Nu het onzekere tijden blijven, is de vraag interessant of we harder of slimmer gaan werken als we weten dat onze baan op de tocht staat. En wat blijkt, we gaan harder werken (ziet er kennelijk beter uit) en minder creatief worden (wordt kennelijk als misbaar ervaren).

Dat zegt iets over hoe we geconditioneerd zijn door ‘management’. We hebben dus liever domme, harde werkers, dan types die zo nu en dan een vraag stellen of bedenken hoe het beter kan. Jammer.

Taken together, these studies suggest that job insecurity may have adverse effects on creativity, yet moderately beneficial effects on productivity. Results are interpreted in light of the increasing prevalence of job insecurity and organizational downsizing in today's workplace.

Source: "Productivity, counterproductivity and creativity: The ups and downs of job insecurity" from Journal of Occupational and Organizational Psychology, Volume 80, Issue 3, pages 479–497, September 2007

Tags: Wetenschap | Management | Leiderschap | Arbeidsrelatie | Economie

Schrijf op je voorhoofd een hoofdletter E (mag denkbeeldig met je wijsvinger, hoeft niet met een pen). Vraag aan een ander om voor je te staan als je dat doet. Als je klaar bent vraag je deze persoon of de letter E leesbaar was (voor hem / haar) of in spiegelbeeld. De uitkomst zegt iets over je persoonlijkheid!

Wat blijkt namelijk uit onderzoek van Adam Galinsky van Kellogg University: mensen die de E leesbaar voor de ander schrijven, zijn empatisch(er) en mensen met macht schrijven de E leesbaar ‘voor zichzelf’, of anders gezegd hebben een tekort aan empathie.

En laat empathie nu net iets zjn dat je niet zo maar kunt ‘inkopen’ en dat in veel gevallen de kwaliteit is die ervoor zorgt dat anderen je leiderschap accepteren.

En let op: mensen gaan weg bij een organisatie vanwege hun baas niet de organisatie zelf!

Tags: Leiderschap | Wetenschap

.... in analogie naar Bowling for Colombine, de magistrale film van Michael Moore, die hij nadien (in mijn ogen) nooit meer overtroffen heeft. Opvallendste scene: Micheal opent een bankrekening en als ‘weggevertje’ voor het worden van nieuwe klant krijgt hij een semi-automatisch wapen mee.

Nu we in Nederland ons eigen Alphen-drama hebben, rollen ze op TV over elkaar (Nieuwsuur, P&W) om het drama van Alphen te duiden en valt regelmatig de vraag ‘kan het te maken hebben met gewelddadige computerspelletjes?’ En ja hoor, er is altijd wel een ‘expert’ te vinden die dat even komt bevestigen. Binnenkort komt de PVV waarschijnlijk met een ideetje, namelijk dat dit allemaal niet gebeurd zou zijn, als we allemaal met een ‘gun’ op zak lopen; kun je je tenminste verdedigen.

Wat in dit alles zo erg is, is dat er overtuigend bewijs is uit FBI-onderzoeken en door 2 Harvard onderzoekers in hun boek Grand Theft Childhood, dat er GEEN enkele relatie is aan te tonen tussen gewelddadige spelletjes en echt geweld! Maar ja dat maakt natuurlijk geen mooie TV, zo’n genuanceerd beeld dat het waarschijnlijk in Alphen een combinatie is van een gestoord iemand in een bijzondere situatie met een vreemde context en vreselijke afloop.

Dat spreekt ook ons ‘control’ gevoel niet aan, want dan kunnen we het niemand verwijten (de politie?) en er niks aan doen (nieuwe wapenwet? alle ‘Einzelgängers’ laten bewaken?).

Maar soms kun je er niks aan doen en valt er niemand iets te verwijten, behalve de dader.

Tags: Politiek | Sociologie | Harvard | Wetenschap | Documentaire

Einstein blijft lastig. Neem nu zijn theorie over tijddilatatie, ook wel de tweelingparadox genoemd. Je kunt het zo uitleggen:

Of zo:

Science made simple.

Tags: Einstein | Film | Wetenschap

Elk jaar wordt aan Harvard de alternatieve Nobelprijs uitgereikt voor wetenschappers die 'vreemd onderzoek' doen ('weirdr science'), maar wel echte wetenschap bedrijven. Zoals bijvoorbeeld de alternatieve Nobelprijs voor de Vrede, aan Stephan Bolliger cs. van de University of Bern, Zwitserland, die bepaalden of je beter met een volle of een lege bierfles op je hoofd geslagen kunt worden ('Are Full or Empty Beer Bottles Sturdier and Does Their Fracture-Threshold Suffice to Break the Human Skull?" Stephan A. Bolliger, Steffen Ross, Lars Oesterhelweg, Michael J. Thali and Beat P. Kneubuehl, Journal of Forensic and Legal Medicine, vol. 16, no. 3, April 2009, pp. 138-42. DOI:10.1016/j.jflm.2008.07.013).

Of bijvoorbeeld de Nobelprijs voor 'diergeneeskunde' aan Catherine Douglas en Peter Rowlinson van Newcastle University, die bewezen dat 'koeien met namen, meer melk geven dan koeien met nummers'.

Maar dat laatste is interessant en relevant, want geldt het dan ook voor medewerkers dat ze beter presteren als ze 'als naam' behandeld worden dan 'als nummer'? Ik denk van wel! Dus managers, kom uit je kamer, leer je mensen kennen bij naam en behandel ze als 'goede bekenden'.

Tags: Harvard | Nobelprijs | Wetenschap

Bram Buunk is hoogleraar aan de Rijksuniversiteit Groningen, kan zich er wel eens aan storen: dat we met zijn allen doen alsof het er op de werkvloer heel netjes en rationeel aan toe gaat, terwijl in wezen primitieve oerdriften en onbewuste processen in belangrijke mate ons gedrag bepalen. Op Intermediair vond ik wat mooie uitspraken van hem:

Is dat niet gek: een psycholoog die het menselijk gedrag vanuit biologische processen verklaart?
'De mens is een dier; een bijzonder dier, maar wel een dier. Steeds meer onderzoek laat zien dat het verschil met dieren zoals men dat sinds mensenheugenis definieerde, steeds meer een matter of degree blijkt te zijn. Intelligentie bijvoorbeeld, daarin zou het grote verschil tussen ons en dieren schuilen. Maar er zijn zoveel dieren die veel meer kunnen dan wij. Onderzoekers hebben chimpansees bijvoorbeeld leren tellen. Vervolgens toonden ze een fractie van een seconde een bord waarop alle cijfers door elkaar stonden. De chimpansee zette de cijfers zonder problemen in de juiste volgorde. Studenten, toch mensen met enige intelligentie, waren daartoe niet in staat. Uiteindelijk na lang trainen, een beetje.'
Maar we onderscheiden ons wel van de dieren door onze wil.
‘De wil is een illusie. We denken dat we een wil hebben. We dénken: "ik wil dat beeldje pakken" (grijpt naar een stenen beeldje van elkaar omarmende mensen in een cirkel) en we pakken het ook, maar het bewegingscentrum in onze hersenen is ingeschakeld voordat we zeiden dat we het beeldje wilden pakken.'
U zegt: die oerdriften bepalen ons gedrag op de werkvloer.
'Als het om de werkvloer gaat, doen we alsof we rationele wezens zijn en tegelijkertijd hebben we voor allerlei zaken geen verklaring. Waarom komen vrouwen niet aan de top, terwijl bedrijven dat heel graag willen? Mannen zijn miljoenen jaren lang geëvolueerd tot primaten die zich in hiërarchische groepen kunnen handhaven. Ze werkten samen tijdens de jacht en oorlogen en zijn dus tot in iedere vezel van hun lichaam ingesteld op onderlinge samenwerking, én op strijd en competitie.
Zo'n evolutionaire verklaring doet ook een beetje simplistisch aan.
'Eenvoud is het kenmerk van het ware. In de VS is onderzoek gedaan naar inkomen en kinderaantal. Mannen hadden naarmate ze meer inkomen hadden ook meer kinderen. Bij vrouwen was dat precies omgekeerd: hoe hoger het inkomen, hoe minder kinderen. Dat soort oerdriften werken nu ook nog door. Daar moet je je ogen niet voor sluiten.'

Tags: Wetenschap | Gedrag