Tegenwoordig roept iedereen dat 'open innovatie' de nieuwe sleutel tot succes is. Maar al in 1714 riep het engelse parlement, in een prijsvraag, het publiek op om mee te denken over een apparaat dat altijd de exacte locatie van een schip op zee kon aangeven. De (voor mij) enigszins onbekende John Harrison won deze prijsvraag en het voor die tijd al astronomische bedrag van 20.000 pond! Bijna 300 jaar later blijkt uit onderzoek (HBR 85, 5 blz. 30) dat deze manier van werken (toen en nu) zeer succesvol kan zijn. Op grond van analyse van data van Innocentive blijkt dat in veel gevallen hulp van buiten een doorbraak in onderzoek kan betekenen. In 30% van de gevallen waarbij de eigen onderzoekers vastzaten, kon met hulp van onderzoekers/individuen 'van buiten' het probleem alsnog worden opgelost.

Wat blijkt uit de Innocentive data:
1. de vraag/het probleem moet in een brede en diverse (qua expertise) groep worden uitgezet;
2. het helpt om er een prijsvraag van te maken, maar dat, alleen, is niet genoeg;
3. samenwerking tussen onderzoekers van binnen en buiten is nodig om uiteindelijk de precieze oplossing te bepalen.

Oftewel open innovatie werkt (zoals ook Philips recent toegaf: 'niet alle slimme mensen werken bij ons' ), maar is niet nieuw.

Tags: OpenInnovatie | Geschiedenis