Richard Ryan laat in een artikel in USA Today zien dat we in het weekeinde gelukkiger zijn en dat komt niet omdat we dan aan het recreëren zijn, maar omdat we een gevoel van ‘autonomie en zinvolle relaties hebben’. Op zaterdag en zondag ‘there’s more connection with other people and more self-direction’.

Maar als dat de reden is, waarom lukt dat dan niet op maandag tot en met vrijdag? Kennelijk hebben we dan geen gevoel van autonomie en hebben we geen zinvolle verbinding met collega’s. Mijn stelling zou ook zijn dat gelukkigere mensen door de week ook productiever zijn. Dus tel uit je winst; een bewijs dat meer Rijnlands sturen tot meer duurzaam resultaat leidt!

En ’self-direction’ in een zakelijke context werkt het beste als iedereen een goed beeld heeft van ‘hoger doel’ dat de organisatie nastreeft of zoals Nikos Mourkogiannis het noemt een ‘purpose’ heeft:

Tags: Geluk | Passie | Rijnlands | Purpose

Vandaag is een dag die gemengde gevoelens oproept rond het thema leiderschap; de Franse captain leidt zijn team naar het WK door overduidelijk de spelregels te schenden en de grijste muis van Europa wordt ‘President’.

In mijn recente lezing over leiderschap (zie hier) had ik het over de vier aspecten van Leiderschap:

• Purpose (een doel hebben; wat wil je bereiken?)
• Values (je innerlijke waarden: hoe wil je je doel bereiken?)
• Energy (kun je energie mobiliseren; willen mensen je volgen?)
• Conscience (geweten: streef je het moreel goede na?)

Hoewel ik het dossier van beiden niet helmaal ken lijkt het mij dat Thierry Henry in ieder geval op Values en Conscience ‘nat’ gaat (al heeft hij wel toegegeven dat het hands was, maar hij heeft ‘geen spijt’) en lijkt Herman van Rompuy vooral gekozen te zijn omdat hij niet echt een doel (als in Purpose; Nikos Mourkogiannis) lijkt te hebben en al helemaal niet weet te ‘energizen’. Vandaag was een Belgisch journalist op Radio 1 die vertelde dat Herman vooral de man is die de boot op zijn plek weet te houden en juist alle energie (die er in België genoeg was om het land te laten splijten) in de kiem weet te smoren. Dat is waarschijnlijk wat Angela Merkel en Nicholas Sarkozy willen; Tony Blair was te veel een rivaal.

Wellicht hebben Thierry en Herman beiden de hand van God?

Tags: Leiderschap | Purpose

Het boek Purpose van Nikos Mourkogiannis staat al jaren hoog in mijn lijstje van goede boeken; steeds vaker kom je het woord 'purpose' (doelgericht, doelmatig, 'een doel hebbend') tegen, zo ook recent bij Dan Pink.

Vandaag viel bij mij het kwartje dat Purpose meer is dan 'een doel' hebben; het is bijna iets holistisch, iets spiritueels, zoiets als een 'hoger doel' hebben, waarmee een volk of organisatie gemobiliseerd kan worden.

Zo leidde de speech van JFK tot een 'spirit' in de USA waardoor het (mede) mogelijk was om een man op de maan te zetten:

'We choose to go to the moon. We choose to go to the moon in this decade and do the other things, not because they are easy, but because they are hard, because that goal will serve to organize and measure the best of our energies and skills, because that challenge is one that we are willing to accept, one we are unwilling to postpone, and one which we intend to win, and the others, too.'

De vraag die opkomt is wat het 'hogere doel' van diverse organisaties nu echt is?

Tags: JFK | Purpose

Ik ben altijd al sceptisch geweest over veranderkundige methoden waarbij er gevingerverfd gaat worden of waar contact met de aard-energie voor nodig is; helemaal eng wordt het als er klankschalen en wierrook bij nodig zijn. Veranderen dient een bedrijfskundig doel en moet vooral doelgericht en doelmatig zijn! Wat van deze Rabo-dag het doel en de doelmatigheid is kan ik niet achterhalen:

Als ik zou bankieren bij de Rabobank, wist ik het wel; wegwezen! Ze kijken alsof ze het echt leuk vinden. Wie is die man op het toneel? Joepie van Klanklichaam is zijn naam.

Tags: RaboBank | Purpose | Adviesvak | Humor

Een aardig boek is zojuist verschenen, The Leaders We Deserved (and a Few We Didn't), van Professor Alvin S. Felzenberg (Universiteit van Pennsylvania). In dit boek gaat Felzenberg niet simpel de rijtjes af van grootste successen (Lincoln?) en mislukkingen (Bush Jr.?), maar onderzocht de kwaliteit van alle Amerikaanse presidenten in een aantal categorien: karakter, visie, competentie, buitenlands beleid, economische politiek, mensenrechten en 'nalatenschap'. En wat blijkt? Degenen die het best overall scoren blinken op de volgende aspecten uit:

• Een helder doel voor ogen hebben ('Purpose'): “Nearly all presidents who earned a rating of great or near great articulated specific goals that they wanted to achieve as president.”

• Tegenslag is een leermoment: “All of he great and near great presidents emerged from conflicts and disappointments they encountered stronger and more resilient ten they had before. This is what made their previous ordeals transformative. All regarded these adversities as learning experiences, however painful. None emerged from such setbacks regarding themselves as victims. None were known to complain or whine—at least out loud or in public—about their private misfortunes.”

• Brede levenservaring: “Most great and near great presidents had multiple occupations, not all of them in politics, before coming president. Through the depth and breadth of their experiences, successful presidents learned how to relate to people in all walks of life.”

• Een natuurlijke nieuwsgierigheid: “Great of near great presidents remained curious all their lives about the world around them and about the cause of the problems they were called upon to solve.”

• Sterk gevoel voor integriteit: "Look for honesty (“doing what one said he would do, or explaining why unforeseen circumstances necessitated a different course”), courage (‘meeting adversity head-on, often at political or personal risk”), and integrity (“placing the interests of one’s office and one’s country ahead of personal convenience or interests, or those of one’s associates”)."

• Bescheidenheid: “Although confident in their abilities, successful presidents held their egos in check. All great and near great presidents understood that they would receive the credit for the achievements of their subordinates. For this reason they strove to find outstanding ones…including on occasion, former rivals and members of the opposition party.”

Klinkt als Mourkogiannis (Purpose) meets Collins (Good to Great) meets Peters (In search of Excellence). Is het dan toch waar?

Tags: Leiderschap | Purpose | GoodtoGreat | TomPeters | JFK