Nederland anno 2010
words are in contradiction to facts.
(Napoleon)
Moest hieraan denken toen ik de krant opensloeg en las over Nederland anno 2010 en het ‘allochtonenverbod’ van de PVV in het Haagsche voetbal.
Passie is ....
De afgelopen week was ik in het Louvre in Parijs en verbaasde me werderom over de ‘grandeur’ van alles; iets daarvoor stonden we in de Dome des Invalides bij het graf van Napoleon en zei mijn zoon van 10: ‘wat een grote kist voor zo’n klein mannetje’.
En toch pakt zijn geschiedenis je; net zoals het ooit Martin Bril pakte, die over zijn passie in het boek ‘De Kleine Keizer’ zei:
De paradox van passies als deze is dat je enerzijds volledigheid wilt bereiken en anderzijds al bij aanvang weet dat zoiets onmogelijk is. Dat je er desondanks aan begint, is iets wat je later niet meer kunt verklaren. Misschien is het juist de onuitputtelijkheid die Napoleon zo fascinerend maakt. Je kunt er een heel leven mee toe, en dat is op een bepaalde manier geruststellend. Je bent thuis, zal ik maar zeggen, en je kunt ook altijd op stap. Het is leven in een verhaal. Alsof je eigen verhaal niet voldoende zou zijn.
En wat overkomt mij? Na het Louvre en de Dôme vorige week, gaan we in juli naar Elba!
Is passie het begin van ‘gekte’?
Een passie voor Napoleon
Zo ook Martin Bril (journalist, schrijver) die jarenlang achter alles aanreisde wat met Napoleon te maken heeft en dat opschreef in een mooi boekje: 'De Kleine Keizer'. Dat boekje is hier om twee redenen relevant; allereerst is het een vermakelijk boekje waaruit de passie (en kennis) spat en ten tweede omdat de Kleine Keizer een mooie opwarmer is voor het boek van Adam Zamoyski '1812', dat als literatuur over Leiderschap en Strategie niet mag ontbreken. Dit is de link naar een mooie recensie over 1812; een 'moetje' om te lezen.
Uit een interview met Martin Bril:
Je bent bezig met een boek over Napoleon. Wat voor een boek gaat dat worden?
“Het is een compilatie van stukken en teksten; reisverhalen, anekdotes, essays, moppen, noem maar op. Het wordt een volledig hybride boek eigenlijk, met van alles door elkaar heen. Noem het een uit de hand gelopen hobby.”
Waar komt die fascinatie voor Napoleon vandaan?
“Ik kocht ooit een Penguin-uitgave over Napoleon, van Paul Johnson. Daarmee begon het. Niet lang daarna bestelde ik op Amazon The Military Campaigns of Napoleon, een weergaloos goed boek. Toen ik dat uit had, begon de Tweede Golfoorlog en viel me eigenlijk pas op hoe ver deze man zijn tijd vooruit was. Veel van wat de Amerikanen en Engelsen in Irak deden, zou je Napoleontische strategieën kunnen noemen. De manoeuvre derrière bijvoorbeeld, waarbij je de vijand in de rug aanvalt.
Daarnaast is er de persoon Napoleon, die ik razend interessant vind. Er zitten hele boeiende aspecten aan dat mannetje. Je hebt bijvoorbeeld een jonge Napoleon en er is de oude Napoleon. De jonge is een beetje rock ’n roll, slank, met lang haar. De oude is een dikke parvenu. Dat verschil boeit me. Maar ook zijn vrouwen, zijn opleiding en zijn latere grootheidswaanzin, met die rare hofhouding van hem.”
Herken je iets van jezelf in hem?
“Helemaal niets. Echt helemaal niets. Maar hij houdt me wel bezig. Het is pure fascinatie. Ik kan ook niet normaal door de Damstraat lopen zonder te denken aan het voorval met de koets. Hoe hij daar ooit werd opgehouden door een paar putjesscheppers, die een put aan het legen waren, en toen uit woede over die putjesscheppers heen is gereden. Zo zijn er veel meer plaatsen die op de een of andere manier aan hem herinneren. Ik ben ook op bivak geweest, met van die mannen in wollen uniform. Die liggen dan drie dagen lang bij een houtvuur in een nat weiland. Compleet met hoeren en soep en zo. Lekker Napoleontje spelen. Het is een soort gekkigheid.”