
Nu zal het vast bij ons niet zo erg zijn
maar als je de Telegraaf als
serieuze nieuwsbron gaat gebruiken,
geloof je vanzelf dat je in Gouda niet
meer kunt komen. De ‘fear-mongers’ varen
er wel bij! Schud je angst af en ga naar
buiten.

En toch vinden
we het steeds onveiliger. Kennelijk is er
dus zoiets als ‘gevoels-veiligheid’ en
‘echte veiligheid’.
Ik heb het vermoeden dat we onszelf die
angst (laten) aanpraten door de op TV
voorbijtrekkende schreeuwerds en politieke
partijen die wel-varen bij dit gevoel van
de burger. Als je maar vaak genoeg iemand
op TV ziet roepen dat het zo onveilig is,
ga je het wellicht nog geloven ook. Nooit
heb ik een journalist horen vragen waarom
die persoon dat vindt en waar dat op
gebaseerd is; waarschijnlijk papagaait die
geïnterviewde weer een andere papagaai na!
Ik moest even denken aan een slaap-feestje
van mijn dochtertje laatst: er begon één
meisje te roepen dat ze bang was en voordat
je het wist waren ze allemaal bang.
Waarvoor wist niemand, maar het was eng.
Als we nou allemaal eens ophouden met te
roepen dat het onveilig is en de media
stoppen met van elk incident een heel item
te maken, zijn we over 5 jaar over onze
angst heen. Kijk naar dit prachtige verhaal
van Frans Timmermans ‘Be like Jack
Sparrow’ en nooit meer bang zijn!

Maybe one day when I can move along
Maybe someday when you can hear this song
You won't let it slip away
4 AM forever
Helaas heeft de
crisis (zakelijk) te hard toegeslagen om
live bij TED aanwezig te kunnen zijn dit
jaar, maar gelukkig zijn er sites die
live-bloggen en veel twitteraars vanuit de
USA; zo bleek vandaag Jake Shimabukuro
aanwezig te zijn. Jake is een ukelele
virtuoos (ja die bestaan!) en dan niet
zo lullig bespeeld als Niko Haak dat ooit
deed (je wordt ouder pappa, dat je
uberhaput Niko Haak kent), maar hij
bespeelt dit vergeten instrument op een
geniale manier:
Het verhaal van Dijkgraaf bij
TEDxAmsterdam had ongeveer dezelfde
strekking:
Was gisteren met zo’n 400 anderen de
gelukkige deelnemer aan TEDxAdam het event
dat ‘in lijn’ met TED in de USA de
wereld wil helpen verbeteren door ‘het
verspreiden van ideeën die het waard
zijn’. En dat waren ze; de verhalen
waren bijzonder met oa Mabel van
Oranje over ‘leiderschap’ (we
often over-estimate what we can do in
the short term, but we often
under-estimate what we can achieve in
the long run) en een prachtig
verhaal van minister Frans Timmermans
tegen de ‘makelaars van angst’ (keek u
mee heer Wilders?) in onze maatschappij.
Voor mij was het verhaal van Rabbijn Soetendorp het
emotionele hoogtepunt van de dag; het
Charter voor Compassie kwam hier al
eerder voorbij! Soms was het zwaar kraken
in de bovenkamer: vooral bij Wubbo Ockels
over ‘tijd als menselijk antwoord op
zwaartekracht’ en Robbert Dijkgraaf
over ‘zwarte energie en de oorsprong van
het heelal’:
hij wees op de ontnuchterende conclusie dat
ons sterren- en planetenstelsel maar vier
procent van het heelal vormen. De
resterende 96% procent is ‘lege ruimte.’
Maar die lege ruimte is eigenlijk levend
met protonen en andere deeltjes die
spontaan ontstaan en weer verdwijnen. De
lege ruimte breidt zich uit, steeds
sneller.
The future of the universe is literally
dark.
Gelukkig hebben we daarvoor nog wel even
(een paar miljard jaar of zo).
Een geweldig slot was daar voor Bjarke Ingels, een jonge
Deense architect, die de wereld bestormt
met zijn talent, humor en energie:
De vraag die steeds
nadrukkelijker blijft hangen: wat doe je
zelf eigenlijk?

Hier de integrale tekst:
Het principe van compassie of mededogen
ligt ten grondslag aan alle religieuze,
ethische en spirituele tradities; steeds
opnieuw wordt daarmee een beroep op ons
gedaan alle anderen te behandelen zoals wij
zélf behandeld willen worden. Compassie is
onze drijfveer om ons onvermoeibaar in te
zetten voor het verzachten van het leed van
onze medeschepselen, om terug te treden uit
het middelpunt van onze wereld en een ander
voor het voetlicht te plaatsen, en om recht
te doen aan de onschendbare heiligheid van
ieder mens en een ieder, zonder enige
uitzondering, te behandelen met volstrekte
waardigheid, gelijkheid en respect.
Daarbij hoort tevens de opdracht om er
zowel in het openbare als in het
privé-leven voor te waken geen enkele vorm
van leed te veroorzaken. Door gewelddadig
te handelen, door de kwaliteit van het
leven van een ander te verslechteren, door
de grondrechten van die ander te misbruiken
of te ontkennen, en door haat te zaaien met
laatdunkende uitingen over anderen - zelfs
over onze vijanden - doen wij de
menselijkheid die wij allen met elkaar
delen geweld aan. Wij erkennen dat wij er
niet in zijn geslaagd een leven te leiden
vervuld van compassie en dat sommigen uit
naam van hun religieuze overtuiging het
totale menselijke leed zelfs groter hebben
gemaakt.
Daarom roepen wij iedere man en vrouw op om
~ compassie opnieuw te maken tot de kern
van moreel handelen en van religie ~ terug
te keren naar het oude principe dat iedere
interpretatie van geschriften die aanzet
tot geweld, haat of minachting geen enkele
legitimiteit heeft ~ garant te staan voor
de verstrekking van correcte en
respectvolle informatie over andere
tradities, godsdiensten en culturen aan
jongeren ~ positieve waardering van
culturele en religieuze verscheidenheid te
stimuleren ~ bij te dragen aan medeleven,
gebaseerd op kennis, voor het leed van alle
mensen, ook van hen die wij als onze
vijanden zien.
Het is van wezenlijk belang dat wij
compassie in onze gepolariseerde wereld
maken tot een duidelijke, lichtende en
dynamische kracht. Indien compassie is
geworteld in principiële vastbeslotenheid
om uit te stijgen boven egoïsme, kan zij
politieke, dogmatische en religieuze
grenzen slechten. Als product van onze
wezenlijke afhankelijkheid van elkaar,
speelt compassie een fundamentele rol
binnen menselijke relaties en bij een
volwaardig mensdom. Compassie voert naar
verlichting en is onmisbaar voor het
realiseren van een eerlijke economie en een
harmonieuze wereldgemeenschap die in vrede
leeft met elkaar.
Hier de PDF.

Zijn verhaal
staat als een huis! Dan Pink biedt ook (zie
bij minuut 12:44) een richting waar het dan
wel om moet gaan, om prestatieverbetering
te bevorderen:
Gelukkig is er nu een
VN-tribunaal dat de slachting (met tussen
de 1,5 en 2 miljoen slachtoffers op een
bevolking van 7 miljoen!) aan de kaak stelt
en de schuldigen straft. Het verhaal over
de moeder van Sophal Ear
is een
bron van inspiratie voor ons allen:
Heel anders is
de moderne variant waarbij Succes volgens
Richard St. John een
continu proces is van: passie, hard
werken, focus, 'een pushy moeder', veel
ideeen, continue verbetering, een
attitude van dienstbaarheid en
volhardendheid:
Op TED
heeft het maatschappelijke en
milieuverantwoorde virus me goed te
pakken gekregen (rijdt nog niet in een
A-label, maar binnenkort wel). Op TED
was Yann Arthus met zijn
film ‘Home’; je kunt hem
hier bekijken in HD
op YouTube en hieronder ‘The Making of
...’:
Kijken en naar zo veel
mogelijk mensen verspreiden!
Hier Seth Godin aan het woord:







En allemaal vanwege Darwin-jaar en het
ontstaan van de evolutieleer.




Simpel gezegd
staat hier:
Dan is ons
geluk (Exp.Value) de resultante van ‘de
kans op de toename (van ons geluk)’ maal de
‘waarde van de toename (van ons geluk)’.
Klinkt simpel en zouden we toch goed in
moeten zijn denk je! Waarom gaat het dan
(bijna) altijd mis met ons geluk (en een
businesscase denk ik dan ook maar)? Dat
komt omdat we slecht zijn in het inschatten
van onze kansen en altijd slecht kunnen
schatten wat ons verwachte resultaat is. Op
een prachtige manier laat hij ons zien en
voelen dat we daar inderdaad slecht in zijn
als mens:
Ook een mooi
uitgangspunt voor een film van M. Night
Shyamalan:
Maar ook naar
Jamie Cullum, Nandan Nilekani, Barry
Schwartz en Rosamund Zander. Na terugkomst
gaan we hier weer veel inspiratie uit
putten en antwoord vinden op de vraag:
‘Waar moet het heen; wat is de bron van
Inspiratie voor de volgende 10 jaar’?
Kennelijk heb ik niet genoeg
te kiezen, want voel me wel
gelukkig!

Hoe het
werkt weet je ook niet, maar wellicht helpt
dit (een beetje):

