? Kijk maar eens als je op BoA klikt (nog USD 34 Mrd. extra nodig!):
{klik grafiek voor link}
Waar wil jij later wonen?
Nu hoorde ik vandaag op Radio 1 dat er een nieuw huizenconcept is, namelijk het huis voor 100.000 Euro (incl. BTW en grond); en dan krijg je een woning met voor- en achtertuin! Dus een nog grotere groep kan nu beginnen aan hun woning-greed. Nu is bij ons troep en ruimte evenredig, dus soms verlang je weer naar die flat van 50m2!
Van de Postbank gekocht
Wat is jouw uurtarief?
Zie hieronder; het blijkt uit de stukken die de firma Weil Gotshal heeft ingediend voor de afwikkeling van het Lehmann-faillissement. In totaal $55 miljoen aan fees. Gelukkig moeten ze een gedetailleerde declaratie indienen en dus weten we het uurtarief van mannen als Harvey Miller en Mike Francies van deze gerenommeerde juristen-firma. Ook wel aardig te zien dat ze in nog geen 5 maanden opruimen totaal $201.920 aan ‘eten’ (business meals) declareren bij de klant. Kunnen we nog wat van leren!
Lies, Damned Lies & Statistics
De Klant centraal?
One woman who frequently flew on Southwest, was constantly disappointed with every aspect of the company’s operation. In fact, she became known as the “Pen Pal” because after every flight she wrote in with a complaint. She didn’t like the fact that the company didn’t assign seats; she didn’t like the absence of a first-class section; she didn’t like not having a meal in flight; she didn’t like Southwest’s boarding procedure; she didn’t like the flight attendants’ sporty uniforms and the casual atmosphere.
Her last letter, reciting a litany of complaints, momentarily stumped Southwest’s customer relations people. They bumped it up to Herb Kelleher’s desk, with a note: ‘This one’s yours.’ In sixty seconds, Kelleher wrote back and said, ‘Dear Mrs. Crabapple, We will miss you. Love, Herb.’
Op 1 de medewerker, niet de klant! Hier een opsomming uit het origineel waarom ‘Customer First’ fout is:
1: It makes employees unhappy
Gordon Bethune is a brash Texan (as is Herb Kelleher, coincidentally) who is best known for turning Continental Airlines around “From Worst to First,” a story told in his book of the same title from 1998. He wanted to make sure that both customers and employees liked the way Continental treated them, so he made it very clear that the maxim “the customer is always right” didn’t hold sway at Continental.
In conflicts between employees and unruly customers he would consistently side with his people. Here’s how he puts it:
When we run into customers that we can’t reel back in, our loyalty is with our employees. They have to put up with this stuff every day. Just because you buy a ticket does not give you the right to abuse our employees . . .
We run more than 3 million people through our books every month. One or two of those people are going to be unreasonable, demanding jerks. When it’s a choice between supporting your employees, who work with you every day and make your product what it is, or some irate jerk who demands a free ticket to Paris because you ran out of peanuts, whose side are you going to be on?
You can’t treat your employees like serfs. You have to value them . . . If they think that you won’t support them when a customer is out of line, even the smallest problem can cause resentment.
So Bethune trusts his people over unreasonable customers. What I like about this attitude is that it balances employees and customers, where the “always right” maxim squarely favors the customer - which is not a good idea, because, as Bethune says, it causes resentment among employees.
Of course there are plenty of examples of bad employees giving lousy customer service. But trying to solve this by declaring the customer “always right” is counter-productive.
2: It gives abrasive customers an unfair advantage
Using the slogan “The customer is always right” abusive customers can demand just about anything - they’re right by definition, aren’t they? This makes the employees’ job that much harder, when trying to rein them in.
Also, it means that abusive people get better treatment and conditions than nice people. That always seemed wrong to me, and it makes much more sense to be nice to the nice customers to keep them coming back.
3: Some customers are bad for business
Most businesses think that “the more customers the better”. But some customers are quite simply bad for business.
Danish IT service provider ServiceGruppen proudly tell this story:
One of our service technicians arrived at a customer’s site for a maintenance task, and to his great shock was treated very rudely by the customer.
When he’d finished the task and returned to the office, he told management about his experience. They promptly cancelled the customer’s contract.
Just like Kelleher dismissed the irate lady who kept complaining (but somehow also kept flying on Southwest), ServiceGruppen fired a bad customer. Note that it was not even a matter of a financial calculation - not a question of whether either company would make or lose money on that customer in the long run. It was a simple matter of respect and dignity and of treating their employees right.
4: It results in worse customer service
Rosenbluth International, a corporate travel agency, took it even further. CEO Hal Rosenbluth wrote an excellent book about their approach called Put The Customer Second - Put your people first and watch’em kick butt.
Rosenbluth argues that when you put the employees first, they put the customers first. Put employees first, and they will be happy at work. Employees who are happy at work give better customer service because:
- They care more about other people, including customers
- They have more energy
- They are happy, meaning they are more fun to talk to and interact with
- They are more motivated
- On the other hand, when the company and management consistently side with customers instead of with employees, it sends a clear message that:
- Employees are not valued
- That treating employees fairly is not important
- That employees have no right to respect from customers
- That employees have to put up with everything from customers
When this attitude prevails, employees stop caring about service. At that point, real good service is almost impossible - the best customers can hope for is fake good service. You know the kind I mean: corteous on the surface only.
5: Some customers are just plain wrong
Herb Kelleher agrees, as this passage From Nuts! the excellent book about Southwest Airlines shows:
Herb Kelleher […] makes it clear that his employees come first — even if it means dismissing customers. But aren’t customers always right? “No, they are not,” Kelleher snaps. “And I think that’s one of the biggest betrayals of employees a boss can possibly commit. The customer is sometimes wrong. We don’t carry those sorts of customers. We write to them and say, ‘Fly somebody else. Don’t abuse our people.’”
If you still think that the customer is always right, read this story from Bethune’s book “From Worst to First”:
A Continental flight attendant once was offended by a passenger’s child wearing a hat with Nazi and KKK emblems on it. It was pretty offensive stuff, so the attendant went to the kid’s father and asked him to put away the hat. “No,” the guy said. “My kid can wear what he wants, and I don’t care who likes it.”
The flight attendant went into the cockpit and got the first officer, who explained to the passenger the FAA regulation that makes it a crime to interfere with the duties of a crew member. The hat was causing other passengers and the crew discomfort, and that interfered with the flight attendant’s duties. The guy better put away the hat.
He did, but he didn’t like it. He wrote many nasty letters. We made every effort to explain our policy and the federal air regulations, but he wasn’t hearing it. He even showed up in our executive suite to discuss the matter with me. I let him sit out there. I didn’t want to see him and I didn’t want to listen to him. He bought a ticket on our airplane, and that means we’ll take him where he wants to go. But if he’s going to be rude and offensive, he’s welcome to fly another airline.
The fact is that some customers are just plain wrong, that businesses are better of without them, and that managers siding with unreasonable customers over employees is a very bad idea, that results in worse customer service.
$1 trillion dollars...
Excuses aanvaard
(....) 6. De beloningssystemen zullen op de schop moeten. Ik denk dat het belang van variabel salaris ten opzichte van vast salaris zal afnemen, wellicht naar een norm van maximaal één op één. Dat binnen dat variabele deel het langetermijnelement zal overheersen, zal duidelijk zijn.
Incompetent en Rijk
Kredietcrisis voor Dummies
Jump you Fuc⊗ers
De combinatie van de hiernaast afgebeelde foto (Jump you Fuckers was kennelijk te moeilijk want in het woord Fuckers ging het bij de schrijver fout, maar daar gaat het nu ook niet over) en de nog steeds toegestane commercial van AllSecur geeft wel een wat raar gevoel. Nu de koerzen (zie hier) ineen blijven storten is de aansporing niet letterlijk te nemen.
Inktspotprijs
Zo ontstaat Economische Ellende
Üeber-Recessie?
€50mrd verdampt en we wisten het al even!
En weer zijn het de inhalige jongens en meisjes van Fortis die de grootste klappers in dit debacle pakken; lezen zij geen analyses van hun concurrenten?
Economische scenario's voor de komende 3 jaar
Het eerste scenario schetst een ‘normaal’ verloop van de neergang waar we net aan zijn begonnen. Uitgangspunt is dat vanaf nu de financiële markten tot rust komen. Het economisch herstel komt mondiaal in de loop van 2009 weer op gang, waarbij het herstel in de VS sneller gaat dan in Europa. We gaan er vanuit dat de nu genomen maatregelen effect sorteren en leiden tot herstel van het vertrouwen in de financiële markten. De wereldwijde groei veert vrij snel weer op en de gemiddelde groei van het BBP is in de periode 2010-2014 met 4% voor de wereldeconomie en met 1,9% in Nederland solide.
In het tweede scenario deprecieert de dollar aanzienlijk door alle problemen. Het grote tekort op de lopende rekening en ook de grote overheidsschuld maken de VS minder aantrekkelijk als veilige haven. In dit scenario devalueert de dollar ten opzichte van alle andere valuta met 35%, zodat de eurodollar koers op 0,5 uitkomt (1 euro is dus 2 dollar waard). Een zeker op korte termijn pijnlijk aanpassingsproces volgt, met alle gevolgen van dien voor de wereldeconomie.
In het derde scenario, ‘depressie’, is het uitgangspunt een langdurig uitblijven van het vertrouwensherstel. Hierdoor slaagt de financiële sector er niet in om de geleden verliezen als gevolg van de subprime kredietcrisis (gedeeltelijk) terug te winnen. Bovenop deze verliezen ontstaan verliezen op gewone leningen die huishoudens en bedrijven als gevolg van de recessie niet meer terug kunnen betalen. Een aanhoudend slecht beurssentiment maakt nieuw kapitaal bovendien voor een langere periode schaars. Hierdoor blijft krediet de komende jaren duurder en schaarser dan in het milde scenario. De economische groei in de VS en het eurogebied haalt in dit scenario pas in de loop van 2012 weer haar trendmatige niveau en de werkloosheid loopt behoorlijk op.
Alle drie de scenario’s zijn mn afhankelijk van de prijs van krediet (TED-spread):
Ten tweede het sentiment op de beurs:
En ten derde de wisselkoersen (mn de dollar):
Hoe haal je $18 Mrd op ?
According to very recent market research (conducted by CNW Marketing Research), more than 30% of consumers who considered a GM vehicle and purchased a competitive product instead cited the possibility of GM bankruptcy as the top reason for not buying a GM product. This is more than double the percentage of the next highest reason. ... The plain fact is bankruptcy of an auto company is markedly different and much riskier than that of a steel company or an airline, with the potential for: lengthy delays, given the number of stakeholders; significant administrative costs; the very real risk of the lack of funding while in bankruptcy; and the stigma attached to our products in the eyes of consumers. On this latter point, it cannot be emphasized strongly enough how much a bankruptcy will depress sales of an auto manufacturer's products due to consumer fears of long-term warranty, resale value and service-related issues.
Wat vreselijk denk je dan.
Verder lees je eigenlijk weinig hoe het miljarden-verlies gestopt gaat worden (voor GM, Vauxhall, Opel, Hummer, Saab etc.), maar goed het is goedkoper dan geld in een bank of verzekeraar stoppen en je kunt toch wat meer kwijt op je achterbank. Ik zou zeggen doen! Hoezo heb je een businesscase nodig als je $18 Mrd. wil hebben?
Aziatische kijk op Kredietcrisis
One day, a plain-looking man came with a pretty-looking office lady to the LV store in Causeway Bay, Hong Kong Island .
He chose an LV bag worth HKD 65,000 for the office lady. When it came time to pay, the man took out a cheque book and wrote out a cheque.
The salesperson was hesitant because the couple hadn't shopped there before.
The man discerned what the salesperson was thinking and he said calmly: "I sense that you are concerned that this cheque may bounce, right? Today is Saturday and the banks are closed.
Let me suggest that I leave the cheque and the handbag here. When the cheque clears on Monday, you can deliver the handbag to this lady. How about that?
The salesperson was reassured and gladly accepted the suggestion. In addition, he waived the delivery charges. He promised that he would personally make sure that this gets done.
On Monday, the salesperson took the cheque to the bank. The cheque bounced!
The irate salesperson called up the client, who told him:
"What is the big deal? Neither you nor I have suffered any
loss. Last Saturday night, I went to bed with that girl
already! Oh, by the way, I thank you for your cooperation."
This story reveals the nature of the sub-prime mortgage crisis. When people have high hopes for huge future returns, they lower their guard about the potential risks.
This pretty girl thought that the HKD 65,000 LV bag was going to come home on Monday, and so she lowered her guard. Therefore, she believed that her investment in the ONE NIGHT STAND was worth it even though it was based upon huge and highly uncertain risks.
Investment companies are great with packaging high return (but high risk) deals.
The Chinese stock speculators are like this pretty woman. As such, they deserve to lose money. Without people like these, how are people going to make money from the stockmarket? As for the media and the stock analysts, they often play the role of the LV salesperson.
Dank aan Andre vd Marck voor column; keep them coming!
Opa, hoe ontstond de Kredietcrisis van 2008?
Schraalhans Keukenmeester
Gelukkig is er soms tegengeluid en vandaag in het FD (blz. 12) een aardig stuk van FD-redacteur Jeroen Bos onder de titel: Wil de echte leider opstaan? Hij waarschuwt dat het management niet te ver moet gaan met zulke schraperige maatregelen; als het bedrijf serieus geld verliest, maken deze kosten het nooit goed. Een uitje of een feestje kan ook veel goeds doen voor het teamgevoel en mensen beter laten samenwerken. Dan is het een zinvolle investering, waarmee je op de lange termijn je medewerkers blijft binden. Aan zo’n vooruitziende blik ontbreekt het nogal eens. Daarom komt de echte reorganisatie vaak pas na de officiële reorganisatie. De goede werknemers hebben gewacht totdat de banenmarkt aantrekt en vertrekken dan!
Aan alle Schraalhanzen van Nederland: U bent gewaarschuwd!
De echo van 1873
Ze houden het niet. Ze zitten tot hun nek in die malle complexe financiële producten waarvan niemand weet of ze nog iets waard zijn. Stap eruit nu het nog kan.
Dit had de kop van een krant vandaag kunnen zijn, maar komt letterlijk uit de krant van 1873, het jaar dat in de USA de Lange Depressie begon met als oorzaak een bank (Jay Cooke & Company) die leningen aan spoorwegmaatschappijen weer had verpakt en doorverkocht (klinkt bekend?). Het kaartenhuis stortte in en iedereen ging mee; wat volgde is 30 jaar (bijna) onafgebroken Depressie. En zo zag dat eruit (gezin met 7 kinderen in hun huis in de US):
Geen idee waar we nu met z’n allen op afstevenen!
Zen en de Kunst van de Kredietcrisis
De 1e officiele GastBlog; wie volgt?
Ik ben alles
De kern van de levenskunst Zen is grenzeloosheid. De vraag die hier voorafgaand aan gesteld kan worden is uitermate simpel, namelijk ‘wie ben ik’. Des te moeilijker het antwoord...
Een snelle sprong, dit artikel heeft immers niet tot doel u alle beginselen van Zen bij te brengen. Financiën is immers een hele rationele bezigheid, en levenskunsten behoren hier geen onderdeel van uit te maken. Toch?
De filosofie achter Zen is verrassend eenvoudig. Alles is een, en u bent alles. Alles is onlosmakelijk met elkaar verbonden. Wederom filosofisch gezwam?
Niet alleen filosofisch, maar gelukkig ook wetenschappelijk. Absoluut vacuüm (niets), bestaat vooralsnog niet, waardoor dus alles om ons heen bestaat uit een grote materiebrij die met elkaar communiceert. Om het verhaal compleet te maken is alle materie ook nog opgebouwd uit hetzelfde ‘elementaire’ deeltje. Dus ‘ik’ ben alles. Vanuit de Zen filosofie kan dus gesteld worden dat ‘ik’ onderdeel ben van de huidige financiële crisis, en omdat ‘ik’ als reactie hierop de hand op de knip hou en de besluit om te gaan bankieren met grootmoeder’s sok, ook nog onderdeel van de hierop volgende recessie. En daar ben ‘ik’ overigens geweldig blij mee. Immers een crisis en recessie is vooral een tijd om te komen tot een innerlijke groei.
Prozac
Maar zo’n innerlijke ‘ik’ crisis is niet goed voor de economie vind men, en zo is antidepressiva een hoeksteen van dezelfde economie geworden. Een ‘ik’ depressie wordt volgens enkele wetenschappers, die klaarblijkelijk voor het avondeten thuis wilde zijn, dan ook veroorzaakt door simpel weg een tekort aan serotonine (een stofje in de hersenen). En zo ontstaat er dan een aardige business met jaarlijks meer dan 6 miljoen recepten en een miljoen Nederlanders die bijvoorbeeld Prozac mogen slikken voor hun avondmaaltijd.
Maar meer dan een wetenschappelijk vermoeden dat zo’n ‘ik’ crisis of depressie wordt veroorzaakt door een tekort aan serotonine is er niet. Recentelijk inzicht wijzen echter meer richting een geestelijk verzet, althans voor een grootdeel van de betrokkenen. Iets wat vanuit de Zen filosofie overigens al eeuwen verteld wordt. Als je maar lang genoeg niet naar je eigen kern luistert, je talenten opzij schuift of niet volwaardig (h)erkent of bijvoorbeeld nooit stil kan staan omdat je het te druk hebt, dan trekt je geest vanzelf aan de bel. Het resultaat van een crisis of depressie is in zo’n geval uiteindelijk innerlijke groei. Althans als je hem aan durft te gaan, en niet wegdrukt met allerlei medicamenten met slechts als doel de ingeslagen weg vooral maar niet te hoeven verlaten. Immers angst, voor het nieuwe, laten regeren is de makkelijkste weg. Natuurlijk kan medicatie gebruikt worden als snelle tijdelijke oplossing om de situatie enigszins te stabiliseren, echter deze dienen dan wel gepaard te gaan met structurele wijzigingen die aan de wens van de ‘geest’ tegemoet komen.
Ik ben het bancaire stelsel
Juridisch gezien is zo’n ‘ik’ en bancaire instelling beiden een entiteit. De ene een natuurlijke entiteit en de andere een juridische entiteit. Gesteld kan worden dat zo’n juridische entiteit, een verzameling is van actieve natuurlijke entiteiten. Oftewel een juridische entiteit kan zich zelf niet besturen en daar zijn dus ‘ikken’ voor nodig. Daarnaast zijn zo goed als alle (volwassen) ‘ikken’ klant, en betrokken bij zo’n bancaire instelling als klant of als belegger. Dit laatste eventueel als omweg via bijvoorbeeld een pensioenfonds die bijna allemaal een financiële positie hebben in bancaire instellingen. Min-of-meer kan gesteld worden dat iedere volwassen financieel betrokken is bij één of meerdere bancaire instelling. Vandaar dat de financiële volumes in deze sector ook zo ‘onmetelijk groot zijn’, en daarmee ook de gevolgen als het een ‘een beetje misgaat’.
Door de opzet van het bancaire stelsel, is er eigenlijk sprak van een grote ‘dominoketen’ van financiële transacties. En uiteindelijk dan ook een mondiale keten van met elkaar verbonden ‘ikken’.
Met recht durf ‘ik’ dan ook te stellen dat ‘ik’ het bancaire stelsel ben. Hetgeen zich dus in het financiële stelsel afspeelt is dus het gevolg van hetgeen ‘ik’ doe en wil. Wijzen naar het graaien topbestuurders door middel van hoge bonussen, ook als de prestatie deze niet rechtvaardigt, of het over crediteren van hypothecaire zekerheden en het daarna ondoorzichtig verhandelen daarvan, is dus uiteindelijk een keiharde afspiegeling van onze eigen handelswijze en/of mentaliteit. Is er een verband tussen zoveel ‘ikken’ die in een individuele crisis zitten en de financiële crisis?
Bestrijding van de financiële crisis
In de afgelopen jaren, de aanloop naar de huidige financiële crisis, zijn er vooral veel nieuwe regels geïntroduceerd waaraan de financiële sector moest voldoen. Daarnaast is het toezicht op deze sector nog nooit zo groot geweest. En toch ging het mis. Al deze nieuwe regels en intensieve toezicht waren niet meer dan symptoom bestrijding. Maar zeg nou zelf, een oppas die je niet vertrouwd laat je bij voorbaat niet op de kinderen passen? Vertrouwen creëer je toch niet met regels ter voorkoming van wantrouwen?
De bestrijding van de huidige crisis en depressie lijkt in de kern erg veel op de wijze waarop deze bij het individu wordt bestreden. Namelijk een pil er in en terug op de oude weg. Zonder dat er gekeken wordt naar de ‘geest’ van deze depressie.
Alleen met kapitaal injecties komen we er niet, immers deze zijn uiteindelijk ook begrenst. Daarnaast lijkt het de vraag of het uiteindelijk een goed idee is om, zoals minister van Financiën Wouter Bos thans lijkt te gaan doen, uitsluitend de noodzakelijke veranderingen te laten doorvoeren door personen uit het ‘old boys network’. Immers de ‘geest’ van deze financiële crisis kan ons weleens een heel ander verhaal willen vertellen. Laten we deze financiële crisis dan ook gebruiken goed naar deze ‘geest’ te luisteren en te handelen.
----
Anthony van der Zwan, werkzaam bij Ordina, schrijft regelmatig over geldzaken, welzijn en talent. Dit artikel is op persoonlijke titel geschreven, en alle uitingen zijn zijn privé mening en hebben niets te maken met zijn werk, werkgever, of andere belangen.
Opperbretel Kelder spreekt
Nu was het woord ’crisis’ in het Grieks gewoon ’kans’, dus dat is niet nieuw, maar een Bos die moet gaan ingrijpen in de Rijksuitgaven wordt een spannend jaar! Dat een kritische noot over de collectieve sector (bijna 50% van het BNP) nodig is, ben ik het met onze Opperbretel wel eens.De politiek heeft zich voorgenomen volgend jaar 222 miljard uit te gaan geven. Dat geld is er niet, zeker niet na de kapitaalinjecties voor de krijtstreeppakken. Linksom of rechtsom, Bos moet óf de belastingen verder verhogen – wat af te raden valt, de besteedbare inkomens moeten juist omhoog – óf bezuinigen. Zelfs een socialistische goedheiligman kan de sigaren uit eigen doos maar een keer uitdelen. Zoals de hoogleraar economie Arjo Klamer terecht constateert: „De kredietcrisis is niet alleen een crisis, maar biedt ook een kans.” Precies: om de bureaucratie eindelijk eens op dieet te zetten.
We wisten het dus al langer!
Zandzakken voor de deur!
De Man van 700 Miljard
Het is de schuld van Prozac
Prozac is een van ’s werelds meest voorgeschreven anti-depressiva; het wordt wereldwijd aan meer dan 54 miljoen mensen voorgeschreven! Op de vraag aan Dr. Helen Fisher of er een verband kan bestaan tussen Prozac en de Kredietcrisis antwoord zij:
"I wouldn't at all be surprised if people taking drugs that elevate their levels of serotonin—which blunt the emotions—make some dumb financial decisions. Our emotions evolved, at least in part, to help us monitor our actions. And serotonin is a neurotransmitter associated with behaviors that might contribute to the temptation of borrowing $501,000 on a $500,000 house.”
Dus voortaan staat op de verpakking van Prozac: Kan uw rijgedrag beïnvloeden. Koop geen huis als u dit medicijn gebruikt.
Bankenende-norm?
Stemmen worden gekocht!
CNN maakte een overzicht van deze bizarre eisen, zoals $100 miljoen voor de bouw van racecircuits en de subsidiering van houten pijlen voor kindertjes die boogschieten. In een wet die bedoeld was om de bankwereld overeind te houden!
Een vertrouwenscrisis begint dus zo
Waarom?
In plaats van $10 miljard slechte hypotheken, zoals Steel had verteld, bleek Wachovia liefst $42 miljard dollar aan waardeloze leningen op de balans te hebben. De CEO zat er dus $32 miljard naast. Waarom? Omdat hij niet weet wat er in zijn bank gebeurt, omdat de systemen van de bank niet werken en hebzucht de overhand heeft gekregen. Hier het verhaal van Mad Money.
Na Fortis volgt ....
Het is wat aanmatigend dat mijn blogs van de afgelopen dagen en jaren (zie hier en hier) dit hebben versneld, maar de arrogantie van ABN-AMRO was 2 jaar terug al onheilspellend genoeg.
In de Volkskrant van vandaag stelt de Duitse econoom Daniel Gros dat andere Europese banken nu kunnen wachten op een nog grotere grote ramp. "En iedereen die een blik werpt op hun balansen kan die zien aankomen. De boeken van Europese reuzen zoals Deutsche Bank, Barclays in Groot-Brittannië en UBS in Zwitserland zijn zo ongezond dat ze in een paar dagen ten onder kunnen gaan. En dan kan niemand ze redden."
Gros wijst op het probleem waar in Europa alle grote banken mee te maken hebben: ze hebben een veel groter tekort aan geld dan Amerikaanse banken, maar ze zijn te groot om te redden. Zo heeft Deutsche Bank voor 2.000 miljard euro uitstaan, oftewel viervijfde van de Duitse economie. Barclays heeft voor 1.640 miljard euro aan verplichtingen, meer dan de Britse economie groot is.
Lees hier het onheilspellende scenario in de Volkskrant en hier een mooi relaas van de New York Times over de Reddingsoperatie van Woutertje Bos; van die belegging is de 1e Mrd. al bijna weer weg!
Er is gelukkig nog 1 verstandige Amerikaan
De Kredietcrisis begint echt op te warmen; waar staan we morgen?
Initially, the TED spread was the difference between the interest rate for the three month U.S. Treasuries contract and three month Eurodollars contract as represented by the London Inter Bank Offered Rate (LIBOR). However, since the Chicago Mercantile Exchange dropped the T-bill futures, the TED spread is now calculated as the difference between the three month T-bill interest rate and three month LIBOR. The TED spread is a measure of liquidity and shows the degree to which banks are willing to lend money to one another. The TED spread can be used as an indicator of credit risk. This is because U.S. T-bills are considered risk free while the LIBOR rate reflects the credit risk of lending to commercial banks. As the TED spread increases, the risk of default (also known as counterparty risk) is considered to be increasing, and investors will have a preference for safe investments.
Nu deze graadmeter snel door de 3 heen is gegaan, staat het hele systeem op omvallen! Fortis sluit vandaag weer lager (€ 5,18) en het einde van Fortis-ABN lijkt nabij:
Ondertussen lijkt Fortis in paniek te raken en heeft nu de 3e CEO in 6 maanden (weer een Belg) en vliegt Nout Wellink versneld terug naar Nederland vanuit Amerika; een bezoek aan Chicago is afgezegd. De Belgische premier Leterme verzekerde net op TV dat de klanten van Fortis niet bang hoeven te zijn voor hun spaarcenten, die zou de regering garanderen.
Voorlopig met z’n allen even heel stil zitten (als je geknipt en geschoren wordt sowieso het beste advies), maar als je meer dan €20.000 bij Fortis hebt staan zou ik het even overboeken naar de Rabo (of zo).
Slow Banking?
Kun je nog tellen, tel dan even mee!
$ 1.314.000.000.000
Dit boek uit voorjaar 2008 zat er nog niet zo ver naast: The Trillion Dollar Meltdown. Waar ik nu zo kwaad over kan worden is dat Anglo-Saxische bonussen zijn betaald aan de lieden die dit veroorzaakt hebben en dat de Rijnlanders (de burgers in de USA) ervoor opdraaien. Bonussen gecasht, banken en verzekeraars genationaliseerd; dat ze in de USA eigenlijk toch een beetje Marxistisch zijn, willen ze denk ik niet horen!
De Kredietcrisis als opwarmertje!
Predatory Lending
1. Onwetendheid (een bank als IKB investeert in financiële constructies, zonder dat men echt weet waar men aan begint)
2. Agressie (Northern Rock leent agressief (tegen lage rente) geld uit dat steeds duurder voor henzelf wordt om te lenen); hier nog even een parodie op Northern Rock:
3. Hebzucht (een rendement van een procent of 4% was voor het management van UBS niet meer genoeg en voor een half puntje meer stapte men in hoog-risicovolle producten);
4. Onvoldoende intern toezicht dat ertoe leidt dat een enkele analist (Jerome Kerviel bij SG) een bedrijf miljarden kan kosten; zoals Nick Leeson recent zei (de man die Barings naar de afgrond bracht): 'ik kon mijn gang gaan want ze wisten niet eens wat de producten waren waarin we handelen' (zie ook onder 1). U weet vast wel wat een CDO, SPV en ABS is!
5. Arrogantie; nog twee dagen voordat ze van de kaart verdwenen hield de top van Bear Stearns vol dat er 'niets aan de hand was met hun kredietpositie'.
Het feit dat de term 'predatory lending' bestaat, moet toch wel een indicatie zijn dat de zaak tot op het bot rot is. Wil je zien wie hoeveel geld kwijt is, kijk dan hier in dit mooie overzicht van FD, of bekijk hieronder de gevolgen voor de beurswaarde van de Top 10 Banken in de USA en Europa:
Het zwartste scenario
Lees ook hier in FD!What might it look like if the government had to lend a hand? Outright nationalization is an unlikely option given that neither the current administration nor the presidential candidates could afford to support such a move in an election year. More likely, the Treasury Department or the Federal Reserve would come in and provide a liquidity backstop, in the form of a loan or guarantee to bondholders that they will be paid. Fannie and Freddie could even do a preferred stock deal with the government, much like the deal forged by Citigroup with the Abu Dhabi Investment Authority, says Egan.
That would allow officials the ability to argue that they weren't bailing out the companies, but rather making an investment that would pay off in the long run.Mason has a diffferent twist on a possible intervention. If either were to face insolvency, he says the government should purchase a large voting block of equity in the institution and use that as a tool to eliminate any dividends, replace officers and manage the firms back to solvency.
"But [a rescue] would be a political situation, so it would be messy," says Mason. "Fannie and Freddie would fight against having officers replaced. They would want to keep the dividend." The doomsday scenario could cost taxpayers more than $1 trillion, says the S&P report. The report went so far as to say that a government bailout of Fannie or Freddie could force the agency to lower its rating on the creditworthiness of the United States.
