Chief Happiness Officer
Was ik vorige week zelf nog op TEDxAdam, waar voor mij de hoogtepunten Rogier van der Heide en Calefax waren, komt plotseling TEDxCopenhagen voorbij met de enige echte en onvolprezen Chief Happiness Officer, Alexander Kjerulf met een heerlijk verhaal over arbejdsglæde:
Gekke Geert en het grote Ongelijk
De studie concludeert overtuigend (en wetenschappelijk valide) dat er geen sprake is van radicalisering binnen de salafistische gemeenschap in Nederland en dat zij geen bedreiging vormt voor de Nederlandse democratie. Salafistische organisaties vormen eerder nog een buffer doordat zij geweldscomponenten afkeuren. Radicalisering in de zin van de actieve bereidheid om geweld te gebruiken vindt dan ook plaats buiten de salafistische organisaties.
Van de verschillende stromingen in het salafisme, blijken politieke salafi's in Nederland het meest zichtbaar. Zij zijn politiek en maatschappelijk geëngageerd en voorstander van vernieuwingen die ten goede kunnen komen aan de geloofsgemeenschap. Predikers wijzen geweld af en streven niet naar invoering van de Sharia (strenge moslimwetten) in Nederland. Uit het veldwerk onder de salafistische gemeenschap doemt een beeld op van een ‘gewone' orthodoxe beweging en is er geen indicatie te vinden voor radicalisering.
Uit de survey blijkt dat 8 procent van de Nederlandse Moslims als streng orthodox kan worden gezien en gevoelig is voor salafisme, wat gelijk staat aan zo'n 53.000 mensen. Streng orthodoxen blijken niet gevoelig voor extremisme en neigen niet tot politiek activisme. Ze hebben niet de neiging om te handelen, maar om passief te ondersteunen. Wel gaat een hogere mate van orthodoxie samen met een grotere geweldslegitimatie en een theocratisch ideaal.
Dus Geert zeg nou zelf, toch een groep met een angstpsychose? Is Geert toch de ‘fearmonger’ van Frans Timmermans:
Ook zo bang?
In Nederland is er iets vergelijkbaars aan de hand; we schreeuwen dat het onveilig is we roepen om (nog) meer blauw op straat.
En natuurlijk worden er juweliers in Almere overvallen (maar waar niet?) en is dat niet te vergoeilijken, maar objectief gezien daalt de door burgers ondervonden criminliteit in Nederland al jaren (uit CBS blz 55):
En toch vinden we het steeds onveiliger. Kennelijk is er dus zoiets als ‘gevoels-veiligheid’ en ‘echte veiligheid’.
Ik heb het vermoeden dat we onszelf die angst (laten) aanpraten door de op TV voorbijtrekkende schreeuwerds en politieke partijen die wel-varen bij dit gevoel van de burger. Als je maar vaak genoeg iemand op TV ziet roepen dat het zo onveilig is, ga je het wellicht nog geloven ook. Nooit heb ik een journalist horen vragen waarom die persoon dat vindt en waar dat op gebaseerd is; waarschijnlijk papagaait die geïnterviewde weer een andere papagaai na!
Ik moest even denken aan een slaap-feestje van mijn dochtertje laatst: er begon één meisje te roepen dat ze bang was en voordat je het wist waren ze allemaal bang. Waarvoor wist niemand, maar het was eng.
Als we nou allemaal eens ophouden met te roepen dat het onveilig is en de media stoppen met van elk incident een heel item te maken, zijn we over 5 jaar over onze angst heen. Kijk naar dit prachtige verhaal van Frans Timmermans ‘Be like Jack Sparrow’ en nooit meer bang zijn!
Size does matter!
Het verhaal van Dijkgraaf bij TEDxAmsterdam had ongeveer dezelfde strekking: