Je pensioen als gokspel
24 • 06 • 2011 Categorie: Irritatie
Al eerder schreef ik over de oneerlijke verdeling van lasten naar de zwaksten (werknemers), maar nu ontstaat er ook nog eens een legale basis voor pensioenfondsen om te gaan gokken met uw en mijn centen!
Volgens het akkoord mogen pensioenfondsen straks namelijk in plaats van de rekenrente, het (hogere) beleggingsrendement gebruiken om toekomstige verplichtingen te verdisconteren.
Dat klinkt als oersaai, technisch gedoe, maar kan over twintig jaar het verschil uitmaken tussen wel of geen pensioen. Kocken heeft zitten rekenen en levert de harde cijfers dat er iets behoorlijk mis is met het pensioenakkoord. Er zitten twee grote nadelen aan de berekeningswijze van het pensioenakkoord:
1. Onderdekking of andere ongewenste slechte resultaten kunnen worden weggepoetst door de asset allocatie risicovoller te maken en daarmee het verwachte rendement in de disconteringsvoet te vergroten. Dit betekent per direct een hogere dekkingsgraad en, als de dekkingsgraad een maat is voor gezondheid, betekent meer risico nemen dus per direct een verbeterde gezondheid.
Het voorstel is zeer contrair aan de vigerende accountingprincipes in de wereld, waarbij asset mix veranderingen geen of zeer beperkte invloed hebben op vermogen.
2. Ditzelfde effect verschaft niet alleen de mogelijkheid slechte prestaties legaal weg te poetsen, maar geeft tevens een prikkel tot risicoverhoging. In ieder ander systeem leidt risicoverhoging tot hogere kapitaaleisen bij hetzelfde kapitaal. In dit systeem wordt op unieke wijze de mogelijkheid geboden meer solvabiliteit (kapitaal) te creëren (en dus hogere dekking) door risico’s te verhogen. Hiermee is het voorstel tevens contrair aan solvabiliteitsregels van Basel III en Solvency II.
Als de dekkingsgraad van een pensioenfonds daalt – zoals vorig jaar voor bijna alle fondsen het geval was – dan kan zo’n fonds dat met een simpele verandering van de beleggingen oplossen. Gewoon wat risicovoller beleggen, wat meer geld in aandelen, wat minder in obligaties. Wat offensieve derivaten kopen, de defensieve juist verkopen. Dan gaat direct het verwachte rendement omhoog, want meer risico is meer gemiddeld rendement. En omdat de toekomstige verplichtingen (dus de vraag of er genoeg in kas zit om de jongeren straks een pensioen te kunnen uitkeren) met dat hogere rendement wordt verdisconteerd, gaat direct de dekkingsgraad direct omhoog. Een pervers systeem, want nergens wordt rekening gehouden met het feit dat er nu ook grotere tegenvallers mogelijk zijn.
Ik denk dat mevr. Jongerius dit niet volgt (helaas), maar ook van onze Tweede-Kamerleden heb ik nog maar bar weinig commentaar gehoord. Wat vinden zij van deze idiote prikkel om nog meer risico te nemen? Wat is hun mening over de buitengewoon curieuze manier waarom de vakbonden het pensioen van jong, werkend Nederland te grabbel gooit?
Gelukkig is er één vakbond (AbvaKabo) die tegendraads is; misschien ga ik lid worden!
Gekke Geert en het grote Ongelijk
16 • 10 • 2010 Categorie: Irritatie
De studie concludeert overtuigend (en wetenschappelijk valide) dat er geen sprake is van radicalisering binnen de salafistische gemeenschap in Nederland en dat zij geen bedreiging vormt voor de Nederlandse democratie. Salafistische organisaties vormen eerder nog een buffer doordat zij geweldscomponenten afkeuren. Radicalisering in de zin van de actieve bereidheid om geweld te gebruiken vindt dan ook plaats buiten de salafistische organisaties.
Van de verschillende stromingen in het salafisme, blijken politieke salafi's in Nederland het meest zichtbaar. Zij zijn politiek en maatschappelijk geëngageerd en voorstander van vernieuwingen die ten goede kunnen komen aan de geloofsgemeenschap. Predikers wijzen geweld af en streven niet naar invoering van de Sharia (strenge moslimwetten) in Nederland. Uit het veldwerk onder de salafistische gemeenschap doemt een beeld op van een ‘gewone' orthodoxe beweging en is er geen indicatie te vinden voor radicalisering.
Uit de survey blijkt dat 8 procent van de Nederlandse Moslims als streng orthodox kan worden gezien en gevoelig is voor salafisme, wat gelijk staat aan zo'n 53.000 mensen. Streng orthodoxen blijken niet gevoelig voor extremisme en neigen niet tot politiek activisme. Ze hebben niet de neiging om te handelen, maar om passief te ondersteunen. Wel gaat een hogere mate van orthodoxie samen met een grotere geweldslegitimatie en een theocratisch ideaal.
Dus Geert zeg nou zelf, toch een groep met een angstpsychose? Is Geert toch de ‘fearmonger’ van Frans Timmermans:
Gele wereld
19 • 04 • 2008 Categorie: Inspiratie
Recent gaven collega Rob van Kerpel en ik een succesvolle Masterclass 'Change in 1/2 Day' met daarin oa het kleurendenken van Leon de Caluwe:
De dag erna stuitte ik op deze foto die het 'geeldenken' wel een heel bijzondere betekenis geeft (na 18.000 geeltjes van Post-It heb je dit resultaat):
Er gloort hoop
06 • 02 • 2008 Categorie: Inspiratie | Informatie
Academici nemen het vaak niet zo nauw met hun eigen academische standaards en dat maakt hun kritiek op consultants hypocriet. De adviesbenadering van consultants leidt vaak tot geloofwaardiger en evenwichtiger uitkomsten. Zelf een afgestudeerd econoom én filosoof zegt hij in de Staatscourant:
“Wat deze conclusies des te pijnlijker maakt, is dat academici volgens Bouwmeester vaak een hooghartige houding aannemen ten opzichte van de beroepsadviseurs. 'Ze verklaren het succes van consultants door hun retorische talent, de strakke pakken en overweldigende PowerPoint-presentaties. De toonzetting is daarbij vrij heftig, vooral als je vergelijkt hoe consultants over academici praten. Hun kritiek is milder verpakt, maar komt erop neer dat zij het echte werk doen, terwijl wetenschappers vooral praten. .... Ik kan er niets anders van maken als ik zie hoe ze (academici - PvdM) zich presenteren op het gebied van bijvoorbeeld neutraliteit, en hoe ze daar vervolgens uitvoering aan geven.”
Dus voortaan een adviseur inhuren met een half been in de wetenschap, lijkt mij!
De Dikke Roker
11 • 12 • 2007 Categorie: Inspiratie
