Wat een kolerekrant die Telegraaf!
Op zaterdag weer vette koppen over
‘Marokkaans
straattuig’.
Geen wonder dat 1/3e van
Nederland PVV stemt als je je laat leiden
door de koppen in deze krant.
Zogenaamd Marokkaans straattuig gooide
eieren naar Joodse voorbijgangers en de
Politie deed (weer) niks (aldus de
Telegraaf op zaterdag jl.).
Wat blijkt nu?
Het gaat om baldadigheid van
Joodse jongens naar
Joodse jongens:
Maar ja dat bericht staat op bladzijde 45
van diezelfde krant en zover komt de
gemiddelde PVV-stemmer niet!
We zijn allemaal bang voor bijna niks en de
media (althans de Telegraaf) wakkeren
lekker de angst aan.
We leiden aan gevoelsonveiligheid!


Waar het over had moeten gaan is dit
schrikbarende beeld van een buitenland dat
op het punt van instorten staat; als je
hiernaar kijkt was Griekenland slechts de
amuse (klik op figuur voor vergroting):



En toch vinden
we het steeds onveiliger. Kennelijk is er
dus zoiets als ‘gevoels-veiligheid’ en
‘echte veiligheid’.
Ik heb het vermoeden dat we onszelf die
angst (laten) aanpraten door de op TV
voorbijtrekkende schreeuwerds en politieke
partijen die wel-varen bij dit gevoel van
de burger. Als je maar vaak genoeg iemand
op TV ziet roepen dat het zo onveilig is,
ga je het wellicht nog geloven ook. Nooit
heb ik een journalist horen vragen waarom
die persoon dat vindt en waar dat op
gebaseerd is; waarschijnlijk papagaait die
geïnterviewde weer een andere papagaai na!
Ik moest even denken aan een slaap-feestje
van mijn dochtertje laatst: er begon één
meisje te roepen dat ze bang was en voordat
je het wist waren ze allemaal bang.
Waarvoor wist niemand, maar het was eng.
Als we nou allemaal eens ophouden met te
roepen dat het onveilig is en de media
stoppen met van elk incident een heel item
te maken, zijn we over 5 jaar over onze
angst heen. Kijk naar dit prachtige verhaal
van Frans Timmermans ‘Be like Jack
Sparrow’ en nooit meer bang zijn!


Deze beelden
van het Holi-Festival (hier
ook) deden me
realiseren dat we morgen vooral moeten
stemmen en kiezen voor pluriformitiet,
duurzaamheid en onderling vertrouwen.

Maybe one day when I can move along
Maybe someday when you can hear this song
You won't let it slip away
4 AM forever
Voorlopige conclusie: een vechter, een
bijter, een doorzetter, of is het
machtswellust met mager leiderschap dat
deze reeks veroorzaakt?
In HBR een mooi rijtje
met eigenschappen van leiders, maar de
mooiste in dat lijstje vind ik:
‘Remember that when criticism is
difficult to accept, there is probably
some truth to it.’
Vaak hoorden we dat er geen regie was van
JP en dat werd door hem dan weer in alle
toonaarden ontkend; maar zou er
toch wat inzitten? Maar ik zie toch meer
een zwak leider die ook geen
leervermogen lijkt te hebben. Lees ook
de mooie column van Martin Hoorn over JP!